tag:blogger.com,1999:blog-338054442011-07-07T23:11:07.738+03:00Εναλλακτικές θεάσεις του παγκόσμιου ρυθμού <br>με αφετηρία τα φαινόμενα και όχημα την τεχνολογίαΒασιλειος Βεσκουκηςhttp://www.blogger.com/profile/02420814226274741071noreply@blogger.comBlogger791100tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-30654397020961430572009-02-01T22:50:00.002+02:002009-02-03T23:03:42.155+02:00<span style="font-size:85%;color:#cc0000;">[Περιοδικό ne.o. - Τεύχος 90 -Φεβρουάριος 2009] </span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;">Σε παλαιότερες εποχές έχουμε γράψει διάφορες αφελείς τοποθετήσεις όπως για παράδειγμα ότι δεν μπορεί να μιλάμε ως χώρα για ανάπτυξη χωρίς να παράγουμε τίποτε το οποίο να μας κάνει μοναδικούς ή έστω ανταγωνιστικούς σε κάποιες αγορές. Οτι η μεσιτεία λύσεων πληροφορικής είναι βραχυπρόθεσμη υποκρισία επένδυσης ή κοινώς "φούσκα". Ελάχιστοι ενδιαφέρονταν να ακούσουν τέτοια πράγματα, και κάτι μας λέει ότι πολλοί δεν ήξεραν ή δεν μπορούσαν να φανταστούν τι θα ακολουθούσε. Η εντύπωση ότι τα "παράγωγα προϊόντα" θα συνέχιζαν να ανεβάζουν την οικονομία του αέρα δεν ήταν, εξάλλου, στοιχείο μόνο της ελληνικής πραγματικότητας. Ετσι η παγκοσμιοποιημένη φούσκα "έσκασε", έχοντας λίγο πριν χαρίσει στις οικογένειες που λυμαίνονται το πετρέλαιο του πλανήτη πακτωλούς χρημάτων.</span><br /><span style="font-size:85%;"><br />Αυτά είναι παρελθόν, οι επιπτώσεις τους μάλλον θα είναι μέλλον, αλλά το θέμα μας είναι αλλού: στο ρόλο της λεγόμενης "καταναλωτικής τεχνολογίας" στο όλο παιχνίδι που λέγεται "ανάπτυξη". <span style="color:#990000;">Η μετακόμιση των εργοστασίων στην Κίνα και ο ευτελισμός των τιμών των καταναλωτικών προϊόντων τεχνολογίας, ήταν ασφαλώς "βολικός" για τους καταναλωτές.</span> Οι οποίοι, εξάλλου, δεν γνώριζαν για πόσα χρόνια ήταν τα εργοστάσια στην Κίνα και άρα πόσα χρόνια πριν ήταν εφικτή λ.χ. για έγχρωμο laser εκτυπωτή μια λιανική τιμή κάτω από 500 €. Εστω και αργά λοιπόν, οι καταναλωτές απόλαυσαν τις χαμηλές τιμές στα είδη της λεγόμενης υψηλής τεχνολογίας.<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Τι φωτογραφικές μηχανές με πολλά megapixel και κάτω από 100 €, τι τηλεοράσεις HD με 400 € και λιγότερα! Για όσους θυμούνται τη δραχμή, με 30 χιλιάρικα παίρνεις φωτογραφική μηχανή που το 2003 επωλείτο περί τα 400, και με 100 χιλιάρικα αγοράζεις τηλεόραση που το 99 ήθελες τουλάχιστον μισό εκατομμύριο... Το πώς γίνεται μέσα σε 4 χρόνια και την εποχή που το πετρέλαιο "πετούσε" να ευτελιστούν τόσο οι τιμές, αυτό το ξέρουν πολύ λίγοι. Κατά μία εκδοχή εφόσον οι καταναλωτές πληρώνουν, τότε αυτές καλά κάνουν και είναι εκεί που είναι. <strong>Δεν χρησιμοποιούμε την ορολογία του νόμου της προσφοράς και της ζήτησης, γιατί ο Ανταμ Σμιθ μίλησε για ενημερωμένους καταναλωτές και στην προκειμένη περίπτωση <span style="color:#990000;">ο "ενθουσιασμός" για το καινούριο gadget και η υποτιθέμενη ανάγκη να το αποκτήσουμε είναι ισχυρότερος της ενημέρωσης </span>που -σε τελική ανάλυση- δεν θέλουμε και δεν έχουμε.</strong><br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Δεν γνωρίζουμε, για παράδειγμα, <span style="color:#000099;"><strong><span style="color:#006600;">πόσα εκατομμύρια άνθρωποι πληρώνονται με ένα πιάτο φαγητό για να πάρουμε εμείς φτηνό MP4 player, ούτε πόσα εκατομμύρια τόνοι CO2 αφήνονται καθημερινά ανεξέλεγκτα στην ατμόσφαιρα και πόσα τοξικά θάβονται όπου να 'ναι, για να παραχθούν όλα αυτά τα πολύτιμα gadget μας "φθηνά".</span></strong> </span><strong><em>Δεν θέλουμε</em> να γνωρίζουμε, και άμα τα πράγματα ζορίσουν, τα ρίχνουμε και στο "καθεστώς " της Κίνας και ησυχάζουμε.</strong> <strong><span style="color:#990000;">Φταίει το καθεστώς της Κίνας που οι θέσεις εργασίας μετακόμισαν από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη εκεί για να πετάνε ανενόχλητα τα σκουπίδια τους και να βάζουν τους πεινασμένους να δουλεύουν για ένα πιάτο φαγητό για να φτιάχνουν τα subnotebooks και τα smartphones...</span></strong></span><br /><br /><span style="font-size:85%;">Ο βιασμός της λογικής, όμως, έχει κοντά ποδάρια και η τεχνολογία σπρώχνει το χρόνο μπροστά όχι μόνο στα καλά, αλλά και στα κακά. Ετσι, σήμερα βλέπουμε με δέος τις δεκάδες χιλιάδες απολύσεις στις εταιρίες τεχνολογίας, στις οποίες κάτι μας λέει ότι δεν προσμετρώνται οι απολύσεις κινέζων. Και δεν ξέρουμε πού θα σταματήσει αυτό, ούτε αν και πότε θα μας αγγίξει. <strong>Αναρωτηθήκαμε ποτέ αν όλες αυτές οι καταναλωτικές τεχνολογικές ανοησίες ικανοποιούσαν πραγματικές ανάγκες μας; </strong>Αν ναι, γιατί δεν αγοράζουμε ακόμη για να μη χαθούν και οι δουλειές; Αν όχι, <strong>μήπως είμαστε (ως είδος) ανόητοι που όχι μόνο τα καταναλώναμε όλα αυτά, αλλά και πιστεύαμε ότι δεν υπάρχει καν φούσκα; <span style="color:#990000;">Η ματαιότητα της ανθρώπινης ύπαρξης, θα πει κανείς, δεν την αφήνει να δει πέρα από τη μικρότητά της. Βολικό, ιδιαίτερα αν από όσα είναι προσβάσιμα στην ανθρώπινη ύπαρξη αφαιρέσουμε τη γνώση, και στη θέση της φυτέψουμε τα smartphones, τα MP3 players, και τόσα άλλα παραφερνάλια γεμάτα με έγχρωμα LCD υψηλής ανάλυσης αλλά χαμηλής νοημοσύνης.</span></strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-3065439702096143057?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλειος Βεσκουκηςhttp://www.blogger.com/profile/02420814226274741071noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-81543919771565539552009-01-07T16:25:00.004+02:002009-01-07T16:52:12.409+02:00<span style="font-size:85%;color:#990000;">[Περιοδικό ne.o. - Τεύχος 89 - Ιανουάριος 2009]</span><br /><p><span style="font-size:85%;color:#336666;"><em>(Το κείμενο αυτό είναι σύνθεση των 3-4 posts που προηγήθηκαν)</em></span></p><span style="font-size:85%;">Η χρονιά που τελείωσε έχει κάθε δυναμική να γίνει η αρχή πολλών εξελίξεων. Η δυναμική μόνη της, βέβαια, δεν αρκεί. Χρειάζεται θάρρος και ανοιχτό μυαλό τα οποία δεν υπάρχουν πουθενά στην "τηλεόραση". Οι ίδιοι κολλητοί των καναλαρχών, πρωτοκλασσάτα στελέχη, θυγατέρες, κυρίες που μόλις βγήκαν από το κομμωτήριο, κόλακες της σημερινής και αυριανής κυβέρνησης που επαναλαμβάνουν συνέχεια το όνομα του Αρχηγού, οι ίδιοι που τόσα χρόνια κοσμούν με το ανάλγητο βλέμμα τους και το φτωχό πλην φανταχτερό λεξιλόγιό τους τα σαλόνια μας, αυτοί αναλύουν την κατάσταση και μας εξηγούν "τι συμβαίνει". </span><br /><br /><span style="font-size:85%;">Ολοι συμφωνούν ότι "η κοινωνία πρέπει να σκύψει πάνω από το πρόβλημα", και ο καθένας με το δικό του ξύλινο λεξιλόγιο μας τηλε-μεταφέρει την αλήθεια του. <strong>Το μόνο που δεν "σκέφτονται" τόσο αυτοί που μιλούν, <span style="color:#660000;">όσο και εκείνοι που τους δίνουν το λόγο</span>, είναι ότι για να "δουν το πρόβλημα" πρέπει απλά να σταθούν όλοι μαζί απέναντι από έναν καθρέφτη</strong>. Οτι για να το αντιμετωπίσουν, πρέπει να εξαφανιστούν. Δεν σκέφτονται ότι μια γενιά που την βιάζεις πνευματικά και σωματικά εδώ και χρόνια, δεν αρκεί να της πεις "τι έχεις παιδάκι μου, ηρέμησε και έλα να μιλήσουμε". </span><br /><span style="font-size:85%;"><br /><span style="color:#990000;">Κάτι, λοιπόν, τα παιδιά, κάτι αυτοί οι "πολιτικοί" και "δημοσιογράφοι", κάτι το πολυβολείο του Πολυτεχνείου, κάτι το ασφαλιστικό, και οι ψηφοφόροι δανειολήπτες αρχίζουν να φαίνονται ως τραγικά πρόσωπα που αποζητούν την κάθαρση</span>, <span style="color:#990000;">με τη λέξη να</span> μην <span style="color:#990000;">έχει</span> την αβάσταχτη ελαφρότητα που της αποδίδουν οι τηλε-πολιτικοί της προηγούμενης παραγράφου, αλλά <span style="color:#990000;">το πραγματικό της νόημα</span>. Σε αναζήτηση των χαρακτηριστικών της κάθαρσης, λοιπόν, δηλώνοντας ότι δεν αποδεχόμαστε ότι "η πολιτική είναι η επιστήμη του εφικτού".<br /><br />Με τούτη την οριοθέτηση, έχουμε την αίσθηση ότι χαρακτηριστικά της διαδικασίας της κάθαρσης είναι, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα:<br /><br />1. Πρωταγωνιστούν πρόσωπα που δεν εμπλέκονται με οποιοδήποτε ρόλο στην τρέχουσα πολιτική σκηνή. Δεν μιλάμε για α-πολιτική διαδικασία, όπως θα προσάψουν πολλοί, αλλά για ουσιαστική ανάκτηση εμπιστοσύνη στη λειτουργία των πολιτικών θεσμών. Η εμπιστοσύνη στα πάσης απόχρωσης πρωτοκλασσάτα στελέχη έχει τελειώσει, και έχει δώσει τη θέση της στο θυμό των νέων ανθρώπων και όχι μόνο. Οσοι από τους θιγόμενους είναι πραγματικά πολιτικά πρόσωπα θα καταλάβουν και θα "θυσιαστούν". Οι υπόλοιποι θα αντιδράσουν, αλίμονο, αλλά μόνο για ιδιοτελείς λόγους. Ο,τι είχαν να προσφέρουν το έχουν ήδη προσφέρει και η διατύπωση αυτή είναι ήδη επιεικής.<br /><br />2. Ξεκινά άμεσα μια διαδικασία συνολικής αναμόρφωσης του εκπαιδευτικού συστήματος από ομάδα που θα επιλεγεί με αυξημένη πλειοψηφία της Βουλής με δεκαετή θητεία και χωρίς το δικαίωμα του πολιτεύεσθαι στη συνέχεια. Βασικά της στοιχεία είναι η πλήρης απαξίωση της παραπαιδείας (προσοχή: άλλο απαξίωση, άλλο κατάργηση), η πλήρης αποσύνδεση Λυκείου-Πανεπιστημίου, η συνολική αναδόμηση του περιεχομένου στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση και εν κατακλείδι η εφαρμογή της αρχής "εκπαίδευση= χαρά και δημιουργία".<br /><br />3. Μελετώνται και εφαρμόζονται μέτρα για το μέλλον των νέων ανθρώπων, τα οποία αφορούν την εργασία στην πραγματική οικονομία, αξιοπρεπή σύνταξη, και πάνω απ' όλα διαπερνώνται από πνεύμα δημιουργίας και κάνουν τους νέους να θέλουν να δημιουργήσουν και όχι να βολευτούν. Πολλοί θα δυσαρεστηθούν, αλλά δεν γίνεται αλλιώς.<br /><br />Τα παραπάνω είναι γενικές αρχές και μόνο, οι οποίες έχουν πολλή δουλειά για να γίνουν συγκεκριμένες ενέργειες. Η ουσία παραμένει πως <strong>όσο η όποια "ηγεσία", ανεξαρτήτως απόχρωσης, σκέφτεται τα πάντα με όρους "πολιτικού κόστους" δεν υπάρχει διέξοδος</strong>. Με μια άλλη διατύπωση, <strong><span style="color:#990000;">όσο η πολιτική εκφυλιστικά ταυτίζεται με την εξουσία που ασκείται ως δανεισμός από όσους δεν έχουν καν γεννηθεί, για να γίνονται κάποιοι "σωτήρες" πρόσκαιρα αρεστοί, είμαστε άξιοι της μοίρας μας</span></strong>. Αυτό έχει ακουστεί πολλές φορές, αλλά ως χώρα μάλλον δεν το καταλαβαίνουμε, οπότε είμαστε (δις) άξιοι της μοίρας μας. Ευχάριστες διέξοδοι από το παρόν τέλμα δεν υπάρχουν. Και χωρίς να γινόμαστε μάντεις κακών, φοβούμαστε ότι <span style="color:#660000;"><strong>η οργή που εισπράττουμε σήμερα από τους νέους, αλλά και η εκμετάλλευσή της από τους "γνωστούς-άγνωστους", δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτά που θα γίνουν όσο συνεχίζει η ίδια κατάσταση</strong></span>. Α, και καλή μας χρονιά…</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-8154391977156553955?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλειος Βεσκουκηςhttp://www.blogger.com/profile/02420814226274741071noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-47639949620615003102008-12-22T12:29:00.009+02:002008-12-22T16:57:55.275+02:00<span style="font-size:85%;">Ανεξάρτητα από το αν μπορεί να εντοπιστεί "αξιοπρεπής" μεταφορά αρχαίας τραγωδίας στη σύγχρονη νεοελληνική κατάσταση, πολλοί αναζητούν την "κάθαρση". Η συντηρησιμότητα των γεγονότων, καθώς και η φαντασία κάποιων από τις ακτιβιστικές πρωτοβουλίες (πχ τα του "δέντρου" στην Αθήνα) έχουν αρχίσει να συσσωρεύουν πολλά νεύρα τα οποία (ας όψονται πολιτικό κόστος και "εορταστική περίοδος" τα οποία αμφότερα προστίθενται στην ψυχολογία του δανειολήπτη) φοβόμαστε πως θα είχαν βρει τρόπο έκφρασης. </span><span style="font-size:85%;">Χωρίς να επαναλαμβανόμαστε σχετικά με το ποιος λέει σήμερα τι, τι έλεγε εχτές, πού ήταν, κλπ, θα αρχίσουμε να ασχολούμαστε με το "δια ταύτα". </span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;">Διευκρινίζουμε από την αρχή ότι <span style="color:#cc0000;">δεν αποδεχόμαστε ευφυολογήματα του τύπου "η πολιτική είναι η επιστήμη του εφικτού"</span>, ούτε αντιλαμβανόμαστε ως "επιλογή των πολιτών" τα αποτελέσματα της σταυροδοσίας στις βουλευτικές εκλογές των πελατών που αυτάρεσκα αυτοαποκαλούνται πολίτες. Μπορεί να σφάλουμε, αλλά είναι δικαίωμά μας. </span><span style="font-size:85%;">Εχοντας πει αυτά, αναζητούμε κατ αρχήν κάποια γενικά χαρακτηριστικά της κατάστασης που θα ονομαστεί "κάθαρση" (...καταραμένο "89"...), και όχι, επί του παρόντος, το περιεχόμενο συγκεκριμένων "μέτρων". Με όλη τούτη την οριοθέτηση, έχουμε την αίσθηση ότι χαρακτηριστικά της διαδικασίας της κάθαρσης είναι, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα:<br /></span><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong>1. Πρωταγωνιστούν πρόσωπα που δεν εμπλέκονται με οποιοδήποτε ρόλο στην τρέχουσα πολιτική σκηνή.</strong> Δεν μιλάμε για α-πολιτική διαδικασία, όπως θα προσάψουν πολλοί, αλλά για ουσιαστική ανάγκη ανάκτησης εμπιστοσύνης στη λειτουργία των πολιτικών θεσμών. Η εμπιστοσύνη στα πάσης απόχρωσης πρωτοκλασσάτα στελέχη έχει τελειώσει και έχει δώσει τη θέση της στο θυμό των νέων ανθρώπων και όχι μόνο. Οσοι από τους θιγόμενους είναι πραγματικά πολιτικά πρόσωπα θα καταλάβουν και θα "θυσιαστούν". Οι υπόλοιποι θα αντιδράσουν, αλίμονο, αλλά μόνο για ιδιοτελείς λόγους. Ο,τι είχαν να προσφέρουν το έχουν ήδη προσφέρει και η διατύπωση αυτή είναι ήδη επιεικής.<br /></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong>2. Ξεκινά άμεσα μια διαδικασία συνολικής αναμόρφωσης του εκπαιδευτικού συστήματος </strong>από ομάδα που θα επιλεγεί με πλειοψηφία 2/3 της Βουλής με δεκαετή θητεία. Βασικά της στοιχεία: <span style="color:#cc0000;">α) η πλήρης απαξίωση της παραπαιδείας </span>β) η πλήρης αποσύνδεση Λυκείου-Πανεπιστημίου <span style="color:#cc0000;">γ) η συνολική αναδόμηση περιεχομένου στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση</span> δ) η εφαρμογή της αρχής "σχολείο = χαρά και δημιουργία".<br /></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong>3. Μελετώνται και εφαρμόζονται μέτρα για το μέλλον των νέων ανθρώπων</strong>, τα οποία αφορούν την εργασία στην πραγματική οικονομία, αξιοπρεπή σύνταξη, και πάνω απ' όλα <span style="color:#cc0000;">διαπερνώνται από πνεύμα δημιουργίας και κάνουν τους νέους να θέλουν να δημιουργήσουν και όχι να βολευτούν.</span> Αποτυχία κοινωνικής αποδοχής τέτοιων μέτρων σημαίνει αυτόματα οικειοθελή παραίτηση των εμπλεκομένων.</span><br /><br /><span style="font-size:85%;">Μπορούν να γραφούν και αρκετά άλλα σχετικά με επιμέρους πλευρές των αναγκαίων ενεργειών, θέμα στο οποίο ίσως επανέλθουμε. Τα παραπάνω τα βλέπουμε ως γενικές αρχές και μόνο, οι οποίες έχουν πολλή δουλειά για να γίνουν συγκεκριμένες ενέργειες. Η ουσία παραμένει πως όσο η όποια "ηγεσία" σκέφτεται τα πάντα με όρους "πολιτικού κόστους" δεν υπάρχει διέξοδος. Με μια άλλη διατύπωση, <span style="color:#cc0000;"><strong>όσο η πολιτική εκφυλιστικά ταυτίζεται </strong>με την εκλογική αποτελεσματικότητα και <strong>με</strong></span></span><span style="font-size:85%;"><span style="color:#cc0000;"><strong> την εξουσία κάποιοι να βάζουν όλους τους υπόλοιπους να δανείζονται για να γίνονται </strong>οι ίδιοι <strong>εκλογικά και πρόσκαιρα αρεστοί, είμαστε αξιοι της μοίρας μας</strong>.</span> Αυτό έχει ακουστεί πολλές φορές, αλλά ως χώρα μάλλον δεν το καταλαβαίνουμε, οπότε <strong>είμαστε (δις) αξιοι της μοίρας μας.</strong> </span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong>Ευχάριστες διέξοδοι από το παρόν τέλμα δεν υπάρχουν.</strong> <strong><span style="color:#cc0000;">Παραπομπές των σημαντικών θεμάτων στο μέλλον με δανεισμό ακόμη και από όσους δεν έχουν κάν γεννηθεί, δεν λειτουργούν</span><span style="color:#cc0000;"> </span></strong><span style="color:#cc0000;">και η οργή που εισπράτουμε σήμερα από τους νέους δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτά που θα γίνουν όσο συνεχίζει η ίδια κατάσταση. </span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-4763994962061500310?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλειος Βεσκουκηςhttp://www.blogger.com/profile/02420814226274741071noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-57998932994832634812008-12-14T23:38:00.003+02:002008-12-14T23:46:40.011+02:00<span style="font-size:85%;">Στη λίστα [HELLENIC-PROFESSORS-PHDS] γίνεται τις μέρες αυτές και με αφορμή τα γεγονότα, μια (ακόμη) συζήτηση περί Ασύλου, ιδιαίτερα κόσμια και αξιόλογη, πιστεύω. Παραθέτω ένα μικρό τμήμα του διαλόγου και συγκεκριμένα μια επιστολή του κ. Κιουστελίδη, συνταξιούχου μέλους ΔΕΠ του ΕΜΠ, και εμού. </span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong>Η επιστολή του κ. Ιωάννη Κιουστελίδη:</strong></span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;color:#993300;"><em>Αγαπητέ κύριε Βεσκούκη<br /><br />Το «άσυλο» δεν μπορεί να διατηρηθεί στην παρούσα μορφή του, έστω και αν αυτό σημαίνει σύγκρουση με τον χώρο των «αναρχικών». Τα έκτροπα που γνωρίσαμε θα επαναληφθούν και ίσως θα γίνουν εντονώτερα σε πρώτη ευκαιρία. Σκοπός των λεγομένων «αναρχικών» ή «αντιεξουσιαστών» δεν είναι κυρίως να προκαλέσουν καταστροφές, αλλά να προκαλέσουν το ενδιαφέρον του κοινού και ιδιαίτερα των τηλεθεατών για τις διαμαρτυρίες τους. Όπως, σωστά, είπε ένας δημοσιογράφος στο ραδιόφωνο, αν συγκεντρωθούν στην Ομόνοια 10.000 μέλη του ΠΑΜΕ και διαδηλώνουν ειρηνικά, η είδηση θα μπει στα ψιλά γράμματα των εφημερίδων. Αν, όμως, 100 ή 200 «κουκουλοφόροι» βάλουν φωτιές σε κάμποσα μαγαζιά της οδού Στουρνάρα και της Πατησίων, η είδηση αυτή θα γίνει πρωτοσέλιδο και βασικό θέμα στα δελτία ειδήσεων.<br /><br />Τι θέλουν οι «αναρχικοί»; Να επηρεάζουν άμεσα την πολιτική, χωρίς οι ίδιοι να συμμετάσχουν στην εξουσία. Όποιος θέλει να καταλάβει την νοοτροπία τους πρέπει, ίσως, να προσέξει το βιβλίο του John Holloway «Ας Αλλάξουμε τον Κόσμο Χωρίς να Καταλάβουμε την Εξουσία» (εκδότης Σαββάλας). Ο κύριος στόχος των κινητοποιήσεων από την πλευρά των «αντιεξουσιαστών» δεν είναι η διαμαρτυρία για τον άδικο θάνατο του «σύντροφου Αλέξανδρου», όπως τον αποκαλούν, αλλά η εξάλειψη όλων των κοινωνικών προβλημάτων και ιδιαίτερα της ανεργίας, της φτώχειας, και της εκμετάλλευσης. Όσο θεμιτοί και αν είναι αυτοί οι στόχοι, δεν πρόκειται να επιτευχθούν με μαζικές καταστροφές.<br /><br />Το λεγόμενο «άσυλο» έχει και μίαν άλλη πλευρά, που δεν προβάλλεται από τα μέσα ενημέρωσης και δεν είναι γνωστή στο ευρύ κοινό. Οι λεγόμενοι «αναρχικοί» δεν καταλαμβάνουν το Πολυτεχνείο μόνο σε περιόδους κινητοποιήσεων, αλλά βρίσκονται μόνιμα μέσα σε αυτό. Από δεκαετίες έχουν καταλάβει μόνιμα κάποιες αίθουσες στα περισσότερα ΑΕΙ τουλάχιστον της Αθήνας και τις μετέτρεψαν σε λέσχες τους, τις οποίες δεν πλησιάζει το προσωπικό των ΑΕΙ. Συνάδελφος καθηγητής, που έκανε παλαιότερα επιτήρηση στον χώρο του Πολυτεχνείου σε έναν από τους εορτασμούς της 17^ης Νοέμβρη, βρήκε σε μία από αυτές τις αίθουσες δεκάδες έτοιμες «βόμβες Μολότωφ». Αυτό εξηγεί ίσως και το πώς οι βόμβες αυτές είναι αμέσως διαθέσιμες, όταν τις χρειαστούν. Στο ΕΜΠ τέτοιες λέσχες αναρχικών υπάρχουν τόσο στο συγκρότημα της Πατησίων όσο και σε αυτό στου Ζωγράφου.<br /></em></span><br /><span style="font-size:85%;color:#993300;"><em>Ιδιαίτερα το συγκρότημα της οδού Πατησίων ήταν αυτές τις μέρες υπό τον απόλυτο έλεγχο των «αναρχικών». Ούτε την Δευτέρα, ούτε την Τρίτη (8 και 9 Δεκ. 08) υπήρχε εκεί κάποιος εκπρόσωπος της πολυτεχνειακής κοινότητας, καθηγητής ή φοιτητής. Υπήρχαν μόνο «αναρχικοί» ή «αντιεξουσιαστές», πού έσπαζαν τα σχεδιαστήρια με μία βαριοπούλα και τα έκαιγαν στο προαύλιο για να ζεσταίνεται η ομάδα επιτήρησης που ήταν εκεί. Οι περισσότερες αίθουσες ήσαν και είναι και τώρα σε άθλια κατάσταση, με επιγραφές στους τοίχους και σκουπίδια.<br /><br />Το λεγόμενο «άσυλο» έχει από χρόνια μετατρέψει τα ΑΕΙ σε άνδρα αναρχικών, που τώρα πιά θεωρούν ότι έχουν κατοχυρωμένο δικαίωμα στην χρήση των χώρων που καταλαμβάνουν. Συχνά έρχονται σε σύγκρουση και με το προσωπικό φύλαξης, γιατί, όταν οργανώνουν κάποια εκδήλωση, συγκεντρώνονται στον χώρο του ιδρύματος και διάφοροι άλλοι περιθωριακοί, που κάνουν διαρήξεις στα γραφεία των καθηγητών.<br /><br />Το άσυλο όφειλε να προστατεύει καθηγητές και φοιτητές και όχι τους αναρχικούς και αντιεξουσιαστές που τρομοκρατούν τον πανεπιστημιακό χώρο.<br />Γι αυτό πρέπει να περιοριστεί ίσως μόνο στο εσωτερικό των κτιρίων ή μόνο σε προσωπικό και φοιτητές των Ιδρυμάτων.<br /><br />Η παρούσα κατάσταση οδηγεί σε αδιέξοδο. Στην Πάτρα οι έμποροι και επαγγελματίες κατεδίωξαν τους «διαδηλωτές» που είχαν αρχίσει καταστροφές. Ποιός αποκλείει ο επόμενος φόνος να οφείλεται σε επαγγελματία που θα υπερασπίζεται κόπους μίας ζωής; Εξάλλου, δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι όλες οι καταστροφές πληρώνονται, τελικά, από το αιώνιο θύμα, τον λαό, όπως τα σπασμένα καταστήματα των τραπεζών τα πληρώνουν τελικά οι δανειολήπτες και όχι οι τραπεζίτες! Είναι δίκαιες και θεμιτές οι διαδηλώσεις κατά της ανεργίας ή της κατατικής αυθαιρεσίας. Δεν πρέπει όμως να συντηρούνται καταφύγια για ταραχοποιούς που θέλουν να αλλάξουν τον χαρακτήρα αυτών των εκδηλώσεων.<br /></em></span><br /><span style="font-size:85%;color:#993300;"><em>Γιάννης Κιουστελίδης</em></span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong>Η απάντησή μου:</strong></span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;">Αγαπητέ κύριε Κιουστελίδη,<br /><br />Συμμερίζομαι τις απόψεις σας σχεδόν στο σύνολό τους. Συμφωνώ ότι αιτία για όλα όσα συνέβησαν και φοβούμαι ότι και θα συμβούν δεν είναι η δολοφονία, αλλά κάποια άλλα προβαλλόμενα ως αιτήματα, τα οποία είναι μάλλον εύλογα.<br /><br />Γνωρίζω, επίσης, ότι στο ΕΜΠ και όχι μόνο ενδέχεται κατά περιόδους να αποθηκεύονται κάθε είδους πολεμοφόδια, όπως επίσης ότι υπάρχουν χώροι "άβατοι" που διαμένουν άτομα που μάλλον δεν έχουν καν ιδιότητα φοιτητή. Σχετικά με το τελευταίο, θα ήταν ίσως χρήσιμο να μάθουμε πώς και πότε πραγματικά εγκαταστάθηκαν όλοι αυτοί, στο πλαίσιο ποιας συμφωνίας, κλπ, αλλά δεν είναι αυτό τώρα το θέμα μας.<br /><br />Θα συμφωνήσουμε, επίσης, πιστεύω, ότι το ευρύτερο κοινωνικό γίγνεσθαι καλλιεργεί την οργή στους νέους, οργή η οποία εκφράζεται ως βία τόσο περισσότερο όσο λιγότερο έχει λαξευθεί η προσωπικότητα τους στο σχολείο (ή μήπως να πω στο φροντιστήριο;).<br /><br />Το "Ασυλο" είναι μια κοινωνική κατάκτηση ώριμη για την εποχή της, πραγματωμένη κυριολεκτικά με αίμα. Σήμερα, πράγματι, καταστρατηγείται για τους λόγους και με τους τρόπους που αναφέραμε. Οι φοιτητές δεν είναι σε θέση να το υπερασπίσουν οι ίδιοι, και αυτό είναι αλήθεια. Ωστόσο, το ίδιο το Ασυλο δεν πιστεύω ότι αποτελεί την αιτία όσων συμβαίνουν. Είναι ένα βολικό εργαλείο, ίσως, το οποίο και να εκλείψει, δεν θα εκλείψουν οι αιτίες των φαινομένων που βιώνουμε. Και όσο δεν εκλείπουν οι αιτίες, όσα "Ασυλα" και αν καταργηθούν τα φαινόμενα θα βρίσκουν το δρόμο τους. Η οργή, θα βρίσκει το δρόμο της, ακόμη και αν οι μολότωφ δεν αποθηκεύονται στο ΕΜΠ Πατησίων, αν αυτό συμβαίνει.<br /><br />Στις παρούσες συνθήκες, αλήθεια, πώς φανταζόμαστε την άρση ή καλύτερα την κατάργηση του Ασύλου; Θα περιπολούν στα υπόγεια του κτ. Γκίνη ένστολοι και θα συλλαμβάνουν όποιον κινείται ύποπτα; Θα υπάρχει face control στην είσοδο και θα επιτρέπονται μόνο φοιτητές και εργαζόμενοι; Θα υπάρχει ηλεκτρονικός έλεγχος πρόσβασης από την Αστυνομία ή την Πανεπιστημιακή κοινότητα; Οποιος γνωρίζει την πραγματικότητα, όσο οργισμένος και να νιώθει για την κατάσταση, γνωρίζει ότι αυτά δεν γίνονται για πλήθος πρακτικών αλλά κυρίως για λόγους κουλτούρας του πανεπιστημίου.<br /><br />Η κοινωνία έχει ανάγκη πολλά σημεία αναφοράς για να λειτουργεί ως οτιδήποτε περισσότερο από στεγασμένη αγέλη. Ένα από αυτά, είναι η "στέγη" της αμφισβήτησης, η οποία στην Ελλάδα παραμένει το Πανεπιστήμιο. Ναι, καταστρατηγείται, υποφέρει, και οι υπηρέτες της δεν είμαστε και τόσο άξιοι. Ωστόσο, συμβολικά, διατηρεί το νόημά της και αν το χάσει, ιδιαίτερα αν το χάσει με βίαιο τρόπο όπως η κατάργηση του Ασύλου, δεν θα είναι οι ομάδες που αποθηκεύουν μολότωφ που θα πληγούν. Αυτές θα βρουν άλλες αποθήκες. Θα είναι το concept του Πανεπιστημίου στην Ελλάδα, το οποίο δεν ένα αποστεωμένο κτίριο με εργαστήρια και αμφιθέατρα που διαθέτουν access control με rfid tags, αλλά κάτι πολύ διαφορετικό, το οποίο όταν λειτουργεί κανονικά προάγει την επιστήμη, τον πολιτισμό και τα ήθη. Θέτει τη δύναμη της κοινωνίας στην υπηρεσία της Σοφίας, παράγει πρόοδο και αισθητική.<br /><br />Αυτά τα τελευταία μας λείπουν. Δεν λείπουν πρωτίστως από το Πανεπιστήμιο, λείπουν πρωτίστως από το πολιτικό σύστημα. Ας ασχοληθούμε με αυτό, λοιπόν. Εκεί είναι οι αιτίες των προβλημάτων. Τα υπόλοιπα, όπως το Ασυλο, αλλά και η παρακμή της Εκκλησίας και της Δικαιοσύνης, αποτελούν, κατά τη γνώμη μου παράγωγα φαινόμενα, με τα οποία ακόμη και αν ασχοληθούμε, δεν έχουμε αντιμετωπίσει τις αιτίες τους.<br /><br />Με εκτίμηση,</span><br /><br /><span style="font-size:85%;">Β.Βεσκούκης, Επ.Καθ.ΕΜΠ</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-5799893299483263481?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλειος Βεσκουκηςhttp://www.blogger.com/profile/02420814226274741071noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-62003820427608811652008-12-11T22:51:00.005+02:002008-12-12T14:53:08.753+02:00<span style="font-size:85%;">Για πολλούς η "επόμενη μέρα" των πρόσφατων γεγονότων δεν έχει έρθει ακόμη. <span style="color:#990000;">Αλλοι διαγιγνώσκουν "τάσεις προς εκτόνωση"</span> (η ξύλινη ορολογία παραμένει ίδια στις οικονομικές, πολιτικές, και κάθε είδους ειδήσεις). <span style="color:#990000;">Οι κυβερνώντες τρέχουν να μαζέψουν ό,τι μπορεί να μαζευτεί </span>ανακοινώνοντας οικονομικά μέτρα ενίσχυσης των καταστηματαρχών. Οι ειδικοί κάθε μορφής, ειδικότητας και ιδιότητας "έχουν πάρει τα κανάλια" και "τα δίνουν όλα". Τα <span style="color:#990000;">συνθήματα</span> του τύπου "αγοράστε από τα μαγαζιά της Αθήνας" ακούγονται από όλους τους φέροντες τον "πολιτικά ορθόν" λόγο. Οι πολιτικοί της μείζωνος αντιπολίτευσης έχουν πάρει τα πάνω τους και αν έπρεπε να απαντήσουν μονολεκτικά σε όλα, θα έλεγαν τη λέξη "<em>εκλογές</em>". </span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;">Τα blog έχουν "ανάψει" και γενικά, <strong>ένας ανεγκέφαλος (αυτό ερευνάται), ένα όπλο, μια σφαίρα, και ένα άτυχο παιδί που βρέθηκε μπροστά του, έγιναν το κλειδί για να ανοίξει το "κουτί της Πανδώρας" </strong>και να βγουν από μέσα πλείστα όσα τρομερά πράγματα, σχετικά με τα οποία <strong>ελάχιστοι θέτουν το ερώτημα: <span style="color:#990000;"><em>πώς βρέθηκαν όλα αυτά μέσα στο κουτί της Πανδώρας;</em></span></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;">Απαντήσεις πολλές, <span style="color:#990000;">οι περισσότερες σε μορφή ψηφιακού όπιου προς <strong>κατανάλωση από παντοφλοφόρους τηλεθωρούντες δανειολήπτες </strong>νεοέλληνες</span>. Η "<em><span style="color:#990000;">κυβέρνηση της φωτιάς</span></em>" λένε οι πράσινοι. "<span style="color:#990000;"><em>Δεν είστε αρκετά δεξιοί και ορθόδοξοι</em></span>", λένε οι πιο μπλε. "<span style="color:#990000;"><em>Θερίζετε ό,τι σπείρατε</em></span>" λένε οι αριστεροί του καναπέως. "<span style="color:#990000;"><em>Κλείστε τα σχολεία και τα πανεπιστήμια</em></span>" λένε οι ορθόδοξοι αριστεροί. <strong>Για να δει κανείς τηλεόραση, πρέπει να πάρει πρώτα ηρεμηστικά</strong>. </span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;">Μερικές σκηνές από το σημερινό πρωινό (11.12.2008) γεμάτες με χαρακτηριστικές μορφές:</span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;"><span style="color:#990000;">Ενας κύριος και μια κυρία που αμφότεροι κληρονόμησαν τη βουλευτική έδρα από τον μπαμπά</span>, να αναλύουν με ύφος τα προβλήματα της νεολαίας στην εκπαίδευση και την καθημερινότητα, τα οποία οι ίδιοι, προφανώς, <em><span style="color:#990000;">από κάπου τα πληροφορήθηκαν</span></em>. </span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;"><span style="color:#990000;">Ενα πιτσιρίκι με το υφάκι του 17% εκείνης της δημοσκόπησης</span>, να "μαρκάρει" όπως οι "μεγάλοι" πολιτικοί τον συνομιλητή του και να μην τον αφήνει να ολοκληρώσει καμία φράση που δεν τη βρίσκει Ορθή, και <em><span style="color:#990000;">να χαμογελά με χαρά που ήταν κολλητός του Ωραίου</span></em>.</span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;"><span style="color:#990000;">Ενας κυβερνητικός </span>να προσπαθεί να αναλύσει ότι ούτε λίγο ούτε πολύ, οι καμμένοι θα βρεθούν και ωφελημένοι γιατί θα τους δώσουν και <em><span style="color:#990000;">άτοκα δάνεια</span></em>, θα τους αφήσουν να πάρουν <span style="color:#990000;"><em>αυτοκίνητο χωρίς τέλη </em></span>ταξινόμησης (που σε ένα σοβαρό αυτοκίνητο μπορούν να φτάσουν τις αρκετές δεκάδες χιλιάδες ευρώ), θα τους <span style="color:#990000;"><em>κλείσουν τις ανέλεγκτες υποθέσεις</em></span>, και διάφορα άλλα, που<strong><span style="color:#990000;"> κάνουν αυτούς που δεν κάηκαν να αναρρωτιώνται για ποιο λόγο δεν πήγαν να παρκάρουν την μερσεντές στη Στουρνάρη ή μήπως να την πάνε σήμερα.</span></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong>Κανένα, μα κανένα, νέο πρόσωπο. </strong>Οι ίδιοι <span style="color:#990000;">γνωστοί των καναλαρχών</span>, πρωτοκλασσάτοι, <span style="color:#990000;">θυγατέρες</span>, <span style="color:#990000;">κυρίες που μόλις βγήκαν από το κομμωτήριο</span>, <em>κόλακες</em> της σημερινής και αυριανής κυβέρνησης που δε λησμονούν να επαναλαμβάνουν το όνομα του <em>Αρχηγού</em>. <strong><span style="color:#990000;">Ακριβώς οι ίδιοι που τόσα χρόνια κοσμούν με το ανάλγητο βλέμμα τους και το φτωχό πλην φανταχτερό λεξιλόγιό τους τα σαλόνια μας.</span></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong>Ολοι συμφωνούν στο ότι <em>"η κοινωνία πρέπει να σκύψει πάνω από το πρόβλημα"</em>. </strong>Καθένας με τον τρόπο του, τις διατυπώσεις του και το δικό του ξύλινο λεξιλόγιο του δικού του Ορθού Λόγου, αυτό λέει: <span style="color:#990000;">να δούμε το πρόβλημα, να ακούσουμε τους νέους</span>. Μάλιστα. Το μόνο που δεν σκέφτονται είναι ότι <strong><span style="color:#990000;">για να "δουν το πρόβλημα" πρέπει απλά να σταθούν όλοι μαζί απέναντι από έναν καθρέφτη.</span></strong> Οτι <strong>για να το αντιμετωπίσουν, πρέπει να εξαφανιστούν </strong>και το μόνο επίπεδο αντικείμενο επί του οποίου να βλέπουν τον εαυτό τους να είναι επίσης ο καθρέφτης. Ολα τα σκέφτονται εκτός από αυτό. <strong><span style="color:#990000;">Δεν σκέφτονται ότι κάποιον που τον βιάζεις πνευματικά και σωματικά εδώ και χρόνια, δεν αρκεί να του πεις "τι έχεις παιδάκι μου έλα να σε ακούσω".</span></strong> </span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;">Ομως, όποιο και να ναι το πάνελ, <span style="color:#990000;">οι Σοβαροί Δημοσιογράφοι το "στριμώχνουν" μέχρι ένα σημείο</span>. Εκείνο το σημείο που ο τηλεθεατής δεν θα τους προσάψει ότι είναι φιλικοί με τους πολιτικούς, ότι τους κάνουν πάσα ερωτήσεις τις οποίες θα απαντήσουν με τρόπο ώστε να επανεμφανιστούν σα σωτήρες του κοινωνικού πτώματος που το είδος τους δημιούργησε. Εκείνο το σημείο που ο τηλεθεατής δεν θα πατήσει το κουμπί της ζαπιέρας. Μέχρι εκείνο το λεπτό σημείο τους πιέζουν. <span style="color:#990000;">Ούτε λέξη για τον τρόπο που γέμισε το κουτί της Πανδώρας</span>.<strong> Μόνο αναλύσεις για το τι θα γίνει τώρα που οι Ελληνες θα τους ξαναεκλέξουν, τους μεν ή τους δε, αδιάφορο.</strong></span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;">Εχουμε μερικές σκέψεις για το γέμισμα του κουτιού της Πανδώρας, τις οποίες θα τις μοιραστούμε και με άλλους και σύντομα θα τις εκθέσουμε και εδώ. </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-6200382042760881165?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλειος Βεσκουκηςhttp://www.blogger.com/profile/02420814226274741071noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-77790749636635736842008-12-10T12:24:00.003+02:002008-12-10T12:29:47.771+02:00<span style="font-size:85%;">Δείτε ένα <a href="http://www.antibaro.gr/articles/politismos/24-11-08-koufari.html">εξαιρετικό κείμενο</a>. Δεν γράφηκε "μετά" τα γεγονότα, γράφηκε λίγο πριν, αλλά θα μπορούσε να είχε γραφεί και πολύ πριν. Εξαιρετική συνέχεια στην τελευταία παράγραφο του</span><span style="font-size:85%;"> "<a href="http://logos-voyage.blogspot.com/2008/12/blog-post.html">Οι Άθλιοι</a>", ή και πρόλογος, διαλέξτε...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-7779074963663573684?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλειος Βεσκουκηςhttp://www.blogger.com/profile/02420814226274741071noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-21454882267566404032008-12-08T23:31:00.006+02:002008-12-12T14:54:32.398+02:00<span style="font-size:85%;">Χωρίς καμία διάθεση πλειοδοσίας στην αγανάκτηση για το θάνατο του 15χρονου, οφείλουμε να αναφερθούμε στο γενικότερο φαινόμενο που με βίαιο τρόπο εκδηλώνεται τις τελευταίες ημέρες. Η οργή όπως και η αγανάκτηση περισσεύει. Όπως <span style="color:#cc0000;">περισσεύει και η υστεροβουλία πολλών από αυτούς που τις εκφράζουν ή ακόμη και τις υποθάλπουν δημόσια</span>. Το παράδοξο θα ήταν να μην επιχειρούσε κανείς να εκμεταλλευτεί το γεγονός προς όφελος της δικής του αλήθειας, της δικής του επιδίωξης και εν γένει της δικής του προβολής στο μέλλον. <span style="color:#cc0000;">Το ενδιαφέρον θα ήταν να προσπαθούσαν όλοι να κάνουν αναλύσεις όχι της εικόνας, αλλά των αιτιών που την προκάλεσαν</span>. Η πραγματικότητα της δημόσιας τηλεμεταφερόμενης εικόνας, της γεμάτης με βία και "αγανάκτηση", όμως, δεν είναι καθόλου παράδοξη - κάθε άλλο. Είναι πλήρως ευθυγραμμισμένη με τα σημεία των καιρών.<br /><br />Ας δούμε λίγο την εικόνα πριν συνεχίσουμε. Κατ αρχήν είναι <span style="color:#cc0000;">η ίδια η εικόνα</span>: το πλάνο με τις φωτιές, τις πέτρες, τους αγανακτισμένους, τους περαστικούς, τα αυτοκίνητα με τις ρόδες να κοιτάνε στον ουρανό. Είναι <span style="color:#cc0000;">η φωνή του εκφωνητή </span>που τη συνοδεύει: "κυρίες και κύριοι", "πού είναι το κράτος", "ανεξέλεγκτη η κατάσταση", "η Αθήνα καίγεται", "οι γνωστοί άγνωστοι", "Νίκο φύγε από εκεί μην κινδυνεύσεις". Είναι <span style="color:#cc0000;">η εικόνα του πολίτη-θύματος</span>: "πού ήταν η αστυνομία;", "περιμέναμε να δουλέψουμε στις γιορτές και τώρα τι θα κάνουμε;", "φώναζα στον αστυνομικό και εκείνος μου έλεγε να πάρω το 100", "στο χώρο που κάηκε δούλευαν 100 εργαζόμενοι της εταιρίας μας", "το κατάστημα ήταν ασφαλισμένο". Είναι <span style="color:#cc0000;">η εικόνα του κυβερνώντος</span>: "θα τους τιμωρήσουμε", "θα χυθεί άπλετο φως", "θα φτάσει το μαχαίρι στο κόκκαλο", "η κυβέρνηση συμπαρίσταται στα θύματα". <span style="color:#cc0000;">Η εικόνα του μείζονος αντιπολιτευόμενου</span>: "η κυβέρνηση αυτή έχει κλείσει τον κύκλο της", "εκλογές τώρα", "η κυβέρνηση είναι επικίνδυνη για το έθνος", "είμαστε έτοιμοι να αναλάβουμε τη διακυβέρνηση της χώρας". Και <span style="color:#cc0000;">η εικόνα της προοδευτικής αριστεράς</span>: "καλούμε τους νέους να κλείσουν τα σχολεία και τα πανεπιστήμια", "εμείς τη δική μας την πορεία την περιφρουρήσαμε", "όποιος και να ναι κυβέρνηση φταίει το σύστημα", "δεν συνεργαζόμαστε με κανέναν σε κυβέρνηση". Τέλος, η <span style="color:#cc0000;">εικόνα του Αναλυτή</span>: "η κοινωνία μας νοσεί", "να σκύψουμε πάνω από το πρόβλημα", "να λειτουργήσουν οι θεσμοί".<br /><br /><strong><span style="color:#cc0000;">Τι κοινό έχουν όλες αυτές οι εικόνες; </span></strong><span style="color:#cc0000;">Κατά την άποψή μας, <strong>τρία πράγματα</strong>: </span><br /><br />Κατ αρχήν <strong>επιφανειακά</strong>: είναι ίδιες, ως τηλεοπτικά πλάνα, με τις εικόνες πολλών γεγονότων εδώ και πολλά χρόνια, από τότε που ήρθαν στο προσκήνιο τα "Εξάρχεια", αν όχι νωρίτερα, κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 80, λίγο μετά την "Αλλαγή". Με τη δολοφονία του Καλτεζά, με τον εμπρησμό του Πολυτεχνείου, τα "παραδοσιακά" επεισόδια της επετείου του Πολυτεχνείου, τον κλεφτοπόλεμο εντός και εκτός του Ιδρύματος, τα καψίματα της σημαίας, την άρση του ασύλου το 95 και πολλά παρόμοια.<br /><br /><span style="color:#000000;">Κατόπιν <strong>γλωσσικά</strong>: το ίδιο λεξιλόγιο, οι ίδιες φράσεις, εκπεφρασμένες από τα ίδια πρόσωπα, πρωταγωνιστές, αντιπολιτευόμενους, αναλυτές, παράγοντες γενικά, το πολύ-πολύ σε διαφορετικούς ρόλους. Το ίδιο βάπτισμα της επιφανειακής συνθηματολογίας ως "πολιτική", η ίδια αγανάκτηση του δημοσιογράφου. </span><br /><br />Το <strong>τρίτο κοινό στοιχείο </strong>είναι λίγο πιο κρυμμένο: είναι το <strong>απέραντο</strong> <strong>Εγώ</strong>, η απέραντη <strong>Αυθεντία </strong>όλων των τοποθετήσεων των εμπλεκομένων σε οποιοδήποτε ρόλο. Είναι <span style="color:#cc0000;">η δήθεν πολιτική έως και προσωπική υστεροβουλία εκμετάλλευσης </span>του όποιου γεγονότος για ίδιον πολιτικό ή άλλο όφελος, έναντι της αντίπαλης παράταξης ή του εσωκομματικού ανταγωνισμού, ή και του αντίπαλου δικηγορικού γραφείου. <span style="color:#cc0000;">Πάνω απ' όλα είναι η οικειοποίηση της πραγματικότητας με πρακτικές σκέδασης του φωτός της αλήθειας προς το χρώμα του παρατηρητή και η συνακόλουθη τύφλωση των παθητικών ακροατών ώστε να μην αναζητούν τίποτε παραπέρα.</span><br /><span style="color:#cc0000;"></span><br />Ως <strong>ενδιάμεσο συμπέρασμα </strong>μπορούμε με ασφάλεια να πούμε ότι <span style="color:#cc0000;">το μόνο που άλλαξε "φέτος" είναι η ένταση των γεγονότων</span>, η οποία όμως, δεν είναι τοπικό ελληνικό φαινόμενο, και επίσης, εξηγείται αν συμπεριλάβει κανείς την έννοια "συσσώρευση" στους συλλογισμούς του. Εδώ θα επανέλθουμε. Αρα <span style="color:#cc0000;">δεν βρισκόμαστε προ "πρωτοφανών" καταστάσεων</span>. Κάθε άλλο. Μάλιστα, ο τονισμός του "πρωτοφανών" είναι έως και ύποπτος και επιβεβαιώνει την άγνοια ή προβληματίζει για τις προθέσεις όσων τον χρησιμοποιούν. Επιβεβαιώνει, επίσης, το ανιστόρητο αυτών στους οποίους απευθύνεται, ακόμη και για μικρές περιόδους της τάξης των 15-25 ετών. Αλλά γι αυτό ας είναι καλά το Σχολείο, όποτε λειτουργεί.<br /><br />Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι η τοποθέτηση του γεγονότος του θανάτου του 15χρονου από τη σφαίρα του αστυνομικού είναι εύστοχη: χαρακτηρίζεται ως <strong>αφορμή</strong>, και όντως έτσι είναι. <strong>Ποιες είναι, όμως, οι αιτίες; <span style="color:#cc0000;">Για ποιο λόγο κανείς δεν αναφέρεται σε αυτές χωρίς να αναμασά δήθεν πολιτικές εκφράσεις που δεν σημαίνουν τίποτε απολύτως; </span></strong>Προς το παρόν θα επιχειρήσουμε να καταγράψουμε μερικά ερωτήματα και μάλλον θα επανέλθουμε.<br /><br /></span><span style="font-size:85%;"><span style="color:#cc0000;">1. Ποιοι είναι μεγαλύτεροι <strong>υποκριτές</strong> από τους επαγγελματίες πολιτικούς; Ποιοι νομοθετούν ό,τι τους συμφέρει, ενίοτε και προσωπικά, και<strong> δεν έχουν τιμωρηθεί ποτέ και για τίποτε</strong>; Το ερώτημα, βέβαια, είναι άτοπο αν πιστεύουμε ότι κανείς τους δεν έχει τίποτε για να τιμωρηθεί.<br /></span><br />2. <strong>Ποιοι μεγαλώνουν τους αγριεμένους 15χρονους</strong>; Πόσο χρόνο τους αφιερώνουν; Πόσο παραγωγική και δημιουργική δουλειά κάνουν και πόσο μακριά από μικρά οικονομικά σκάνδαλα βρίσκονται; <strong>Πόσες φορές ψήφισαν με βάση το δικό Τους Συμφέρον</strong>; Αυτοί <strong>δεν χειροκρότησαν ως "προοδευτική" την κατάργηση του κόκκινου μελανιού στη διόρθωση, τις σύγχρονες παιδαγωγικές μεθόδους του σχολείου της ευκολίας; Την κατάργηση των Δημόσιων Πρότυπων σχολείων;</strong><br /><br /></span><span style="font-size:85%;"><span style="color:#cc0000;">3. Ποιοι δημιούργησαν <strong>τη γενιά των 700 Ευρώ</strong>; Φύτρωσε η γενιά αυτή; Πόσοι από τους αναλυτές και κάθε είδους ενδιαφερόμενους για τους νέους που γυρνάνε στα παράθυρα και δίνουν το λόγο όπου και όπως θέλουν, παίρνουν 10 έως και 50 φορές περισσότερα το μήνα; <strong>Πόσοι από τους αγανακτισμένους επαγγελματίες που τους καίνε τις περιουσίες, είναι εργοδότες της γενιάς αυτής;</strong><br /></span><br />4. Πώς <strong>διαφοροποιούνται τα κόμματα εξουσίας; </strong>Από τα οράματα; Τις ιδεολογίες; Την πραγματιστική αντίληψη για τον κόσμο; Ή <strong>μήπως από τον εγωιστικό "ρεαλισμό" και τον αδιάκριτο κανιβαλιστικό συμφεροντολογικό ωφελιμισμό μετ' υποκριτικών επιφάσεων περί του "κοινού καλού";</strong><br /><br /><span style="color:#cc0000;">5. Πώς <strong>αντιστέκονται τα κόμματα της λεγόμενης αριστεράς</strong>; Μήπως με κλισέ και <strong>ξύλινη φρασεολογία που δήθεν προστατεύει την υπέρτατη αλήθεια </strong>η οποία δεν διδάσκεται καν από τα πρωτότυπα κείμενα, παρά προβάλλεται ως δόγμα το οποίο όποιος δεν αποδέχεται είναι από αφομοιωμένος μέχρι υπάλληλος του συστήματος; Ή <strong>μήπως με την προτροπή να κλείσουν τα σχολεία και τα πανεπιστήμια και να μείνουν ακόμη περισσότερο αγράμματοι οι ήδη ημιμαθείς απόφοιτοι των φροντιστηρίων;</strong></span><br /><br /></span><span style="font-size:85%;"><strong>Το δε γελοίο, που γίνεται τραγικό όταν χάνονται ζωές, δεν είναι που όλοι μας είμαστε συνένοχοι σε όλα τα παραπάνω. Είναι που νομίζουμε ότι οι νέοι δεν τα βλέπουν ή έστω ότι δεν τα διαισθάνονται. Είναι που τους έχουμε και για βλάκες από πάνω. Και βέβαια, οι νέοι μας "τιμωρούν", ή τουλάχιστον έτσι νομίζουν.<br /></strong><br />Ας αφήσουμε, όμως, τις φιλοσοφίες, και ας ετοιμαστούμε να ψηφίσουμε το "<span style="color:#cc0000;">Αλλο Κόμμα</span>", για να "<span style="color:#cc0000;">αλλάξουν τα πράγματα</span>", και να έχουμε "<span style="color:#cc0000;">την ησυχία μας</span>" για να αποπληρώσουμε το "<span style="color:#cc0000;">στεγαστικό</span>" γιατί στην Ελλάδα "<span style="color:#cc0000;">από τη γη ποτέ κανείς δεν έχασε</span>". Περαστικά μας...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-2145488226756640403?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλειος Βεσκουκηςhttp://www.blogger.com/profile/02420814226274741071noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-62199565025376830162008-11-25T00:44:00.000+02:002008-11-25T00:52:31.218+02:00<span style="font-size:85%;color:#990000;">[Περιοδικό ne.o. - Τεύχος 88 - Δεκέμβριος 2008]</span><br /><span style="font-size:85%;">Ως γνωστόν, το σύνολο των συνθηκών που αποδεχόμαστε ως πραγματικότητα την εποχή αυτή, φαίνεται να συγκλίνουν στο ότι βρισκόμαστε σε περίοδο κρίσης. Όλα τα μέσα που εκπέμπουν κάποιο μήνυμα, μας υπαγορεύουν όσα χρειάζεται για να συνειδητοποιούμε την κατάσταση αυτή ως τέτοια, και μάλιστα σε όλες τις κλίμακες: από την καθημερινότητα της διπλανής πόρτας, μέχρι τις αναλύσεις κάθε είδους περί της διεθνούς οικονομικής κατάστασης. Δίπλα σε αυτά, οι "τοπικές" ιστορίες που περιλαμβάνουν σε περίοπτη θέση τις καθημερινές -πλέον- δημοσκοπήσεις και (αλίμονο) τα περί "Βατοπεδίου" και άλλων ιερών δαιμονίων.<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Οι πολιτικοί Αρχοντες φαίνονται -και μάλλον είναι- μουδιασμένοι. Από πού να πιαστούν, αλήθεια; Από τον ανώνυμο πολίτη-πελάτη του συστήματος; Αυτόν που η μόνη πραγματική καταναλωτική συνείδηση που επιδεικνύει είναι αυτή του καταναλωτή ρουσφετιών και "μέτρων" για την άμεση και ανέξοδη βελτίωση της καθημερινότητας με μόνο αντάλλαγμα την ψήφο του; Που υπογράφει το "δάνειο" για το "σπίτι", πρακτικά άνευ όρων και κατόπιν πριμοδοτεί την "πολιτική κατάσταση" που θα του επιτρέπει να το ξεπληρώνει και να ζει με τα "μαύρα"; Όχι, από αυτόν μάλλον δεν μπορούν να περιμένουν πολλά οι Αρχοντες…<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Οι Σύμβουλοι πρέπει να δοκιμάζουν τη φαντασία τους γράφοντας λόγια και διατυπώσεις που να μπορούν να λεχθούν στις παρούσες συνθήκες, χωρίς, όπως πάντα, στην πραγματικότητα να έχουν κάποιο νόημα. Λόγια που σε ελεύθερη απόδοση λένε: <span style="color:#006600;"><span style="color:#000099;">"Εμείς είμαστε Εμείς, τώρα είναι η ώρα του λαού, όλοι μαζί, για το αύριο, για την Ελλάδα που μας αξίζει"</span> </span>και άλλες κενές ανοησίες. Επικαλούνται προτάσεις και μέτρα παντός τύπου με μοναδικό κριτήριο το πολιτικό κόστος, και χωρίς πραγματικά να τολμούν το παραμικρό. Μόνο που στο "Βατοπέδιο" εμπλέκεται και κάποιος άλλος, ο οποίος εδώ και εκατοντάδες χρόνια βρίσκεται "εξ ορισμού" και αξιωματικά στο απυρόβλητο: η Εκκλησία. Εδώ έχουν θέσεις δηλώσεις του τύπου "σεβόμαστε τη θρησκεία και το δικαίωμα σε αυτή". Ας υποθέσουμε ότι έγιναν και ας προχωρήσουμε.<br /></span><br /><span style="font-size:85%;"><strong>Για ποιο λόγο δεν δημεύονται οι περιουσίες που απέκτησαν οι Μονές και τα Ιδρύματα με τέτοιους τρόπους;</strong> Τι σημαίνει "περιουσία της Μονής"; <strong>Τι "φιλανθρωπικό έργο" είναι αυτό που απαιτεί μισό δισεκατομμύριο Ευρώ και μιλάμε για μία μόνο από ενδεχομένως δεκάδες αν όχι περισσότερες περιπτώσεις </strong>οι οποίες είναι άγνωστες; Πού ανακοινώνεται το έργο αυτό για να το μάθουν όλοι; Ποια είναι η πραγματική έκταση του φαινομένου πανελλαδικά; Ποια είναι η επίσημη θέση της Ελληνικής Εκκλησίας; Απαντήσεις δεν περιμένουμε, βέβαια, σε όλα αυτά. Ούτε περιμένουμε να τεθούν σοβαρά τέτοια θέματα από τα κρατικά ΜΜΕ, ή από αυτά που ανήκουν στους ομίλους που είναι μέρος της εξουσίας.<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Όταν μάλιστα τίθεται δημόσια έστω ένα μικρό ερώτημα, έτσι, για να διασκεδάζεται το κοινό αίσθημα, διευκρινίζεται προς κάθε κατεύθυνση ότι "δεν μιλάμε για την Εκκλησία, γιατί η εκκλησία δεν είναι στο σύνολό της τέτοια, εδώ πρόκειται για μεμονωμένη περίπτωση" και άλλα σχετικά. <strong>Κανείς δεν τολμά να θέσει και πολύ περισσότερο να εφαρμόσει προς την κοσμική οργάνωση που λέγεται Εκκλησία το παραμικρό που να την φέρνει σε <span style="color:#000099;">(οικονομική) δυσφορία. </span></strong>Όπως για παράδειγμα <strong>να αναλάβει να πληρώνει η ίδια η Εκκλησία τους κληρικούς και τα λοιπά έξοδα που σήμερα καλύπτει η Πολιτεία. Υπάρχει μεγαλύτερο φιλανθρωπικό έργο που να μπορεί να επιτελεστεί αυτή την εποχή σε μια χώρα όπως η δική μας; </strong>Πόσο μεγάλη είναι η περιουσία που η Εκκλησία απέκτησε την εποχή της Τουρκοκρατίας από δωρεές Ελλήνων που προσπαθούσαν να τη σώσουν από "τους Τούρκους"; Πόση είναι σήμερα και τι έσοδα αποφέρει; Για ποιο λόγο η Πολιτεία εξακολουθεί να της καλύπτει τα έξοδα; Για ποιο λόγο οποιαδήποτε τέτοια αναφορά, εκλαμβάνεται ως επίθεση ενάντια στη Θρησκεία και το "Θεό τον ίδιο" και κατόπιν τούτου "κατακεραυνώνεται" από τους μαυροφόρους κατά τα άλλα ανθρώπους του Θεού;<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Είναι μερικά πράγματα που "επιτρέπεται" να λέγονται και μερικά άλλα που δεν επιτρέπεται. Ενίοτε η απαγόρευση θωρακίζεται από τον έσχατο φόβο απέναντι στο θάνατο που θεμελιώνει τις θρησκείες οι οποίες με τη σειρά τους θεμελιώνουν πάνω του τις επίγειες εξουσίες τους. Η επιλογή είναι ελεύθερη, όμως <strong><span style="color:#000099;">ο εν αρχή ων Λόγος του Ευαγγελίου του Ιωάννη είναι ο συμβολισμός του χαρίσματος της Λογικής, από το οποίο δεν είμαστε έτοιμοι να παραιτηθούμε </span></strong>επικαλούμενοι μια αυθαίρετη αξιωματική πίστη μιας ομάδας αυτοαποκαλούμενων ανθρώπων του Θεού, ιδιαίτερα όταν αυτή επιδεικνύει τη συγκεκριμένη συμπεριφορά. <strong>"Ουαί υμίν"</strong>, για να χρησιμοποιήσουμε τα δικά τους λόγια.</span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;">Και για να μην ξεχνιόμαστε: Καλά και καταναλωτικά Χριστούγεννα!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-6219956502537683016?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλειος Βεσκουκηςhttp://www.blogger.com/profile/02420814226274741071noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-74308881735547344142008-11-24T18:42:00.003+02:002008-11-24T18:57:51.258+02:00<span style="font-size:85%;">Μια νέα μέθοδος για να γράφεται η ιστορία φαίνεται να εισάγεται από μεγάλους ειδησεογραφικούς οργανισμούς: αυτή της δημοσκόπησης. Τι "καλύτερο" από το να ψηφίζουμε για το τι έγινε; Ποιοι; Ολοι, χωρίς καμία απολύτως διάκριση. </span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;">Ενα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι αυτό </span><a href="http://www.msnbc.msn.com/id/21253084"><span style="font-size:85%;">εδώ</span></a><span style="font-size:85%;"> όπου οι πολίτες του κόσμου καλούνται να αποφασίσουν αν οι ΗΠΑ θα αναγνωρίσουν ως γενοκτονία τους 1,5 εκ θάνατους των Αρμενίων που έλαβαν χώρα "κάπου την εποχή του 1ου παγκοσμίου πολέμου" (έτσι τοποθετεί την ερώτηση το συγκεκριμένο site).</span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;">Αν οι πολίτες του κόσμου πουν "όχι", τότε δεν πρόκειται για "αναγνωρισμένη" αλλά για κάποιου άλλους είδους γενοκτονία ή τέλος πάντων "σύνολο θανάτων" κάτω από "αδιευκρίνιστες συνθήκες" σε "δύσκολες εποχές" για τις οποίες οι "αντιμαχόμενες πλευρές" έχουν κάθε μία "την άποψή της". Η δε τοποθέτηση της ιστορικής αλήθειας γίνεται σε σύνδεση με τις σχέσεις μεταξύ "συμμάχων" σε "στρατηγικές περιοχές". Βέβαια, η πολιτική ορθότητα της "έρευνας" συμπληρώνεται με τη διατύπωση ότι η παρούσα έρευνα δεν είναι επιστημονική.</span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;">Καλό;</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-7430888173554734414?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλειος Βεσκουκηςhttp://www.blogger.com/profile/02420814226274741071noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-54533120938418012362008-11-22T00:05:00.003+02:002008-11-22T00:34:26.399+02:00<span style="font-size:85%;color:#cc0000;"><em>Η ιστορία που ακολουθεί μου ήρθε πρόσφατα στο email από μία φίλη. Νομίζω ότι την είχα δει και παλαιότερα, πάντως δεν είναι δική μου και πιθανότατα κυκλοφορεί. Επειδή ο συμβολισμός της είναι ιδιαίτερα εύστοχος, την αντιγράφω αυτούσια...</em></span><br /><br /><span style="font-size:85%;">Ηταν κάποτε μια ελληνική εθνική ομάδα κωπηλασίας η οποία κανόνισε να συμμετάσχει σε έναν ετήσιο αγώνα κωπηλασίας με την αντίστοιχη ομάδα της Ιαπωνίας. Σε κάθε ομάδα θα συμμετείχαν 8 άτομα. Φτάνει η στιγμή του πρώτου αγώνα. Και οι δύο ομάδες είχαν δουλέψει σκληρά για να είναι σε φόρμα. Την ημέρα του αγώνα και οι δύο ομάδες ήταν σε παρόμοια φυσική κατάσταση. Παρ' όλα αυτά, οι Γιαπωνέζοι νίκησαν με 1 χιλιόμετρο διαφορά. </span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;">Η διάθεση της Ελληνικής ομάδας είχε πιάσει πάτο. Η Διοίκηση αποφάσισε ότι έπρεπε πάσει θυσία να κερδίσουν την επόμενη χρονιά. </span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;">Έτσι, προσέλαβαν μία Ομάδα Αναλυτών για να παρακολουθήσουν κατάσταση και να προτείνουν μία κατάλληλη λύση. Μετά από μακροχρόνιες αναλύσεις και έρευνες, οι αναλυτές δήλωσαν ότι η Γιαπωνέζικη ομάδα είχε επτά κωπηλάτες κι έναν μόνο καπετάνιο. Φυσικά, η Ελληνική ομάδα είχε επτά καπετάνιους κι έναν μόνο κωπηλάτη. </span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;">Έχοντας ένα τόσο σημαντικό πρόβλημα, η διοίκηση έδειξε εκπληκτική σοφία: Προσέλαβαν την καλύτερη και πιο ακριβοπληρωμένη ομάδα Συμβούλων για να αναδιοργανώσουν την Ελληνική ομάδα. Μετά από αρκετούς μήνες και πλήθος παραδοτέων, οι Σύμβουλοι κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι υπήρχαν πάρα πολλοί καπετάνιοι κι ελάχιστοι κωπηλάτες σην Ελληνική ομάδα. Πρότειναν μία λύση γι' αυτό το πρόβλημα: Η σύσταση της Ελληνικής ομάδας έπρεπε ν' αλλάξει! Θα υπάρχουν τέσσερις καπετάνιοι στη βάρκα, οι οποίοι θα δίνουν εντολές σε δύο προϊσταμένους, σε έναν τμηματάρχη και σε έναν κωπηλάτη. Πέρα απ' αυτό, οι σύμβουλοι πρότειναν να βελτιωθεί το περιβάλλον εργασίας του κωπηλάτη και να υπάρχει ανταγωνισμός. </span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;">Την επόμενη χρονιά, οι Γιαπωνέζοι κέρδισαν με 2 χιλιόμετρα διαφορά. </span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;">Η Ελληνική ομάδα αμέσως απέλυσε τον κωπηλάτη από την ομάδα λόγω της μη ικανοποιητικής απόδοσής του. </span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;">Στην Διοίκηση δόθηκε μεγάλο χρηματικό ποσό ως επιβράβευση για την μεγάλη προσπάθεια που κατέβαλλε η ομάδα κατά τη διάρκεια των προπονήσεων. Η Ομάδα Συμβούλων αμέσως ετοίμασε και δεύτερη ανάλυση, η οποία έδειχνε πως τα κίνητρα υπήρχαν, η διάθεση υπήρχε, μα το μέσο έπρεπε ν' αλλάξει.<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Αυτή τη στιγμή η Διοίκηση της Ελληνικής ομάδας έχει αναθέσει σε Ειδικούς Μελετητές με παγκόσμια αναγνώριση το έργο της σχεδίασης μιας νέας καινοτομικής βάρκας. </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-5453312093841801236?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλειος Βεσκουκηςhttp://www.blogger.com/profile/02420814226274741071noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-11314456098451307652008-11-16T00:10:00.002+02:002008-11-17T23:18:43.768+02:00<span style="font-size:85%;">Επειδή έρχονται Χριστούγεννα, είπα να ανασύρω κάτι από "τα παλιά" και συγκεκριμένα δύο παραφράσεις παραμυθιών. Δείτε, λοιπόν, μια σχετικά σύγχρονη εκδοχή από "</span><a href="http://users.softlab.ece.ntua.gr/~bxb/pub2/neoarticle010.pdf"><span style="font-size:85%;">Το κοριτσάκι με τα σπίρτα</span></a><span style="font-size:85%;">" και από "<a href="http://users.softlab.ece.ntua.gr/~bxb/pub2/neoview12.pdf">Το πνεύμα των Χριστουγέννων</a>"...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-1131445609845130765?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλειος Βεσκουκηςhttp://www.blogger.com/profile/02420814226274741071noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-90692436922575233482008-11-12T00:19:00.008+02:002008-11-17T19:47:30.324+02:00<span style="font-size:85%;">Ενας φίλος μου θύμισε σήμερα την ύπαρξη ενός κειμένου με τίτλο "Οξυρρύγχειοι Πάπυροι". Πρωτοείδα το κείμενο στο περιοδικό "4 Τροχοί" το 1994. Δύο χρόνια μετά, σε συνομιλία με τον εκδότη δεν εντοπίστηκε η πηγή του ούτε επιβεβαιώθηκε η αυθεντικότητά του. Ωστόσο, επειδή ίσως θα ήθελα πολύ να είναι αυθεντικό, με όλες αυτές τις επισημάνσεις το διέθεσα στον "Πυρφόρο" (περιοδικό του ΕΜΠ) και αργότερα το έβαλα στο blog που διατηρούσα στο wordpress. Σχετικά πρόσφατα εντόπισα ως πηγή το κείμενο <em><span style="color:#339999;">"Οξυρρύγχειοι πάπυροι". Μτφρ Κων/νου Τσάτσου, από το περιοδικό "Νέα Εστία", τεύχ. 655, 1.1.1954.</span></em> </span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;">Οποια και αν είναι η πηγή του, πρόκειται για ένα συγκλονιστικό κείμενο! <a href="http://vescoukis.wordpress.com/2007/03/"><span style="color:#990000;">Δείτε το...</span></a></span><br /><br /><a href="http://www.sync.gr/claim/lx2hEulT0lwO" rel="sync"></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-9069243692257523348?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλειος Βεσκουκηςhttp://www.blogger.com/profile/02420814226274741071noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-45164186957289791922008-11-09T20:07:00.003+02:002008-11-17T23:23:47.111+02:00<span style="font-size:85%;">Δεν καταλαβαίνω πιο είναι το ζητούμενο της "εξόδου από την κρίση".</span><br /><ul><li><span style="font-size:85%;"><span style="color:#990000;">Να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη των πολιτών στο σύστημα, ώστε να συνεχίσουν να δανείζονται ασύστολα;</span> </span></li><li><span style="font-size:85%;">Να διατηρηθεί η (πλαστά, ως φάνηκε) αυξανόμενη καταναλωτική δύναμη των πολιτών;</span></li><li><span style="font-size:85%;color:#990000;">Να μη δημιουργηθεί ένα παγκόσμιο και πολλά τοπικά "πολιτικά προβλήματα" αστάθειας;</span></li><li><span style="font-size:85%;">Να μη καταρρεύσουν κάποιες τράπεζες; </span></li><li><span style="font-size:85%;"><span style="color:#990000;">Να μη βρεθεί στο δρόμο κανείς τραπεζίτης;</span> </span></li><li><span style="font-size:85%;">Να μη "χάσουν τα σπίτια (τους;!) οι δανειολήπτες;</span></li><li><span style="font-size:85%;color:#990000;">Να μην απαξιωθεί η έννοια του "χρηματοπιστωτικού" προϊόντος ώστε όταν ξεχαστούν όλα να κάνουμε "business as usual";</span></li><li><span style="font-size:85%;">Ολα αυτά μαζί, και μερικά ακόμη;</span></li></ul><strong><span style="font-size:85%;">Μα όλα αυτά <em><span style="color:#990000;">μαζί</span></em>, δεν γίνονται.<br />Αν γίνονταν, δεν θα είχαμε φτάσει εδώ...</span></strong><br /><strong><span style="font-size:85%;"></span></strong><br /><span style="font-size:85%;">Ας αφήσουμε, όμως, τις απορίες αυτές να βράζουν στην αφέλειά τους, και ας παρακολουθήσουμε τις Ειδήσεις...</span><br /><span style="font-size:85%;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-4516418695728979192?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλειος Βεσκουκηςhttp://www.blogger.com/profile/02420814226274741071noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-46817622518503588142008-11-07T00:16:00.008+02:002008-11-07T00:59:53.240+02:00<span style="color:#990000;"><span style="font-size:85%;">Επειδή μία σελίδα το μήνα (στο ne.o.) είναι λίγο, ο χώρος αυτός μετατρέπεται σε "ευρύτερο" blog. Ισως από αυτά που ακούμε στις ειδήσεις, ίσως πάλι όχι. Δημόσια ψυχανάλυση; Ναι, αλλά χωρίς επαγγελματική ή άλλη υστεροβουλία.</span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;">Το όνομα: το όνομα προέρχεται από τη σκέψη ότι και <strong>ο Λόγος ταξιδεύει</strong>. Ισως επιστρέφει στη γέννησή του, ίσως όχι. Υποφέρει, βιάζεται, <strong>πεθαίνει και ξαναγεννιέται</strong>. Ο Λόγος, με την έννοια της Λογικής, του "Ορθού Λόγου" και όποια άλλη, δογματική ή μη, έννοια θέλει ο αναγνώστης. Τίποτε από αυτά δεν σημαίνει ότι είναι ο Ορθός Λόγος αυτός που βάζουμε να ταξιδεύει. <span style="color:#336666;"><span style="color:#003333;">Με τίποτε δεν ισχυριζόμαστε την κατοχή κανενός Ορθού Λόγου<em>.</em></span> </span></span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;">Μόνο που να, επειδή το ταξίδι είναι που μετράει, πάνω στο ταξίδι διαμορφωνόμαστε όλοι. <strong>Και ο Λόγος ακόμη, του οποίου ίσως όλο το παιχνίδι της ύπαρξης να είναι μια μεταφορά, διαμορφώνεται και εξελίσσεται. </strong>Εμείς, απλά γράφουμε, αναζητώντας. Με αδυναμίες, ελλείψεις, αλλά προσπαθώντας να μη θέτουμε περιορισμούς στο ταξίδι της αναζήτησης... </span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-4681762251850358814?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλειος Βεσκουκηςhttp://www.blogger.com/profile/02420814226274741071noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-62549657561333046362008-11-01T00:00:00.001+02:002008-11-17T23:23:47.115+02:00<span style="font-size:85%;"><span style="color:#990000;">(Περιοδικό ne.o. - Τεύχος 87 - Νοέμβριος 2008)<br /></span>…πας ανήρ ξυλεύεται, λέει η αρχαία παροιμία. Γέμισαν ξαφνικά τα "μέσα" με αναλύσεις σχετικά με την χρηματοπιστωτική κρίση, τα "άτακτα" golden boys, τις "ενέσεις ρευστότητας", τα "τοξικά" ομόλογα και τόσα άλλα που αν μη τι άλλο αποδεικνύουν ένα πράγμα: το σύστημα μπορεί να μην έχει ευστάθεια, αλλά έχει χιούμορ. Ποιο σύστημα; Εκείνο που επιχειρούν να σώσουν οι κυβερνήσεις όλης της (παλαιάς, είπαμε, έχουμε και μια ηλικία) Δύσης, οι οποίες ξαφνικά ανακάλυψαν πακτωλό χρημάτων τα οποία θα χρησιμοποιήσουν, λένε, για να σώσουν "το σύστημα και όχι τις τράπεζες".<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Το θέμα γεννάει πολλές απορίες, όπως αυτή που διερωτάται πώς βρέθηκαν χρήματα για να σωθούν οι τράπεζες (συγνώμη, το σύστημα) και δεν βρίσκονται χρήματα για την Παιδεία, την Υγεία και τις Συντάξεις; Ενδιαφέρον έχει η απάντηση που δίνουν οι ανά τον κόσμο διαχειριστές της εξουσίας: τα χρήματα, λέει, δεν θα τα πληρώσουν οι φορολογούμενοι, αλλά θα επιστρέψουν σε αυτούς με τη μορφή περιουσίας του Δημοσίου. Σοβαρά; Δηλαδή το (παγκόσμιο) Δημόσιο, που λέγανε ότι είναι κακό πράγμα για την ανάπτυξη, θα σώσει τώρα την κατάσταση χωρίς ουσιαστικές επιπτώσεις στους μη-δημόσιους φορείς που δημιούργησαν το πρόβλημα, και με χρήματα που (δεν το λένε, αλλά) θα δανειστεί από τους πολίτες;<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Μπορεί να μην καταλάβαμε τίποτε από τα προχωρημένα οικονομικά, οπότε "λέμε ανοησίες" θα πουν κάποιοι. Ποιοι, αλήθεια; Στη χειρότερη περίπτωση, οι ίδιοι οι οποίοι συμμετείχαν στη διαχείριση των πολιτικών ή οικονομικών όρων της κατάρρευσης, ενώ, στην καλύτερη περίπτωση, αυτοί που βλέπουν το όλο συμβάν ως ευκαιρία για να γίνουν golden boys στη θέση των golden boys. Οι ίδιοι, που προσπαθούν να μας εξηγήσουν (αλλά εμείς δεν γνωρίζουμε αρκετά για να καταλάβουμε) ότι είναι "σωστό" οι τράπεζες να εγγυώνται ότι θα μας δώσουν μόνο μερικά από τα χρήματά μας, αλλά ακόμη και αν καταρρεύσουν, τα χρέη μας σε αυτές θα συνεχίσουν να υπάρχουν έντοκα, όπως "προβλέπει ο νόμος".<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Το πρόβλημα, εν προκειμένω, δεν είναι η γνώση των οικονομικών, την οποία ως τεχνικοί επιστήμονες δεν έχουμε. Οι πλείστες αναφορές μας στο ίδιο επί της ουσίας θέμα κατά το "ανύποπτο παρελθόν" η πρώτη εκ των οποίων έχει ηλικία πλέον της δεκαετίας, δεν βασίζονται σε γνώση οικονομικών. Βασίζονται στη λογική, την οποία δολοφονεί εδώ και χρόνια ένα παγκόσμιο σύστημα το οποίο βασίζει την ανάπτυξη σε "παράγωγα", "ομόλογα" και πάσης φύσεως εμπόριο ανυπόστατων πιθανοτήτων και παραδοχών οι οποίες τελικά δεν μεταφράζονται, δεν αντιστοιχούν, δεν δημιουργούν, πραγματική αξία. Γράφαμε "κάποτε", ότι δεν μπορεί η ανάπτυξη της οικονομίας να βασίζεται στην "πρόσθεση αξίας" σε πράγματα που δεν έχουν παρά μόνο την αξία που τους δίνει μια παραδοχή. Ότι "κάτι χρήσιμο πρέπει να δημιουργούμε πρωτογενώς", ως υλικό ή πνευματικό προϊόν. Και ότι "οι νέες τεχνολογίες μας δίνουν την ευκαιρία να αναπτύξουμε βαριά πνευματική βιομηχανία, ως χώρα".<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Αντί αυτού, παρακολουθήσαμε τους συμμαθητές μας στο Πολυτεχνείο να πηγαίνουν "έξω" για "χρηματοοικονομικά", και τελικά να ακολουθούν τη συνταγή που αποτελεί στην ουσία τη δολοφονία της λογικής: "βουτήξτε κατ ευθείαν στο μέλι και αγνοήστε τα λουλουδάκια, τη γύρη και τη δουλειά της μέλισσας". Ετσι μεγάλωσε μια γενιά που το μόνο που έχει δημιουργήσει είναι "παράγωγα", "ομόλογα" και άλλα "σύνθετα" χρηματοοικονομικά προϊόντα. Οι συνετότεροι από αυτούς έχουν αποκτήσει και πραγματικές αξίες, από εκείνες που οι "πολλοί", σε αντίθεση με τα "σύνθετα χρηματοοικονομικά προϊόντα", θα καταλάβαιναν μια χαρά αν αφήνονταν να δουν. Αλλοι, θα ενσαρκώσουν αργά ή γρήγορα την άλλη όψη του Αμερικάνικου ονείρου.</span><br /><span style="font-size:85%;"><br />Μια τελευταία παρατήρηση: η κρίση είναι μεν παγκόσμια, αλλά δεν είναι "ίδια" παντού. Αλλιώς θα την αντιμετωπίσουν οι χώρες που έχουν πραγματικές παραγωγικές υποδομές, και αλλιώς οι υπόλοιπες, που δανείζονται για να πληρώσουν τους δημόσιους υπαλλήλους και μάλλον καταλάβατε πού αναφερόμαστε. Σε μια λεπτή κλωστή, λοιπόν. Και αν όχι, δηλαδή αν όλα αυτά είναι ψέματα ως υπερβολές, σε μια παγκοσμιοποιημένη εικονική πραγματικότητα. Ας διαλέξουμε. Και σε κάθε περίπτωση, εκτός από τις "περιουσίες μας", ας προσπαθήσουμε να διασώσουμε και τη Λογική.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-6254965756133304636?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλειος Βεσκουκηςhttp://www.blogger.com/profile/02420814226274741071noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-56265987562654196212008-10-01T23:44:00.004+03:002008-11-17T23:23:47.118+02:00<span style="font-size:85%;"><span style="color:#660000;">(Περιοδικό ne.o. - Τεύχος 86 - Οκτώβριος 2008)<br /></span>Το ερώτημα αν η οικονομία είναι επιστήμη ή όχι, έχει απασχολήσει αρκετά, αρκετούς σοφούς. Η άποψη ότι η οικονομία δεν έχει αναλλοίωτες αρχές και τελικά αποτελεί μια περιοχή εφαρμογών της στατιστικής και της ψυχολογίας του ατόμου και του όχλου, συγκρούεται με την άποψη που θέλει την οικονομία μια καλά θεμελιωμένη επιστήμη με τα δικά της μαθηματικά. Αναρμόδιοι για περεταίρω συζήτηση επί του συγκεκριμένου και επί του παρόντος, και παρατηρητές στα "κόλπα" των τιμών του πετρελαίου, των επιτοκίων και των τροφίμων, ορμώμενοι από τις εξελίξεις στις τράπεζες στις ΗΠΑ, θα ασχοληθούμε με το ερώτημα: ποιο είναι το ψυχολογικό θεμέλιο της σύγχρονης / νέας ή όπως αλλιώς θέλετε οικονομίας;</span><br /><br /><span style="font-size:85%;">Τονίζουμε τον προσδιορισμό "ψυχολογικό": οι αγορές αντιδρούν με βάση (και) την ψυχολογία, λένε οι αναλυτές. Τι μπορεί να σημαίνει αυτό στην καθημερινότητα των περισσοτέρων εξ ημών, που δεν αγοράζουμε πετρέλαιο στην αγορά της Νέας Υόρκης και δεν στρεφόμαστε για "καταφύγιο" στα ευγενή μέταλλα ή στα "παράγωγα"; Πολλά, όμως εμείς θα εστιάσουμε σε ένα: σημαίνει ότι λειτουργούμε με μια συγκεκριμένη ψυχολογία, η οποία θεωρεί δεδομένα αρκετά πράγματα ώστε να παίρνουμε τις αποφάσεις που παίρνουμε. Το "δεδομένα" εδώ, δεν σημαίνει και "λογικά", κρατήστε το αυτό και θα επανέλθουμε. Το σημαντικότερο από τα "δεδομένα" για τα οποία συζητάμε, το οποίο αποτελεί κατά την άποψή μας το ψυχολογικό θεμέλιο της σύγχρονης οικονομίας από την πλευρά του ανώνυμου πελάτη των τραπεζών, λοιπόν, είναι η πίστη ότι έχουμε από 20 έως 40 χρόνια μπροστά μας, τα αποτελέσματα της δουλειάς μας κατά τα οποία μπορούμε να υποθηκεύσουμε για ένα στεγαστικό δάνειο.<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Επαναλαμβάνουμε αναδιατυπώνοντας: θεωρούμε όχι μόνο ότι θα είμαστε υγιείς, αλλά και ότι θα έχουμε δουλειά για έως και 40 χρόνια, σταθερή ώστε να πληρώνει τη δόση του στεγαστικού, την ανάπτυξή μας και τις λοιπές ανάγκες μας. Ετσι υπογράφουμε τη σύμβαση του δανείου και ένα-δυο χρόνια μετά, όπου το επιτόκιο γίνεται πραγματικό, αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε την παραδοχή-θεμέλιο. Όμως η ζωή μας διαψεύδει, καθότι η "ανταγωνιστικότητα" που παράγει "ανάπτυξη" δεν συμβαδίζουν με την εξασφαλισμένη "απασχόληση". Ετσι, κάποιοι αδυνατούν να πληρώσουν και οι κολοσσοί που τους δάνεισαν ανακαλύπτουν ότι η αξία τους ήταν μόνο λογιστική και καταρρέουν παίρνοντας μαζί τους όλα όσα βλέπουμε στις ειδήσεις.</span><br /><br /><span style="font-size:85%;">Ασφαλώς αυτά ξεκινάνε από τις ΗΠΑ, όπου και φαίνονται περισσότερο στην καθημερινότητα όσων ζουν σε "δικά τους" σπίτια και όχι μόνο, όμως όσοι ισχυρίζονται ότι οι εξελίξεις απέχουν περισσότερο από τρεις σπιθαμές ξέρετε από πού, ή πλανώνται ή παραπλανούν - διαλέξτε. Η μάλλον μην διαλέξετε, ρωτήστε τους μεσίτες και τους αναλυτές και της δικής μας αγοράς ακινήτων, ρωτήστε και τους τραπεζίτες, αφού, όμως, πρώτα τους ποτίσετε με τον ορό της αλήθειας. Και για να δείτε την αγωνία των τελευταίων, αφήστε μια πιστωτική σας κάρτα απλήρωτη για 2 μήνες, έστω και για 100 ευρώ, και περιμένετε το τηλεφώνημα. Θα καταλάβετε την αγωνία του συστήματος με τη μορφή "υπενθύμισης" για τα 100 ευρώ. </span><br /><span style="font-size:85%;"><br />Ετσι, η θεμελιώδης παραδοχή που συνειδητά ή όχι, με ενημέρωση και γνώση ή χωρίς, έχουν κάνει όλοι οι δανειολήπτες, κλονίζεται με κίνδυνο να κλονιστεί η ισορροπία του συστήματος. </span><span style="font-size:85%;">Τότε, ως δια μαγείας, το σύστημα ξεχνάει την ενεργειακή κρίση και το πετρέλαιο πέφτει, καθότι η κατάρρευση δεν εξυπηρετεί κανέναν. Ωστόσο ένα πράγμα δεν αλλάζει: το σύγχρονο οικονομικό οικοδόμημα βασίζεται στην υποθήκη του μέλλοντος σε μικροοικονομικό και μακροοικονομικό επίπεδο, η οποία φαίνεται να υπολογίζει πολύ καλά τις παραγώγους και τα παράγωγα, όχι όμως και τον ίδιο τον άνθρωπο. Ανεξάρτητα από το αν βρισκόμαστε στο μεταίχμιο μεταξύ χάους και ισορροπίας σύμφωνα με τη θεωρία του χάους, ή σε ένα "χαμηλό" του κύκλου της ελεύθερης οικονομίας, η παραδοχή που αποτελεί το ψυχολογικό θεμέλιο της σύγχρονης οικονομίας κλονίζεται. </span><br /></span><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;">Η συνέχεια επί της (HD) οθόνης μας.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-5626598756265419621?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλειος Βεσκουκηςhttp://www.blogger.com/profile/02420814226274741071noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-87332523252958246022008-09-01T23:38:00.003+03:002008-11-17T23:26:57.231+02:00<span style="font-size:85%;"><span style="color:#990000;">(Περιοδικό ne.o. - Τεύχος 85 - Σεπτέμβριος 2008)<br /></span>Στο προσωπικό επίπεδο συνηθίζεται να συλλέγουμε φωτογραφίες από το καλοκαίρι και βλέποντας τες να αναπολούμε τα βιώματά μας. Με την κατάλληλη διάθεση, εκτός από τα βιώματα, μπορούμε κοιτάζοντας μετέπειτα τις φωτογραφίες μας να βλέπουμε τη δική μας εικόνα. Η ερμηνεία κάθε εικόνας πέραν από την επιφάνεια, εξαρτάται από τη διάθεσή μας, το επίπεδο και την πορεία της αυτογνωσίας μας, και από άλλους παράγοντες μεταξύ των οποίων ο αυτοσαρκασμός και ο κυνισμός που μας χαρακτηρίζουν. Αντίστοιχα πράγματα, λίγο ως πολύ, ισχύουν και στο μακροσκοπικό επίπεδο, μόνο που εκεί οι "φωτογραφίες" δεν αποτυπώνονται μέσω του φωτός αλλά μέσω της ψηφιακής πλέον επικαιρότητας. </span><br /><span style="font-size:85%;"><br />Ας ξεφυλλίσουμε λοιπόν το άλμπουμ της δικής μας καλοκαιρινής πραγματικότητας, ζητώντας συγνώμη από τους κοσμικούς που τα καλοκαίρια συχνάζουν ξέρετε πού, που δεν θα μας απασχολήσουν για σήμερα.<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Εικόνα πρώτη: ο "ΟΤΕ κλείνει τους μικρούς". Δηλαδή κόβει τις γραμμές από μία εναλλακτική εταιρία τηλεφωνίας, internet κλπ. Φαίνεται ότι ο ΟΤΕ δεν μπορεί παρά να βλέπει αυτά που έπαθε η ΔΕΗ, οπότε επειδή έχει και υποχρεώσεις στο χρηματιστήριο, αρχίζει να φέρεται σαν ιδιωτική εταιρία ό,τι και αν σημαίνει αυτό. Η δικαιοσύνη ασφαλώς θα αποφανθεί για το δίκαιο και το άδικο, ωστόσο ορμώμενοι από το γεγονός, να αναφέρουμε ορισμένα που ισχύουν γενικότερα στην λεγόμενη ελεύθερη τηλεφωνία.<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Πρώτον, οι τιμές δεν είναι ουσιαστικά χαμηλότερες. Ένα μέσο "7 με 14%" όταν το 14 προκύπτει για όσους είναι ερωτευμένοι με Ευρωπαία και μιλούν αποκλειστικά μαζί της, δεν είναι σοβαρή έκπτωση. Το πραγματικό περιθώριο κέρδους είναι κατά πολύ μεγαλύτερο, όμως το έδαφος που υποχρεώθηκε να παραχωρήσει ο ΟΤΕ για να μπουν και άλλοι στην αγορά, δεν απέβη υπέρ του τελικού καταναλωτή, αλλά υπέρ των διαφημιστών, των εναλλακτικών εταιριών, των μετακινουμένων managers και των λοιπών δημοκρατικών δυνάμεων. Δεύτερο, οι υπηρεσίες πολλών εναλλακτικών σε πολλές περιοχές είναι πολύ κακές και όλοι το ξέρουν. Τρίτο, κανείς εναλλακτικός, ούτε ο ΟΤΕ, ούτε για τα μάτια δεν έβαλε έναν όρο ευθύνης απέναντι στον πελάτη (liability) ο οποίος να προβλέπει τουλάχιστον ότι για το χρόνο που είναι "κάτω" το δίκτυο, δεν θα πληρώνει "πάγιο". Αυτά από την εικόνα της πραγματικότητας της ελεύθερης τηλεφωνίας επ αφορμή ενός καλοκαιρινού συμβάντος.<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Εικόνα δεύτερη: οι πόλεις θα "μαραζώσουν" χωρίς φοιτητές. Σοβαρά; Και αυτό γιατί αποτελεί είδηση τώρα και με αυτή την ανάγνωση, και δεν αποτελεί είδηση ότι τόσο δραματικές είναι οι δυνατότητες της επαρχίας, της πολιτικά ορθώς λεγόμενης και "περιφέρειας", που από τις σημαντικότερες πηγές εσόδων σε ολόκληρες μικρές κοινωνίες είναι το σπίτι, ο καφές, και το ποτό των φοιτητών; Ποιων φοιτητών μάλιστα; Εκείνων που θεωρητικά σπουδάζουν σε ιδρύματα με μετακινούμενους εποχιακούς διδάσκοντες έχοντας συγκεντρώσει μέση βαθμολογία περί του 10. Το θέμα έχει πολλές αναγνώσεις. Από τη μια η επαρχιώτικη νοοτροπία, που απαιτεί από την Πολιτεία να της πάει πελάτες που θα πληρώνουν στην "κολοπετεινίτσα" την τιμή του καφέ στη Βενετία. Από την άλλη η δήθεν αριστερή κριτική που λέει να καταργηθεί η βάση του 10 γιατί πλήττει τους φτωχούς (αλήθεια τους φτωχούς φοιτητές, ή τους φτωχούς της επαρχίας;). Και τέλος η κοινή γνώμη που όλα αυτά τα παρακολουθεί απαθής στις ειδήσεις οι οποίες λένε πολύ λιγότερη από τη μισή αλήθεια για τα πράγματα, ανάλογα πάντα με τις "ισορροπίες". Να και μια άλλη φωτογραφία.<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Εικόνα τρίτη: αλήθεια, μήπως να ξεσηκωθούν και οι κάτοικοι του νομού τάδε και να διεκδικήσουν την ανεξαρτησία τους με τη δέουσα πάντα κάλυψη από τα διεθνή ΜΜΕ; Τώρα μάλιστα που τους κλείνουμε τα πανεπιστήμια και δεν θα έχουν να πουλάνε καφέδες και διαμερίσματα, δεν είναι σα να τους καταπιέζουμε εμείς οι υπόλοιποι; Το μόνο που χρειάζεται είναι η κατάλληλη δικτύωση. Για τα επόμενα, φαντασία να υπάρχει και να και μερικές ιδέες: φορολογικός παράδεισος, ιατρικές και άλλες περιζήτητες σχολές χωρίς εισαγωγικές και άλλες περιττές και άδικες διατυπώσεις, εξασφαλισμένη επαγγελματική αποκατάσταση.</span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;">Το τελευταίο δεν είναι ακριβώς φωτογραφία από την ελληνική πραγματικότητα. Είναι μάλλον σχέδιο που το ζωγραφίσαμε με τη βοήθεια άλλων ερεθισμάτων της διεθνούς επικαιρότητας, και το συμπεριλαμβάνουμε μάλλον αυθαίρετα. Καλό φθινόπωρο.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-8733252325295824602?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλειος Βεσκουκηςhttp://www.blogger.com/profile/02420814226274741071noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-47518569058782639922008-07-01T23:29:00.001+03:002008-11-17T23:24:59.654+02:00<span style="font-size:85%;"><span style="color:#990000;">(Περιοδικό ne.o. - Τεύχος 84 - Ιούλιος-Αύγουστος 2008)<br /></span>Η πραγματικότητα επιβεβαιώνει μέρα με τη μέρα αρκετά από τα χειρότερα σενάρια για το μέλλον των κλιματικών αλλαγών και τελικά για την ποιότητα του περιβάλλοντος στο οποίο θα πρέπει να επιβιώσουν οι επόμενες γενεές. Η αμφιβολία με την οποία κανείς αντιμετωπίζει τις δυσοίωνες προβλέψεις, δίνει σιγά-σιγά τη θέση της στην ενοχή. Νέοι συνειρμοί της σκέψης γεννώνται και συνδέουν την άσκοπη μετακίνηση με το αυτοκίνητο κατά την οποία ένας και μόνο άνθρωπος παράγει δεκάδες κιλά διοξειδίου του άνθρακα, με την υπερβολική ζέστη και κάθε είδους ακρότητα του κλίματος. Όλα με κάποιο μέτρο, ασφαλώς, και αυτό για αρκετούς λόγους όπως για παράδειγμα ότι δεν θα είμαστε «εδώ» για να δούμε τις πραγματικές επιπτώσεις της συμπεριφοράς μας, ή ότι, «εδώ που τα λέμε» δεν αποκλείεται τα μέσα να υπερβάλλουν και λίγο. Οι προσωπικές ενοχές συναντούν ό,τι απέμεινε από τη λογική, η οποία μας ωθεί στο να αποδώσουμε ευθύνες στη βιομηχανία αχρήστων ειδών γενικά: αυτοί ρυπαίνουν πραγματικά και σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα από τη βόλτα με το (κανείς δεν είναι τέλειος) τρίλιτρο. Άλλες φορές πάλι, η σκέψη οδηγείται στις πετρελαιοβιομηχανίες, οι οποίες κατά μία άποψη φέρουν τη μεγαλύτερη ευθύνη για τη συμπεριφορά μας απέναντι στο περιβάλλον, το γιατί είναι μεγάλη συζήτηση εκτός εμβέλειας του παρόντος.</span><br /><br /><span style="font-size:85%;">Στο ερώτημα «τι μπορούν να κάνουν οι νέες τεχνολογίες για να βοηθήσουν τον πλανήτη;» η απάντηση είναι δύσκολη και ενδιαφέρουσα. Μια αφελής απάντηση είναι ότι οι νέες τεχνολογίες πληροφορικής και επικοινωνιών είναι από τη φύση τους λειτουργικά οικολογικές. Δηλαδή η χρήση τους δημιουργεί λ.χ. λιγότερες απαιτήσεις για χαρτί, για μετακινήσεις, κ.ά.. Αν φύγουμε από την επιφάνεια θα διαπιστώσουμε ότι ίσως η παραγωγή της ενέργειας που απαιτείται για να κατασκευαστούν όλα αυτά που θα μας κάνουν να χρησιμοποιούμε λιγότερο χαρτί, να ταξιδεύουμε λιγότερο, κλπ, καθώς και τα σκουπίδια που σύντομα θα αποτελέσουν οι σημερινές συσκευές «αιχμής», είναι πολύ πιο βλαβερά για το περιβάλλον από ότι το να χρησιμοποιούσαμε χαρτί.<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Βέβαια, η φωτιά που μας χάρισε ο Προμηθέας δεν είναι δώρο που επιστρέφεται. Η εξέλιξη δεν ανατρέπεται με αποδείξεις περί του συνολικού περιβαλλοντικού ισοζυγίου των συσκευών που κατασκευάζονται στην Απω Ανατολή. Όπως δεν θέλουμε να ακούμε για τους ρύπους της άσκοπης και ματαιόδοξης μετακίνησής μας, έτσι δεν καταλαβαίνουμε για ποιο λόγο δεν πρέπει να αγοράσουμε όλες τις διαδοχικές εξελίξεις μιας «προηγμένης τηλεφωνικής συσκευής». Και τέλος πάντων, φταίνε και οι τέως σοσιαλιστές που έδωσαν το οικόπεδο και την εργατική δύναμη άνευ όρων στις εταιρίες. Η ατμόσφαιρα θα μπορούσε να φορτιστεί κι άλλο, μιας και σχετικά εύκολα μπορεί κανείς να υποψιαστεί έστω, ότι οι νέες τεχνολογίες είναι η μεγαλύτερη πηγή παραγωγής πλαστικών και άλλων επιβλαβών για το περιβάλλον αποβλήτων, η κατασκευή των οποίων κατατρώει τεράστιες ποσότητες ενέργειας και φυσικών πόρων, επίδραση που πολλαπλασιάζεται αν αναλογιστούμε και τον ιδιαίτερα βραχύ κύκλο ζωής των πάσης φύσεως τέτοιων συσκευών.<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Ομως το θέμα μας δεν είναι η εκτόνωση, αλλά η προσέγγιση του ερωτήματος αν η ευθύνη τελικά ανήκει στον Προμηθέα ή στο χέρι που παρέλαβε τον Πυρσό του μύθου. Η απάντηση από τη σκοπιά του μύθου, είναι ασφαλώς ότι είναι ο αποδέκτης του δώρου του Προμηθέα αυτός που έχει την ευθύνη της χρήσης του. Δεν είναι, όμως, αυτή, η έμπρακτη απάντηση που δίνουμε στη «σύνθετη» καθημερινότητα, όπου με τη συμπεριφορά μας καταναλώνουμε άχρηστη τεχνολογία πετώντας τους πόρους του πλανήτη στα σκουπίδια μαζί με το κάθε ξεπερασμένο mp3 player. Πεισμένοι (άραγε από πού;) ότι φταίνε «άλλοι», καταναλώνουμε αδιάκριτα άχρηστη τεχνολογία κατακαίοντας με τον μικρό μας Πυρσό το περιβάλλον που θα στεγάσει τα παιδιά μας. Η εγωκεντρική μεγαλειότητα της υποτιθέμενης ανάγκης μας να καταναλώσουμε, σκιάζει την πραγματική μεγαλειότητα της δύναμης να επιλέξουμε εμείς πώς να χρησιμοποιήσει ο Ανθρωπος τον πυρσό του Προμηθέα. Όχι αρνούμενοι την εξέλιξη της τεχνολογίας, αλλά επιλέγοντας την κατεύθυνσή της και καθορίζοντας τους όρους της. Αυτή η δυνατότητα συνειδητής επιλογής είναι που τελικά μας διαφοροποιεί από τα λοιπά έμβια όντα που συγκατοικούν στον πλανήτη μαζί μας χωρίς να τον ενοχλούν. Ας την αξιοποιήσουμε.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-4751856905878263992?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλειος Βεσκουκηςhttp://www.blogger.com/profile/02420814226274741071noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-6225656573414277032008-06-01T23:07:00.002+03:002008-11-17T23:18:43.772+02:00<span style="font-size:85%;"><span style="color:#990000;">(Περιοδικό ne.o. - Τεύχος 83 - Ιούνιος 2008)<br /></span>Μετά από αρκετά χρόνια στο χώρο της πληροφορικής μπορεί κανείς να εντοπίσει σημεία του θεσμικού πλαισίου που επιδέχονται βελτίωση. Δεδομένου του πλουραλισμού των επαγγελματικών ρόλων και των τμημάτων της αγοράς, είναι αντιληπτό ότι ο αριθμός των προτάσεων προς βελτίωση του θεσμικού πλαισίου ίσως είναι μεγάλος, η δε θεματική τους ευρύτητά εντυπωσιακή. Το θεσμικό πλαίσιο επί του οποίου έχουμε τη δική μας πρόταση, είναι αυτό της διενέργειας διαγωνισμών του Δημοσίου, του Μεγαλύτερου αν ότι του Μοναδικού Πελάτη Εργων Πληροφορικής στη χώρα μας.<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Είναι γνωστό ότι ο Νόμος κάνει ό,τι μπορεί για να καταστήσει αδύνατες πρακτικές όπως «στήσιμο» και άλλα συναφή. Προς αυτό δίνει δικαίωμα σε όποιον αισθάνεται αδικημένος από μία διαδικασία αξιολόγησης να «προσφεύγει» πρακτικά επ’ αόριστον σε δικαστήρια και αρχές κάθε είδους, τώρα δε όριο είναι μάλλον το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο ή όπως αλλιώς λέγεται. Τα δικαστήρια έχουν πολλή και δύσκολη δουλειά. Οι υποθέσεις που εξετάζονται δεν καλύπτονται αυτολεξί από κανέναν νόμο καθότι δεν είναι δυνατό η νομοθεσία να λέει αν λ.χ. ένας τετραπύρηνος επεξεργαστής είναι ισοδύναμος με δύο διπλού πυρήνα, ή αν η τεχνολογία SAS είναι ισοδύναμη ή καλύτερη της U320 SCSI. Οπότε αρχίζουν προσφυγές, οι οποίες πολύ απλά δύνανται να μην έχουν τέλος και οι οποίες μπορούν στην πράξη να ακυρώσουν την εκτέλεση έργων για τα οποία ο νομοθέτης είχε την πρόθεση να ανατεθούν με κάθε διαφάνεια.<br />Επειδή ως γνωστόν ο αδύναμος κρίκος κάθε αλυσίδας είναι ο άνθρωπος και επειδή «η Siemens είναι εδώ» και μάλλον δεν είναι μόνη της, διακινδυνεύουμε τη διατύπωση της άποψης ότι δεν είναι δυνατόν επί του θέματος να λειτουργήσει κανένα νομοθετικό πλαίσιο που να είναι αποτελεσματικό. Οπότε κάθε βελτίωση του νομικού πλαισίου προς το «αυστηρότερον», απλά αποτελεί έδαφος για να (ημι)μαθαίνουν οι δικαστές περί servers και άλλων δαιμονίων, και ασφαλώς για να έχουν δουλειά οι δικηγόροι.<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Το διασκεδαστικό είναι ότι επειδή από τη φύση του ο εξοπλισμός πληροφορικής είναι σύνθετο πράγμα, πολύ δε περισσότερο οι υπηρεσίες, όλα συνήθως καταλήγουν στη διευθέτηση καφενείου του τύπου «ποιος είσαι συ ρε που τα λες αυτά» ή ευπρεπέστερα, «αν αυτός που υποστηρίζει την τάδε άποψη είναι πιο Senior από εκείνον που υποστηρίζει την δείνα, τότε η τάδε άποψη είναι η σωστή». Στην πράξη είναι μάλλον λίγες οι περιπτώσεις που η όλη διαδικασία δεν χρησιμοποιείται από τους διαγωνιζόμενους ως «χαρτί διαπραγμάτευσης» για άλλες δουλειές: «Θα αποσύρω την προσφυγή αν δεν κατέβεις στον τάδε άλλο διαγωνισμό, ή αν κατέβεις για ‘μαϊντανός’» και νομίζω καταλαβαινόμαστε. Θα τολμούσαμε να πούμε ότι αυτό είναι ο κανόνας, αλλά στοιχεία δεν έχουμε, οπότε αν το πράτταμε μάλλον θα κατηγορούμασταν από τους «θιγόμενους». Δεν είναι δε σπάνιο το φαινόμενο υπέρβασης των ορίων και εκδήλωσης αήθους συμπεριφοράς από πάσης φύσεως «νταήδες».</span><br /><br /><span style="font-size:85%;">Ετσι θα περιοριστούμε στην πρότασή μας: Τους διαγωνισμούς προμηθειών εξοπλισμού και υπηρεσιών πληροφορικής του Δημοσίου να μην τους διεξάγει ο αρμόδιος φορέας, αλλά ο ίδιος ο Αρειος Πάγος, ο οποίος για το σκοπό αυτό να ιδρύσει ειδικό τμήμα του οποίου οι αποφάσεις θα είναι τελεσίδικες. Η δε προσφυγή να στοιχίζει αρκετά, ας πούμε 5-10% του τιμήματος του διαγωνισμού, το οποίο να προκαταβάλλεται μετρητοίς από τον προσφεύγοντα και να χρεώνεται σε τρίτο μέρος μόνο αν η προσφυγή δικαιωθεί, σε κάθε δε περίπτωση να το εισπράττει το Δημόσιο και να το αποδίδει στους δικαστές και τους τεχνικούς εμπειρογνώμονες ώστε κανείς να μην έχει λόγο να «λοξοκοιτάξει» κατά την κρίση. Θα πείτε «και πού θα βρει ο Αρειος Πάγος τους ειδικούς, και αν τους βρει πώς θα τους επιλέξει;» και άλλα συναφή. Η σωστή ερώτηση ίσως είναι «και ποιο σύστημα είναι τόσο ακέραιο ώστε και να εντοπίζει τον αδιάφθορο εμπειρογνώμονα και να τον τοποθετεί στη σωστή θέση;». Επειδή μάλλον αντιλαμβανόμαστε ότι αν συνεχίσουμε το συλλογισμό θα καταλήξουμε άλλη μια φορά στη γενικότερη λειτουργία των θεσμών και τελικά των αξιών, μην την πάρετε σοβαρά τη συγκεκριμένη πρόταση. Δείτε την απλά ως έκφραση αηδίας απέναντι σε μια αρρωστημένη αγορά, μέρος μιας πιο αρρωστημένης εκδοχής της λεγόμενης ελεύθερης οικονομίας.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-622565657341427703?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλειος Βεσκουκηςhttp://www.blogger.com/profile/02420814226274741071noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-29173245879138264622008-05-01T23:18:00.002+03:002008-10-22T22:32:29.635+03:00<span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(Περιοδικό ne.o. - Τεύχος 82 - Μάιος 2008)</span><br /><span style="font-size:85%;">Το παιχνίδι είναι γνωστό σε όλους και μολονότι δεν γνωρίζουμε την ακριβή του προέλευση, ξέρουμε ότι στοχεύει στην εξοικείωση με την έννοια της "ελεύθερης αγοράς" μέσω αγοραπωλησιών ακινήτων. Την εποχή μας ήταν "must" για τα παιδιά της σχολικής ηλικίας, κυρίως στις μεγαλύτερες τάξεις του δημοτικού. Σήμερα, ένα σημαντικό μέρος της αίγλης του έχει χαθεί καθότι δεν προσφέρει εμπειρία ανταγωνιστική των παιχνιδομηχανών, ωστόσο επιβιώνει. Όχι μόνο σε παιδιά, αλλά και σε ολόκληρες οικονομίες που βασίζονται στις αγοραπωλησίες ακινήτων, όπως η ελληνική. Αν και δεν είμαστε "ειδικοί" θα αναφερθούμε, όχι για πρώτη φορά, στην ιδιομορφία της ελληνικής περίπτωσης όπου δεν είναι "και" τα ακίνητα που κινούν την οικονομία. Είναι κυρίως τα ακίνητα.</span><br /><br /><span style="font-size:85%;">Εδώ και αρκετά χρόνια έχουμε διάφορες ευκαιρίες για τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας. Πέρα από ξύλινη φράση και λογότυπο για έγγραφα, διαφημίσεις και άλλες μη παραγωγικές δραστηριότητες, στόχος όλων αυτών των ευκαιριών που μετουσιώνονται σε προγράμματα, επιδοτήσεις, και πολλά άλλα γνωστά τους αναγνώστες του ανά χείρας, είναι η ανάπτυξη προϊόντων και υπηρεσιών που οι "άλλοι" παίκτες της παγκόσμιας οικονομίας να θέλουν να αγοράσουν και να έχουν λόγο να προτιμήσουν. Είτε γιατί είναι "φτηνά", είτε γιατί έχουν ποιότητα, είτε γιατί ενσωματώνουν γνώση, πρωτοτυπία και όραμα. Αυτό είναι το ζητούμενο από μια οικονομία που στέκεται στα δικά της πόδια: να πουλά κάτι στους άλλους, ή όπως αλλιώς αυτό λέγεται στη γλώσσα των ειδικών. Από όλα τα επιθυμητά χαρακτηριστικά των ανταγωνιστικών προϊόντων, εμείς κρατήσαμε περισσότερο το πρώτο: την τιμή, την οποία προσπαθήσαμε να ρίξουμε με πλήθος βαλκανικών εφευρημάτων όπως λ.χ. μη πληρώνοντας τις ασφαλιστικές εισφορές. Τα υπόλοιπα τα χρησιμοποιήσαμε ως ξύλινη γλώσσα για δράσεις που ελάχιστα απέφεραν στην οικονομία με όρους ανταγωνιστικότητας, αποτέλεσαν, όμως, και αποτελούν ακόμη, εξαιρετικούς τίτλους για καμπάνιες διαφήμισης, παραδοτέα, και άλλες επιφάσεις για την παραγωγή του σχεδόν τίποτε.<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Η οικονομία, όμως, αναπτύσσεται. Οι δείκτες κερδοφορίας των τραπεζών κατά τα τελευταία χρόνια είναι αν μη τι άλλο ισχυρή αριθμητική ένδειξη ανάπτυξης. Ποια είναι μια από τις σημαντικότερες αν όχι η σημαντικότερη παραγωγική διαδικασία πίσω από τους δείκτες αυτούς; Είπαμε: η "οικοδομή", δηλαδή η κατασκευή και εμπορία του ζωτικού χώρου για την επιβίωση. Η δραστηριότητα αυτή παράγει θέσεις εργασίας για αλλοδαπούς και όχι μόνο, εμπορική δραστηριότητα, επιχειρηματική δραστηριοποίηση εργολάβων κάθε κλίμακας και διαμετρήματος, και ασφαλώς, τραπεζικά δάνεια. Το χρήμα κάνει ένα μεγάλο κύκλο και παράγει "τρελά" αποτελέσματα, τα οποία δημιουργούν αξίες εντός των συνόρων της λεγόμενης εθνικής οικονομίας. Αυτό βρίσκεται σε αντιδιαστολή με την ιδέα της ανταγωνιστικότητας στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία και δεν θα μας προβλημάτιζε αν το ποσοστό του παραγόμενου ΑΕΠ στην "οικοδομή" δεν ήταν τάξεις μεγέθους μεγαλύτερο από εκείνο της καινοτομίας.<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Με δυο λόγια, στην Ελλάδα παίζουμε στα αλήθεια monopoly, και τώρα τελευταία έχουν έρθει πολλές κακές ζαριές στους απλούς παίκτες. Τα αποτελέσματα δεν τα πολύ-αναφέρουν τα ΜΜΕ, όμως έχουν αρχίσει να γίνονται τουλάχιστον ορατά και αναγκαστικά περνάνε σε κάτι ψιλά εφημερίδων και δελτίων. Αλίμονο, όχι οι "ακριβές", αλλά οι φτηνές περιοχές "χάνουν ένα 2%", λένε, τη στιγμή που είχαν συνηθίσει να έχουν υπεραξία 2% το μήνα. Το ΚΕΠΥΟ δεν δίνει τα στοιχεία που μόνο αυτό έχει συγκεντρωτικά σχετικά με το πόσες αγοραπωλησίες ακινήτων πραγματικά γίνονται, οι εργολάβοι αντέχουν με τα νεόδμητα απούλητα, και οι τράπεζες τους κρατάνε όλους με κάθε τρόπο γιατί αν οι εμπράγματες εξασφαλίσεις τους χάσουν την υπέρμετρη αγοραία αξία που οι ίδιες νομιμοποίησαν, τότε θα χαθεί η μεγαλύτερη από τις συνιστώσες των κερδών τους. Το φαινόμενο είναι παγκόσμιο, θα πείτε. Μάλιστα είναι, αλλά θα είχε πολύ ενδιαφέρον να δούμε τι τιμές νομιμοποίησαν οι τράπεζες λ.χ. των ΗΠΑ και τότε θα βλέπαμε ότι εμείς έχουμε -μάλλον- "υπερβάλλει".<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Η ελεύθερη αγορά, βέβαια, έχει τρόπο να τα ρυθμίσει αυτά. Μόνο που στη δική μας περίπτωση, τα πολλά λεφτά παίζονται στη Monopoly και όχι στο παιχνίδι της καινοτομίας. Οπότε ως χώρα δεν έχουμε παρά να αναμένουμε την έκβασή του παιχνιδιού το οποίο συνειδητά επιλέξαμε να παίξουμε σε τέτοια κλίμακα, και να ελπίσουμε, τόσο οι τραπεζίτες όσο και οι κάτοχοι των οικοπέδων με τα λίγα σπίτια, σε καλύτερη τύχη.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-2917324587913826462?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλειος Βεσκουκηςhttp://www.blogger.com/profile/02420814226274741071noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-66463135188328501592008-04-01T23:17:00.003+03:002008-11-17T23:21:57.721+02:00<span style="font-size:85%;color:#990000;">(Περιοδικό ne.o. - Τεύχος 81 - Απρίλιος 2008)</span><br /><span style="font-size:85%;color:#000000;">Και ξαφνικά τα ελληνικά μ.μ.ε. ανακάλυψαν τα blog. Οι "ειδήσεις" φιλοξένησαν -ως συνήθως- ειδικούς, οι οποίοι συνόδευσαν την παράθεση των γεγονότων, οι δε Σχολιαστές έδωσαν -επίσης ως συνήθως- το δικό τους βαρύγδουπο στίγμα στην παρουσίαση. Αφορμή υπήρξε μέσα από τον ίδιο το δημοσιογραφικό χώρο, κάποιο blog μέσω του οποίου γίνονταν εκβιασμοί "επωνύμων". Το συγκεκριμένο δεν μπορούμε να το καταλάβουμε, καθότι δεν αντιλαμβανόμαστε πώς μπορεί η οποιαδήποτε δημοσίευση ψευδών, όπως ισχυρίζονται τα ρεπορτάζ, να αποτελέσει ύλη εκβιασμού. Μπορεί ίσως να αποτελέσει υλικό τεκμηρίωσης μηνύσεων κατά γνωστών ή αγνώστων για συκοφαντία, πάντως όχι ύλη εκβιασμού. Το θέμα μας, πάντως, δεν είναι η συγκεκριμένη αφορμή: είναι η διάδοση, κατά κάποιους επιδημία, του μέσου που λέγεται " blog" και που είναι έξω από τον έλεγχο των έντυπων και ψηφιακών εκδοτών.<br /><br />Μια φράση που "παραδοσιακά" συνοδεύει τις ενημερωτικές αναφορές στο internet, είναι ότι "δεν ελέγχεται από κανέναν". Δηλαδή κανείς δεν καθορίζει το περιεχόμενο που διατίθεται "εκεί" και δεν μπορεί να επιβάλει λογοκρισία. Αυτά σε γενικές γραμμές ακούγονται ως καλά νέα, μέχρις ότου "κάτι" να ενοχλήσει "κάποιους". Τότε, αρχίζουν διάφορες αντιδράσεις οι οποίες, ασφαλώς, δεν επικεντρώνονται σε κανένα επιχείρημα του τύπου "πολεμάμε ό,τιδήποτε δεν ελέγχουμε", αλλά σε πιο "εύπεπτα" επιχειρήματα όπως αυτά περί διακίνησης ναρκωτικών, παιδεραστίας, πορνογραφίας, σατανισμού, τρομοκρατίας και όλων των υπολοίπων κακών που "προβάλλονται ή και διακινούνται μέσω internet". Επιφανειακές ανοησίες, σε μεταβατικές εποχές που η κοινή γνώμη σχετικά με το θέμα είναι ακόμη εύπλαστη, μέχρις ότου αποκατασταθούν οι όποιες ισορροπίες.<br /><br />Το θέμα είναι αλλού: τα blog αποτελούν εν δυνάμει "ενοχλητικό" μέσο έκφρασης το οποίο απειλεί τις ισορροπίες στη διαχείριση της ενημέρωσης, όπως τουλάχιστον εμείς μάθαμε να την βιώνουμε. Η αμφισβήτηση της αλήθειας των ειδήσεων των 8, ο ενίοτε επιθετικός σαρκασμός, και η γυμνή παρουσίαση μιας άλλης πραγματικότητας, κάποιες φορές ομολογουμένως με υπερβάλλοντα ζήλο, δεν μπορούν να αφήνονται να αποκτούν μέρα με τη μέρα ολοένα και περισσότερους μετρήσιμους αναγνώστες. Και αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με την υπεράσπιση της εντός ή εκτός εισαγωγικών αλήθειας, αλλά και με τη διαχείριση της εξουσίας και των χρημάτων της διαφήμισης. Αυτά είναι που ενοχλούν τους εντεταλμένους της σημερινής τάξης της εξουσίας της ενημέρωσης.<br /><br />Όχι πως στα blog δεν υπάρχει υλικό κακής ποιότητας ή ότι δεν καταγράφονται ευτελείς ως προς το περιεχόμενο, το ύφος και τον τρόπο διεξαγωγής συζητήσεις. Όλα αυτά συμβαίνουν, όπως συμβαίνουν και στον πραγματικό κόσμο. Το internet, όπως παλιότερα η τυπογραφία, το ταχυδρομείο, ο τηλέγραφος, το ραδιόφωνο, το τηλέφωνο και η τηλεόραση, αποτελεί μέσο διάδοσης του "καλού" αλλά και του "κακού". Του λόγου των "πιστών" αλλά και των "άπιστων". Πεδίο σταυροφοριών κάθε είδους, σήμερα πλέον για κάθε επίδοξο σταυροφόρο και όχι μόνο για όποιον είναι μυημένος σε εκείνες τις απόξενες τεχνικές έννοιες της περασμένης δεκαετίας. Αυτά φοβίζουν αρκετά τους κυρίαρχους του παιχνιδιού της ενημέρωσης και ίσως περισσότερο τους κάθε είδους παρουσιαστές και αναλυτές ειδήσεων. Για τους μεν πρώτους, η ισορροπία θα αποκατασταθεί αργά ή γρήγορα, ενώ η καριέρα κάποιων από τους δεύτερους ίσως χρειαστεί να εξελιχθεί.<br /></span><br /><span style="font-size:85%;color:#000000;">Η αισιόδοξη πλευρά των πραγμάτων είναι πως το λεγόμενο φαινόμενο των blog έχει τη δυναμική να προωθήσει έναν ελεύθερο και άμεσο διάλογο μεταξύ των παγκόσμιων πολιτών. Οι ίδιοι όροι ενημέρωσης και Παιδείας που πρέπει να πληροί κανείς για να συμμετάσχει σε μια δια ζώσης συζήτηση, ισχύουν και στο χώρο των blog. Οι ίδιες "μάχες" ενάντια στη μετριότητα και τον αναλφαβητισμό πρέπει να δοθούν, κάποιες φορές με επιπλέον αντίπαλο τη θρασύδειλη επιθετικότητα της ανωνυμίας. Μόνο που "εκεί" δεν υπάρχουν διαιτητές που να έχουν εκ των προτέρων άποψη για την έκβαση των συζητήσεων, για το πότε αρχίζει, πότε και με ποιο τρόπο κλείνει κάθε θέμα, και αυτό είναι φυσικό να μην αρέσει σε όλους. Τα υπόλοιπα, ας τα πούμε online…</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-6646313518832850159?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλειος Βεσκουκηςhttp://www.blogger.com/profile/02420814226274741071noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-76745424366594280142008-03-01T23:16:00.005+02:002008-11-17T22:25:34.702+02:00<span style="font-size:85%;color:#990000;">(Περιοδικό ne.o. - Τεύχος 80 - Μάρτιος 2008)</span><br /><span style="font-size:85%;color:#000000;">Παρωχημένος ο τίτλος, έτσι δεν είναι; Πράγματι, ο τίτλος μας σήμερα δεν λέει σχεδόν τίποτε. Οι νέες τεχνολογίες του χτες είναι παλιές τεχνολογίες του σήμερα, με το "χτες" και το "σήμερα" να πλησιάζουν ολοένα και περισσότερο. Η φράση-κλισέ ότι "η τεχνολογία εξελίσσεται ραγδαία" για να μην είναι κενή περιεχομένου διατύπωση πρέπει να ακολουθείται από ανάλογη εξέλιξη και της δικής μας έμπρακτης στάσης απέναντι στην τεχνολογία. Με αυτό δεν εννοούμε να εξελίσσουμε το αν την αποδεχόμαστε ή την απορρίπτουμε. Η "αποδοχή" δεν έχει νόημα μόνο ως κατανάλωση και η "απόρριψη" ενίοτε ταυτίζεται με στρουθοκαμηλισμό. Εννοούμε ότι η στάση μας "πρέπει" να αξιοποιεί τα επιτεύγματα της τεχνολογίας με τέτοιο τρόπο ώστε να συμβάλλουμε στην εξέλιξη της πορείας της, στη μία ή την άλλη κατεύθυνση, χωρίς να θεωρούμε τίποτε ως "δεδομένο".</span><br /><span style="color:#000000;"><br /><span style="font-size:85%;">Η συμβολή στην εξέλιξη μιας επιστήμης προϋποθέτει επαρκή γνώση της θεμελίωσης της επιστήμης και των σύγχρονων επιτευγμάτων της. Κανείς από τους "αρμόδιους" της αγοράς, της πολιτείας ή της ακαδημαϊκής κοινότητας δεν θα αρνηθεί ότι σήμερα οι έλληνες γνωρίζουμε τις νέες τεχνολογίες, τις προωθούμε και τις προάγουμε. Αν είναι πράγματι έτσι, θα επαναλάβουμε την ίδια ερώτηση για πολλαπλή φορά: για ποιο λόγο δεν είμαστε ως χώρα περισσότερο ανταγωνιστικοί από άλλους σε κάποιες από τις νέες τεχνολογίες; Για ποιο λόγο δεν έχουμε ούτε ένα προϊόν το οποίο να αποτέλεσε ορατό "hit" στις εξελίξεις των νέων τεχνολογιών σε οποιοδήποτε τομέα; Πόσο πιο ευφυείς ήταν αυτοί που ξεκινώντας από ένα "γκαράζ", όμως την κατάλληλη στιγμή, με το κατάλληλο πνεύμα και στο κατάλληλο κλίμα, δημιούργησαν εξελίξεις όπως η Gateway, η yahoo, το napster, το amazon και τόσα άλλα;<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Ας αναλύσουμε λίγο περισσότερο την τελευταία διατύπωση: ο εντοπισμός της "κατάλληλης στιγμής" προϋποθέτει αντίληψη των πραγμάτων. Προϋποθέτει εκτίμηση (μετά ρίσκου, ασφαλώς) για το "τι θα 'πουλήσει' αύριο", ότι και αν σημαίνει το "πουλάω". Το "κατάλληλο πνεύμα" δεν είναι ένα πνεύμα που περιμένει την επιδότηση κάνοντας όλο το απαιτούμενο "social networking", και όλοι καταλαβαίνουμε. Είναι το πνεύμα που τολμά ακόμη και χωρίς την επιδότηση. Εξάλλου, πολλά από όσα εντυπωσιακά πράγματα έγιναν δεν απαιτούσαν εξαρχής κανένα σημαντικό κεφάλαιο. Τα υπόλοιπα είναι δήθεν τεκμηρίωση της αναγκαιότητας της επιδότησης από τα "ΜΟΠ", τα "πακέτα" τα "ΚΠΣ" και τις λοιπές "δημοκρατικές δυνάμεις". Τέλος, το "κατάλληλο κλίμα" είναι ένα κλίμα που υποστηρίζει με υγιές και ανοιχτό βλέμμα την υγιή απόπειρα καινοτομίας απ' όπου και αν προέρχεται. Δεν είναι η τράπεζα που όταν της απευθύνεσαι για venture capital σου ζητά "εμπράγματη εξασφάλιση" δηλαδή το σπίτι σου για υποθήκη.<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Σήμερα, λοιπόν, <strong>ο όρος "νέες τεχνολογίες" στα του οίκου μας σημαίνει </strong>ακόμη ό,τι σήμαινε και στο παρελθόν: <strong>μια καλή αφορμή για να σχεδιαστούν "έργα", "πράξεις", "υποέργα" και άλλες διαχειριστικές οντότητες </strong>οι οποίες <strong>"θα βελτιώσουν την ανταγωνιστικότητα" των επιχειρήσεων και θα "εκσυγχρονίσουν το δημόσιο τομέα", "βελτιώνοντας την ποιότητα των παρεχομένων υπηρεσιών προς τους πολίτες"</strong>. Σήμερα, μιλάμε ακόμη για στόχους εισαγωγής της πληροφορικής στο Δημόσιο, γιατί προφανώς δεν τους επιτύχαμε παρά τις εκατομμύρια ώρες σεμιναρίων στους δημόσιους υπαλλήλους, τις αμέτρητες προμήθειες, τα στρατηγικά προγράμματα, τις οριζόντιες δράσεις και ένα σωρό άλλες μαύρες τρύπες χρηματοδοτήσεων. </span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;">Μιλάμε (στο 4ο ΚΠΣ!) για "ενίσχυση 50.000 επιχειρήσεων" για να κάνουν, αλήθεια, τι ακριβώς; Κάτι σαν το "Δικτυωθείτε" δηλαδή να φτιάξουν μια σελίδα στο web; Μήπως για να αγοράσουν ERP, CRM, κλπ εφαρμογές λογισμικού που (δεν!) θα τους βελτιώσουν την ανταγωνιστικότητα, αλλά θα βελτιώσουν μια χαρά τα οικονομικά αποτελέσματα αυτών που θα πουλήσουν όλο αυτό το λογισμικό; Και τα περισσότερα από αυτά εντοπίζονται στην "περιφέρεια"; Αλήθεια, ποια θα ήταν η θέση μας στην ευρυζωνικότητα στην Ευρώπη, αν δεν υπήρχαν πράξεις σαν το "Δικτυωθείτε", το "φοιτητικό internet" και τα συναφή;</span></span><br /><span style="color:#000000;"><span style="font-size:85%;"></span></span><br /><span style="color:#000000;"><span style="font-size:85%;"><strong>Τέτοια είναι τα οράματα του "4ου"; Κουράστηκαν πολύ οι επιτροπές ψηφιακής στρατηγικής (ή μήπως είναι ψηφιακές επιτροπές στρατηγικής;) για να παράξουν τέτοιες πρωτοποριακές και πρωτότυπες σκέψεις;</strong> Δεν γνωρίζουμε, μάλλον οι αποφασίζοντες γνωρίζουν καλύτερα. Προφανώς, εμείς είμαστε που ζούμε σε άλλη πραγματικότητα και από αυτήν, τους ευχόμαστε καλή συνέχεια και σας αποχαιρετούμε για το μήνα αυτό.</span></span><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-7674542436659428014?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλειος Βεσκουκηςhttp://www.blogger.com/profile/02420814226274741071noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-31467740600389923282008-02-01T23:15:00.003+02:002008-10-22T22:36:35.293+03:00<span style="font-size:85%;color:#660000;">(Περιοδικό ne.o. - Τεύχος 79 - Φεβρουάριος 2008)</span><br /><span style="font-size:85%;">Δηλαδή, αν, ορμώμενοι από την επικαιρότητα των ημερών, σχολιάσουμε ότι η «Νέα Οικονομία» στην Ελλάδα είναι το ιδιότυπο –τελικά πολιτικό- καθεστώς των πάσης φύσεως «Ζαχόπουλων» και «Αναστασιάδηδων», θα μας χαρακτηρίσουν «λαϊκιστές»; Αν επικαλεστούμε τις επανειλημμένες και σε εντελώς ανύποπτο χρόνο τοποθετήσεις μας σχετικά με το ιδιότυπον του γένους και στην περίπτωση της εντός ή εκτός εισαγωγικών Νέας Οικονομίας από το 1997 και μετά, οι οποίες επιβεβαιώνονται καθημερινά, είμαστε απλά «τυχεροί»; Ασφαλώς όχι, και το θέμα δεν είναι να «ευλογήσουμε τα γένια μας». Είναι να επιβεβαιώσουμε ότι η «δική μας» νέα οικονομία καμία σχέση δεν έχει με τη νέα οικονομία των υπολοίπων Ευρωπαίων τε και βορειοαμερικάνων παγκόσμιων συμπολιτών μας. </span><br /><span style="font-size:85%;"><br />Η έρευνα της Eurostat που παρουσιάστηκε στο προηγούμενο τεύχος του ανά χείρας είναι χαρακτηριστική: τελευταίοι στη χρήση του Ιnternet και στην ευρυζωνικότητα στην Ευρώπη των 27, στους οποίους συμπεριλαμβάνονται χώρες όπως η Βουλγαρία, η Ρουμανία και οι βαλτικές τέως σοβιετικές δημοκρατίες που τροφοδοτούν τα πάσης φύσεως «μπαλέτα» στην Ευρώπη και το Ντουμπάι. Μάλιστα, τελευταίοι. Στα λόγια, τα σχέδια και τις «ψηφιακές στρατηγικές» είμαστε, αλίμονο, πολύ κοντά αν όχι στην κορυφή. Στην πράξη είμαστε τελευταίοι, και προς εμπέδωσιν θα το επαναλάβουμε πολλές φορές.<br /><br />Το περασμένο καλοκαίρι, σε επιστολόχαρτο που είχε το logo του επιχειρησιακού προγράμματος «Ανταγωνιστικότητα» και από κάτω έγραφε «Ελλάδα ανταγωνιστική: ποιότητα παντού» εστάλη από το ΥΠ.ΕΣ.Δ.Δ.Α. σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες το εξής μήνυμα: «αύριο και μεθαύριο δεν θα λειτουργήσουμε γιατί θα έχει ζέστη και το δίκτυο δεν αντέχει τα κλιματιστικά του δημοσίου». Μάλιστα. Αυτή είναι η Ελλάδα η ανταγωνιστική και είναι καλή μόνο στο να παράγει αξιοθρήνητα ευφυολογήματα του τύπου «ακραία» και «ημι-ακραία» (!) καιρικά φαινόμενα για να δικαιολογεί την ανικανότητά της και την ανεπάρκειά της σε κάθε τομέα. Αν τότε γράφαμε κάτι σχετικό (που, ομολογουμένως, μπήκαμε στον πειρασμό) θα κατηγορούμασταν ως κακόπιστοι και πρόχειροι λαϊκιστές. Το ίδιο και αν γράφαμε κάτι κάθε φορά που δήθεν αποκαλύπτονται οι μίζες και τα σήριαλ διαπλοκής και ευτελισμού για να μας κρατούν αποχαυνωμένους κάτι τύποι που, όπως προκύπτει πλέον και δημοσίως, συμμετέχουν παραπάνω από ενεργά στη σαπίλα. Όμως δεν γράψαμε τίποτε, μέχρι που ο ευτελισμός και η δυσωδία, αλλά και η διάρκεια και ο χρονισμός που παίχτηκε το «σήριαλ Ζαχόπουλου» συμπλήρωσε την εικόνα.<br /><br />Κοντολογίς, η εικόνα που παρουσιάζουμε στη διείσδυση του Ιnternet και της ευρυζωνικότητας, στη δημιουργία καινοτομίας, στις (λέμε τώρα) απελευθερωμένες αγορές τηλεπικοινωνιών και ενέργειας, και προπάντων στη διαχείριση και την αποτελεσματικότητα των «επιχειρησιακών προγραμμάτων» που σχεδιάζονται για να βελτιώσουν την κατάσταση και να δημιουργήσουν υλικές και άυλες υποδομές, δεν είναι πολλές αποσπασματικές εικόνες. Είναι μία ενιαία εικόνα γεμάτη Ζαχόπουλους, Θέμους κ.λπ. δημοσιογράφους, εντολοδόχους Βουλευτές και Υπουργούς, προσκήνια και παρασκήνια, όλα αυτά σε επεισόδια από λίγο κάθε μέρα.<br /><br />Είναι η εικόνα της δικής μας Νέας Οικονομίας η οποία αξίζει από μόνη της όσο πολλές χιλιάδες από τις λέξεις που γράφονται στα στρατηγικά σχέδια για την ψηφιακή Ελλάδα, στα πρακτικά των επιτροπών, τα επιχειρησιακά προγράμματα και στους λόγους που οι κάθε είδους παράγοντες και εκπρόσωποι εκφωνούν με ύφος καρδιναλίων με κάθε ευκαιρία. Είναι τα πολλά προσωπικά δράματα της κάθε ασημαντότητας που αναδύθηκε στην επιφάνεια για να «κυβερνήσει» ελέω των παραμυθιασμένων ιθαγενών, που παραιτημένοι από κάθε δημιουργία πιστεύουν πλέον στην κατανάλωση και την υποκρισία και αυτοπροσδιορίζουν το κενό τους με το φανατισμό που αξιωματικά πιστεύει στο «η Κόλαση είναι ο Άλλος» του Σαρτρ. </span><br /><span style="font-size:85%;"><br />Αντίλογος σε όλα αυτά ευτυχώς υπάρχει. Όχι σε κάτι που βλέπουμε δημόσια, αλλά στις υγιείς δυνάμεις που δημιουργούν στο περιθώριο σε πείσμα της περιρρέουσας ατμόσφαιρας, που προσπαθούν να κάνουν τον κόσμο λίγο καλύτερο, χωρίς τυμπανοκρουσίες και που ακόμη και αν δεν τα καταφέρνουν, ανταμείβονται από τη χαρά της δημιουργίας. Ας τους ευχηθούμε κουράγιο και ας προσπαθήσουμε να συμπορευτούμε μαζί τους.</span><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-3146774060038992328?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλειος Βεσκουκηςhttp://www.blogger.com/profile/02420814226274741071noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-21024113223177320702008-01-01T23:12:00.002+02:002008-10-22T22:37:29.197+03:00<span style="font-size:85%;color:#990000;">(Περιοδικό ne.o. - Τεύχος 78 - Ιανουάριος 2008)</span><br /><span style="font-size:85%;">Από τη στήλη αυτή έχουμε πολλές φορές αναφερθεί στην παραποίηση της πραγματικότητας από τα μέσα ενημέρωσης. Η ζοφερή εικόνα της ακρίβειας, των χαμηλοσυνταξιούχων, των νέων που δεν έχουν μέλλον στην κοινωνική ασφάλιση, από τη μία. Η χλιδάτη ζωή των επωνύμων, οι πάσης φύσεως "αγορές του αιώνα" που πλέον γίνονται τόσο συχνά που ο χαρακτηρισμός τους ως τέτοιες είναι κοινοτοπία, ο γενικευμένος παραλογισμός στη διαχείριση του δημόσιου πλούτου, από την άλλη. Στο μέσο σωρεία επικοινωνιακών σκουπιδιών που προσβάλλουν τη λογική, την αισθητική και το συναίσθημα όσων ακόμη δεν παραιτήθηκαν. Κάπου στο βάθος, ως φόντο για όλα αυτά, η καταστροφή του πλανήτη, η οποία εμφανίζεται να είναι "απλά" άλλο ένα δράμα δίπλα στο δράμα του κάθε είδους φτωχού, δράμα που κανείς δεν προσπαθεί να αναδείξει με τον τρόπο που οι τηλε-κυράδες αναδεικνύουν τις "ανθρώπινες ιστορίες" της διπλανής πόρτας.<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Ισως ο όρος "παραποίηση της πραγματικότητας" να είναι υπερβολικός, παρασυρμένος από την υπερβολή της ξύλινης γλώσσας των υπνωτιστών που έχουν αναλάβει το έργο (αυτής) της ενημέρωσης. Ολες οι προβαλόμενες ως πραγματικότητες κάπου υπάρχουν. Ωμως η επιλογή του πού στρέφεται ο προβολέας της ενημέρωσης είναι που στην πραγματικότητα καθορίζει τη χρειά της ενημέρωσης ή εξημέρωσης, διαλέχτε. Μια ερμηνεία του φαινομένου της εξημέρωσης δια της συγκεκριμένης ενημέρωσης είναι αυτή μιας παγκοσμιοποιημένης συνωμοσίας που έχει εκδοχές παντού. Αν τη δεχτούμε, έχουμε μια αφελή απορία: ποιους "συνωμότες" μπορεί να εξυπηρετεί η καταστροφή του πλανήτη στο όνομα της "ανάπτυξης"; Πού θα ζήσουν αυτοί όταν τα χειρότερα σενάρια καταστροφολογίας γίνουν πραγματικότητα; Μια απάντηση στα ερωτήματα αυτά είναι ότι εδώ βρίσκεται η τραγικότητα του ανθρώπινου είδους: οδηγείται στην καταστροφή του χωρίς να μπορεί να το συνειδητοποιήσει, ακόμη και εκεί που συγκεντρώνει σημαντική δύναμη. Μια άλλη, είναι ότι ο πλανήτης στην πραγματικότητα δεν απειλείται και όλο αυτό είναι ένα επικοινωνιακό παιχνίδι μεγάλης κλίμακας για διασπορά παγκοσμιοποιημένου πανικού που τελικά μεταφράζεται σε εξουσία.<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Αν ισχύει το δεύτερο, τότε είμαστε όλοι θύματα μιας ταινίας κάποιου κύριου Γκορ και κάποιων πλάνων που δείχνουν πάγους που λιώνουν. Αν πάλι ισχύει το πρώτο, η κατάσταση είναι πιο δύσκολη γιατί ούτε είναι ορατός ο "από μηχανής θεός" της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας, ούτε και ξέρουμε (εμείς, τουλάχιστον) το μύθο. Σύγχυση; Πράγματι. Γιατί κανείς δεν είναι σε θέση να μετρήσει ο ίδιος τη στάθμη της θάλασσας, το ρυθμό που λιώνουν οι πάγοι, ή το διοξείδιο του άνθρακα στην ατμόσφαιρα. Οπότε, τελικά, όλα είναι θέμα πίστης, ίσως μιας πίστης ανάλογης με τη θρησκευτική, η οποία εξ ορισμού δεν οφείλει να τεκμηριώσει το έσχατο θεμέλιό της. Πού καταλήγει ο συλλογισμός; Μα στην αμφιβολία. Η οποία με τη σειρά της οδηγεί στην απραξία και την αδιαφορία, και το φαινόμενο ανακυκλώνεται ως φαύλος κύκλος.<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Η αδυναμία μας να επαληθεύσουμε την καταστροφή του πλανήτη είναι δεδομένη, αλλά αν θέλουμε να διαφέρουμε από άλλα είδη ζωής που δεν έχουν λόγο, δεν μπορούμε να συνεχίσουμε την απραξία. Πρέπει να κερδίσουμε το στοίχημα που ίσως ποτέ δεν βάλαμε με τον εαυτό μας, να επιδείξουμε σε κάθε κατεύθυνση τη δύναμη της ύπαρξής μας ως καταναλωτές κάθε είδους προϊόντων που η παραγωγή και η χρήση τους καταστρέφει το μέλλον των παιδιών μας, και συνάμα ως πολίτες που (υποτίθεται;) καθορίζουν με τις επιλογές τους το μέλλον όλων. Είναι γνωστό ότι οι επιδόσεις μας στον τομέα αυτό είναι χείριστες. Συμπεριφερόμαστε ως ωχαδερφιστές που στερημένοι από κάθε είδους καταναλωτικές ανοησίες παράγουμε τοξίνες για τον πλανήτη. Θα πείτε ότι την ευθύνη πρέπει να την αναλάβουν και οι κυβερνήσεις, οι βιομηχανίες κλπ. Πράγματι. Αλλά ας υποθέσουμε ότι σταματούσαμε αύριο να αγοράζουμε ας πούμε αυτοκίνητα και τηλεοράσεις. Δεν θα αναγκάζονταν οι βιομηχανίες να παράγουν λιγότερο διοξείδιο; Ή μήπως δεν σταματάμε την κατανάλωση σκεπτόμενοι τους άνεργους της αυτοκινητοβιομηχανίας; </span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;">Η αλήθεια είναι σκληρή: καθένας από μας βιώνει, συνειδητά ή ασυνείδητα την τραγικότητα της αυτοκαταστροφής, την ίδια που βιώνει ολόκληρος ο πλανήτης και ίσως ολόκληρο το σύμπαν. Επειδή ίσως και να είναι αλήθεια ότι τα πράγματα έχουν φτάσει σε κρίσιμο σημείο, ίσως αξίζει τουλάχιστον να προσπαθήσουμε. </span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;">Καλή Χρονιά...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-2102411322317732070?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλειος Βεσκουκηςhttp://www.blogger.com/profile/02420814226274741071noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-81893028151498896522007-12-01T22:04:00.001+02:002008-11-17T23:25:21.805+02:00<span style="font-size:85%;"><span style="color:#ff6666;">(Περιοδικό ne.o. - Τεύχος 77 - Δεκέμβριος 2007)<br /></span>Ή «η τεχνολογία της ελευθερίας», κατά μια πιο διαφημιστική εκδοχή ενός μηνύματος που μας μεταδίδεται με πολλές μορφές: η τεχνολογία μας απελευθερώνει από το χώρο και μας επιτρέπει, κατά συνέπεια, να έχουμε περισσότερο δικό μας χρόνο. Χρησιμοποιώντας τις κατάλληλες συσκευές, συνδεόμενοι σε ευρυζωνικά δίκτυα και κάνοντας χρήση σύγχρονων υπηρεσιών, δεν είναι πλέον απαραίτητο η εργασία που ονομάστηκε απασχόληση, να συνδέεται με το χώρο και το χρόνο του γραφείου, ιδιαίτερα στον τριτογενή τομέα. Το δε μέλλον διαγράφεται ακόμη πιο εντυπωσιακό.<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Ελευθερία, λοιπόν, αυτό είναι το κλειδί και η κινητήρια δύναμη όλων αυτών των εξελίξεων, ή τουλάχιστον έτσι λένε αυτοί που διαθέτουν τα απαραίτητα διαφημιστικά κονδύλια, τα οποία είναι τουλάχιστον εξίσου εντυπωσιακά, όπως η τεχνολογία στην οποία αναφέρονται. Και μάλλον έτσι θα είναι, δεν εξηγείται αλλιώς, την τελευταία δεκαετία (τουλάχιστον) πρέπει να βιώσαμε ένα άλμα στο επίπεδο της ελευθερίας που απολαμβάνουμε.<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Πάρτε την κινητή τηλεφωνία. Μας επέτρεψε να μιλάμε με τους αγαπημένους μας, όπου και αν βρισκόμαστε. Πράγματι. Όπως επέτρεψε και στους μη αγαπημένους μας συνεργάτες (καθότι από τότε που η εργασία εκσυγχρονίστηκε σε «απασχόληση» οι εργοδότες καταργήθηκαν) να μας καλούν όποτε θέλουν και να απαιτούν να μας βρουν. Μάλιστα, όσο βελτιώνονται οι υπηρεσίες της κινητής τηλεφωνίας, η ελευθερία που απολαμβάνουμε όλοι εμείς διευρύνεται. Ας πούμε, με τις υπηρεσίες “unified messaging” το “push email” και τα συναφή, απελευθερωνόμαστε πλέον από τους περιορισμούς της περίπτωσης να βρισκόμαστε «εκτός δικτύου». Δεν μπορεί, κάποια στιγμή θα μπούμε στο δίκτυο, οπότε το pushed email με όλα τα επισυναπτόμενα θα φτάσει σε μας και επίσης θα φτάσει στον αποστολέα ένα μήνυμα ότι το λάβαμε. Τέρμα η δέσμευση του χαμένου email. Φανταστείτε ότι κάποιοι λένε ότι αργά ή γρήγορα (ήδη;) τα “gps enabled” τηλέφωνα δίνουν στους αγαπημένους μας και αναφορά σχετικά με τη θέση μας ώστε να μην ανησυχούν αν μας αναζητούν.<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Άλλο παράδειγμα, οι φορητοί υπολογιστές. Πριν από 10 χρόνια για να έχει κάποιος έναν αξιοπρεπή φορητό υπολογιστή έπρεπε να διαθέσει περί τα 6 χιλ σημερινά ευρώ. Σήμερα με το 1/4 μπορεί να έχει κανείς όσα δεν μπορούσε τότε να φανταστεί. Ετσι, μπορούμε ελεύθερα να δουλεύουμε στο σπίτι, στην παραλία, στο εξοχικό, το απόγευμα, τη νύχτα, ή όποτε άλλοτε επιλέγουμε εμείς, βρε αδελφέ, τόσο ελεύθεροι είμαστε. Βάλτε και λίγο από δίκτυα 3G και κάτι, hotspots παντού, DSL με δωρεάν ασύρματο δίκτυο, και άλλα συναφή, και καταλαβαίνετε ότι δεν υπάρχει περίπτωση, μόνοι μας θα επιλέξουμε, ελεύθερα, πότε και πού θα απασχοληθούμε (υπενθύμιση: η λέξη εργασία δεν υπάρχει).<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Ας πάρουμε και τα πάσης φύσεως mp3 players, παιχνιδομηχανές κλπ: μπορούν πλέον να κρέμονται σαν κόσμημα και μας επιτρέπουν να ακούμε, ελεύθεροι, παντού τη μουσική που θέλουμε ώστε να μην είμαστε περιορισμένοι από το φυσικό χώρο στον οποίο βρισκόμαστε. Τα πιο σύγχρονα έχουν και video, για να μην χάνουμε την αγαπημένη μας ταινία. Οσο δε προοδεύουμε, οι συσκευές αυτές γίνονται και τηλέφωνο, και υπολογιστής, και GPS και PDA και γενικώς τα έχουν όλα ώστε να μη χρειαστεί να μεταφέρουμε πολλές από δαύτες για να απολαμβάνουμε τις ελευθερίες που μας προσφέρει καθεμία χωριστά: όλες οι ελευθερίες, σύντομα θα χωράνε σε μία συσκευή και αυτή θα χωράει στην παλάμη μας, και θα την χειριζόμαστε όπως και τόσα άλλα πράγματα.<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Αυτά θα συνοδευτούν από τα απαραίτητα Business Models, θα χαρακτηριστούν ως enabling technologies, θα συνδυαστούν με την τηλεόραση, το video on demand, τις υπηρεσίες ασφάλειας, προστασίας του περιβάλλοντος, υγείας και πολλές άλλες που η φαντασία μας δεν φτάνει. Θα μπουν σε sales plans, θα συνοδευτούν από πιστοποιητικά που θα δίνονται ως τεκμήρια για πρόσληψη στο Δημόσιο, από στόχους για νέες αγορές, καθώς και από πλήθος αναλύσεων από συγγραφείς, φιλοσόφους και πάσης φύσεως connoisseurs, αποτελώντας στόχο ζωής και μέτρο επιτυχίας για πολλά από τα στελέχη της Νέας Οικονομίας.<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Εμείς δε μένει παρά να ευχηθούμε σε όλους να απολαμβάνουν την ελευθερία που τους προσφέρουν όλες αυτές οι εφαρμογές της σύγχρονης τεχνολογίας, και να συνεχίσουν να τις χρηματοδοτούν για το δικό τους καλό. </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-8189302815149889652?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλειος Βεσκουκηςhttp://www.blogger.com/profile/02420814226274741071noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-88663581052291438322007-11-01T11:03:00.001+02:002008-10-22T22:39:42.683+03:00<span style="font-size:85%;color:#ff6600;">(Περιοδικό ne.o. - Τεύχος 76 - Νοέμβριος 2007)</span><br /><span style="font-size:85%;">Το κείμενο που ακολουθεί κυκλοφόρησε πριν από λίγες ημέρες, σε μια πιο "ελαφριά" εκδοχή, μεταξύ πανεπιστημιακών καθηγητών προκειμένου οι τελευταίοι να δηλώσουν την υποστήριξή τους σε έναν εκ των διεκδικητών της Προεδρίας του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Οταν το παρέλαβα, αποφάσισα να το τροποποιήσω "ελαφρώς". Δεν γνωρίζω την μετέπειτα πορεία του κειμένου, το οποίο και δεν υπέγραψα. Διαβάζοντάς το ξανά σκέφτηκα ότι αντικαθιστώντας (find-replace) το όνομα του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης με τη φράση "ο πολιτικός κόσμος της χώρας", έχουμε ένα πιο ενδιαφέρον κείμενο που ευχαρίστως θα υπέγραφα. Επειδή, όμως, τέτοια κείμενα δεν κυκλοφορούν προς υπογραφή, το παραθέτω ακολούθως.</span><br /><br /><em><span style="font-size:85%;color:#333399;">Ως πανεπιστημιακοί δάσκαλοι νοιώθουμε την ευθύνη και την υποχρέωση να εκφράσουμε δημόσια την αγωνία μας για το μέλλον και την ανασυγκρότηση της δημοκρατίας στη χώρα μας. Το πολιτικό αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται σήμερα ο πολιτικός κόσμος της χώρας έχει τις ρίζες του στην εγκατάλειψη θεμελιωδών αρχών, στην απαξίωση και στον ισοπεδωτισμό, φαινόμενα που καλλιεργήθηκαν έντονα εδώ και πολλά χρόνια και που τελικά είχαν ως αποτέλεσμα την αλλοίωση της ταυτότητάς της πολιτικής. Η εξουσία, η οποία ανήχθη σε μοναδικό σκοπό, ενίοτε χωρίς όρους, δεν μπορεί να αποτελεί τη συνεκτική ουσία που κρατά την όποια ηγεσία ενωμένη και μάλιστα στη βάση ισορροπιών και όχι αρχών. Αυτά έγιναν αντιληπτά από τους πολίτες, οι οποίοι έστειλαν στις τελευταίες εκλογές ένα σημαντικό μήνυμα στον πολιτικό κόσμο της χώρας: αποκτήστε ξανά πολιτική ταυτότητα, αποβάλλετε τον πολιτικό δεινοσαυρισμό, ανασυγκροτηθείτε και πείστε μας γι αυτό.<br /></span></em><br /><em><span style="font-size:85%;color:#333399;">Ο πολιτικός κόσμος της χώρας, χρειάζεται ανασυγκρότηση που θα ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις των πολιτών να είναι σύγχρονος, ανοικτός στην κοινωνία, δημοκρατικός και πατριωτικός, απελευθερωμένος από τα δεσμά αδιαφανών μηχανισμών και προσωπικών συμφερόντων. Χρειάζεται να γίνει ένας ζωντανός οργανισμός στον οποίο η κοινωνία θα πιστέψει και πάλι, ώστε να συμμετέχει ενεργά. Χρειάζεται πολιτική ταυτότητα, που θα πείθει όχι μόνο για τη διαχείριση του σήμερα, αλλά και για το όραμα του αύριο. Η Ανασυγκρότηση του πολιτικού κόσμου της χώρας θα πρέπει να ανταποκρίνεται στην ανάγκη να αντιμετωπιστούν τα καθημερινά αλλά μεγάλα προβλήματα των πολιτών με κατάλληλες προοδευτικές, καθαρές, δημόσιες πολιτικές του σήμερα και του αύριο.<br /><br /></span></em><em><span style="font-size:85%;color:#333399;"></span></em><em><span style="font-size:85%;color:#333399;">Ο πολιτικός κόσμος της χώρας πρέπει να εγκαταλείψει τις ξύλινες γενικολογίες και πάνω απ' όλα τις ξύλινες και άχρωμες πολιτικές τακτικές, οι οποίες ενίοτε καλύπτουν ακριβώς αντίθετες πρακτικές. Η πολιτική δεν είναι παιχνίδι ισορροπιών, αλλά έχει ταυτότητα. Για να ξαναβρεί ο πολιτικός κόσμος της χώρας την ταυτότητα που του αφαίρεσε ο υποκριτικός, επίπεδος και άχρωμος πολιτικός λόγος, απαιτούνται κυρίως αξιοκρατία παντού, γνώση, μακροχρόνιος προγραμματισμός, διαφάνεια, σοβαρότητα, και οργάνωση. Απαιτείται καθαρή θέση για τη σχέση μεταξύ του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, για την ανάπτυξη, για την εντιμότητα και το ήθος. Χρειάζεται ακόμη συνεχής τριβή με την κοινωνία και τους πολίτες οι οποίοι μόνο αν πειστούν για τη νέα του ταυτότητα θα εγγυηθούν την αποτελεσματική εφαρμογή και την ευρεία κοινωνική στήριξη των εφαρμοζόμενων πολιτικών.<br /><br /></span></em><em><span style="font-size:85%;color:#333399;"></span></em><em><span style="font-size:85%;color:#333399;">Στην κρίσιμη αυτή ιστορική καμπή που βρίσκεται η δημοκρατία αλλά και η χώρα, απαιτείται πάνω από όλα πολιτική ηγεσία με καινοτόμο και καθαρή σκέψη, με ταυτότητα πολιτικής και όχι ονομάτων, με όραμα, και με διάθεση ρήξης πρώτα απ όλα με όσους καπηλεύτηκαν την Πολιτική για τη δική τους ευημερία, και κατόπιν με τις δυνάμεις της αντίδρασης. Απαιτούνται πολιτικές αρετές που θα επιτρέψουν τον απεγκλωβισμό της δημοκρατίας και των δυνάμεων της προόδου από την ξύλινη πολιτική, από την εσωστρέφεια, από τις κενές και επίπεδες γενικολογίες των ισορροπιών, από τη θλίψη, την απαισιοδοξία και τον γενικευμένο ισοπεδωτισμό. Απαιτείται νέα και δυναμική ηγεσία του τόπου που θα απελευθερώσει την πολιτική από τα δεσμά του παλαιοκομματισμού, θα πείσει και θα εμπνεύσει, θα δώσει νέα προοπτική και ελπίδα στους δημοκρατικούς πολίτες αυτής της χώρας. </span></em><br /><em><span style="font-size:85%;color:#333399;"><br />Οι Πανεπιστημιακοί Δάσκαλοι δηλώνουμε την αποφασιστικότητά μας να συμβάλλουμε στο έργο αυτό αλλά και να το ελέγχουμε, αναλαμβάνοντας τις ευθύνες που μας αναλογούν απέναντι στην κοινωνία και ενάντια στην αδράνεια, τον κενό πολιτικό λόγο και το άχρωμο και ισοπεδωτικό μέλλον που απειλεί τις επερχόμενες γενιές.</span></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-8866358105229143832?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλειος Βεσκουκηςhttp://www.blogger.com/profile/02420814226274741071noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-31988457444822845932007-10-01T10:59:00.001+03:002008-10-22T22:40:49.742+03:00<span style="font-size:85%;color:#ff6600;">(Περιοδικό ne.o. - Τεύχος 75 - Οκτώβριος 2007)</span><br /><span style="font-size:85%;">Το διάστημα που πέρασε υπήρξε πλούσιο σε επικαιρότητα όσο λίγες άλλες περίοδοι εδώ και αρκετά χρόνια. Καθένα από τα γεγονότα που συνέβησαν αλλά κυρίως οι πυρκαγιές, οι εκλογές και οι εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ έχει τη δική του σημειολογία και αποτελεί αντικείμενο αυτοτελούς ή γενικότερης μελέτης ανάλογα με το χαρακτήρα της προσέγγισης και, ασφαλώς, με τον μελετητή. Η πολιτική ανάλυση σύμφωνα με την οποία οι πυρκαγιές καταδεικνύουν την εγκληματική ανικανότητα της κυβέρνησης η οποία παρόλα αυτά δεν τιμωρήθηκε στις εκλογές λόγω της ανεπάρκειας της ηγεσίας ή/και της πολιτικής του ΠΑΣΟΚ, είναι εντελώς επιφανειακή, όπως άλλωστε είναι και η άλλη ανάγνωση των γεγονότων, σύμφωνα με την οποία οι πυρκαγιές ήταν φαινόμενο επίθεσης εχθρικών δυνάμεων την οποία προσπάθησε να αντιμετωπίσει με κάθε μέσο η κυβέρνηση και παρά την αντιπολιτευτική συμπεριφορά του ΠΑΣΟΚ, σε κάποιο βαθμό το πέτυχε πράγμα που, σε συνδυασμό με τη γενικότερη εικόνα της, της έδωσε και τη δεύτερη ευκαιρία στις εκλογές.<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Η απάντηση στο ερώτημα "ποιος ο κοινός παρανομαστής" όλων των παραπάνω γεγονότων είναι απλή: είναι οι πολίτες αυτής της χώρας, με τις ιστορικές τους καταβολές και την κρίση που διαμορφώνουν με βάση την εκπαίδευση που έλαβαν καθώς και με τις ευρύτερες επικοινωνιακές επιρροές που δέχονται. Με αφορμή τη μεγαλύτερη οικολογική καταστροφή που γνώρισε ποτέ η χώρα, θα περίμενε κανείς να είναι σχήμα λόγου η διατύπωση "ο κόσμος να καίγεται, εγώ ψηφίσω Καραμανλή". Είναι, όμως, κυριολεξία, η οποία δεν πηγάζει μόνο από την κρίση των ψηφοφόρων σχετικά με την ικανότητα εν προκειμένω του Καραμανλή σε σχέση με τον Παπανδρέου. Πηγάζει και από το ασυνείδητο ενοχικό αίσθημα του ανώνυμου Ελληνα πολίτη. Και εξηγούμαστε.<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Εδώ και δεκαετίες, και σίγουρα όχι αδίκως, η λειτουργία της εξουσίας στη χώρα μας έχει ταυτιστεί με την "μαύρη αντίδραση" που δημιούργησε τις εξορίες, τις δικτατορίες, την καταστολή και πλήθος άλλων δεινών. Η αντίδραση αυτή, αντί μεταπολιτευτικά να οδηγήσει σε συνειδητοποιημένες και άρα αυτοπεριοριζόμενες δημοκρατικές διαδικασίες σε επίπεδο κράτους αλλά και κάθε πολίτη ατομικά, εκφυλίστηκε σε μια δήθεν ελευθεριότητα στο όνομα μάλιστα της προοδευτικότητας. Το "κάνω ό,τι θέλω και το ανταλλάσσω με την ψήφο μου" είναι το σλόγκαν της μεταπολιτευτικής Ελλάδας της "Αλλαγής" το οποίο είναι ορατό παντού, από την πολεοδομική μέχρι την οδική συμπεριφορά μας. Αν "υπήρχε κράτος", όπως διαμαρτύρονταν οι ...νομάρχες και λοιποί τοπικοί άρχοντες των περιοχών που καίγονταν, το πιο πιθανό είναι ότι οι περιοχές τους δεν θα είχαν τα χάλια που έχουν. Ομως το κράτος δεν υπήρχε όχι γιατί εκδηλώθηκε η αναποτελεσματικότητα που όλοι είδαμε: αυτό είναι το αποτέλεσμα. Η αιτία κατά την άποψη του γράφοντος είναι ότι οι πολίτες οι ίδιοι επέλεξαν εδώ και χρόνια να εκλέγουν εκπροσώπους που θα τους βοηθήσουν "να κάνουν τη δουλειά τους" και όχι που θα δημιουργήσουν πάνω απ' όλα δημοκρατική συνείδηση η οποία θα έθετε μόνη της τα όρια της ελευθερίας και της αντίληψης της ανάπτυξης χωρίς την υποκρισία και την έως εκφυλισμού κατάχρηση της έννοιας "δημοκρατία".<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Με απλά λόγια, <span style="color:#990000;">από το καλοκαίρι και μετά όλοι οι πολίτες της χώρας αυτής γεύτηκαν τα αποτελέσματα των επιλογών τους ως προς το κράτος: να είναι όσο ανύπαρκτο γίνεται, ώστε αυτοί να δρουν "ελεύθεροι" και ανενόχλητοι.</span> Από το κράτος της βίαιης καταστολής, περάσαμε στο κράτος του "ό,τι θέλουμε κάνουμε". Ε, λοιπόν, χωρίς να υποστηρίζουμε την επιστροφή σε κανένα από τα καθεστώτα του παρελθόντος, ένα τέτοιο κράτος δεν είναι αποτελεσματικό στη διαχείριση κρίσεων και αυτή η αναποτελεσματικότητα δεν οφείλεται στην τελευταία κυβέρνηση, αλλά στις επιλογές του συλλογικού μας ασυνείδητου, που χρονολογούνται κατ' άλλους μέχρι την τουρκοκρατία, και κατ άλλους από καταβολής κόσμου. Είναι το κράτος-καθρέφτης όσων χτίζουν στο ρέμα παρακάμπτοντας, όλοι ξέρουν πώς, την νομιμότητα, και στη συνέχεια διαμαρτύρονται για την ανυπαρξία του όταν πλημμυρίζουν. Αν υπήρχε κράτος να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τις κρίσεις του καλοκαιριού, τότε δεν θα μπορούσε κανείς να λειτουργεί με τη "μαγκιά του" που καταχρηστικά βαπτίστηκε "δημοκρατία".<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Αυτό το γνωρίζουν αρκετοί και ίσως περισσότερο οι αρχηγοί της αξιωματικής αντιπολίτευσης η οποία τιμωρημένη από την κοινή γνώμη βιώνει το δικό της δράμα το οποίο και πάλι είναι καθρέφτης της ίδιας νοοτροπίας: η εξουσία που επιδιώκεται ως αυτοσκοπός μιας εξόχως ετερογενούς ομάδας, είναι δύναμη συνοχής μόνο όταν υπάρχει. Οταν χάνεται, τότε ξεκινούν εκρηκτικές διεργασίες οι οποίες δυνητικά, αλλά όχι με βεβαιότητα, θα οδηγήσουν μπροστά τις εξελίξεις. Με τις υγείες μας...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-3198845744482284593?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλειος Βεσκουκηςhttp://www.blogger.com/profile/02420814226274741071noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-31480894336746384702007-08-01T10:55:00.001+03:002008-11-17T23:20:03.522+02:00<span style="font-size:85%;color:#ff6600;">(Περιοδικό ne.o. - Τεύχος 74 - Αύγουστος-Σεπτέμβριος 2007)</span><br /><span style="font-size:85%;">Τα τελευταία γεγονότα στην Πάρνηθα και στην υπόλοιπη χώρα ανέτρεψαν τη διάθεση για ένα "καλοκαιρινό" θέμα. <span style="color:#990000;">Αυτό που κάνει την κατάσταση των δασών θλιβερή δεν είναι μόνο η καταστροφή τους από φυσικές ή τεχνητές πυρκαγιές. Είναι το γεγονός ότι αρμόδιοι για την αντιμετώπιση του προβλήματος είναι οι ίδιοι ανεπαρκείς τύποι, των οποίων, ως φαίνεται, η ξύλινη γλώσσα και η περισσότερο ξύλινη συμπεριφορά δεν καίγονται από καμία πυρκαγιά.</span> Το πρόβλημα των δασών και του περιβάλλοντος ευρύτερα, δεν είναι εύκολο να οριοθετηθεί με ξύλινη πολιτική ή τεχνοκρατική προσέγγιση. Χρειάζονται ευέλικτα μυαλά που μπορούν να δουν μέσα από τη μικρότητα της διάρκειας της ανθρώπινης ζωής, με τόλμη, και έξω από δήθεν οικολογικούς δήθεν αριστερισμούς του καναπέ.<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">"Ακούγεται" ότι το ελατοδάσος θα πάρει τουλάχιστον 100 χρόνια για να γίνει όπως ήταν, με την παραδοχή ότι το κλίμα θα παραμείνει ίδιο και ότι η ανθρώπινη συμπεριφορά θα είναι η δέουσα. "Δεν υπάρχουν αποδείξεις" ότι το κλίμα αλλάζει, λένε κάποιοι. Ισως, αλλά εφόσον είναι έτσι, θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι όταν υπάρξουν αποδείξεις, θα είναι πολύ αργά για να αποφασίσουμε ότι το έλατο δεν μπορεί να ξαναφυτρώσει στην Πάρνηθα. Ας επιλέξουμε κάτι άλλο, έστω ένα είδος που αν και "ξένο" προς το συγκεκριμενο περιβάλλον είναι ανθεκτικό και φυτρώνει γρήγορα. Η φυσική εξέλιξη περιλαμβάνει την απώλεια των ειδών χλωρίδας και πανίδας και το μόνο είδος που θέτει ζητήματα "πολιτικής ορθότητας" στη διαδικασία αυτή είναι ο ίδιος ο καταστροφέας του περιβάλλοντος, δηλαδή εμείς. Η οικολογική ευαισθησία δεν μπορεί να οριοθετείται από το "δεν είδα - δεν άκουσα - εγώ θέλω το δάσος όπως ήταν". Τότε δεν είναι ούτε οικολογική, ούτε ευαισθησία.<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Ενα άλλο είδος ξύλου που δεν απειλείται με εξαφάνιση είναι, όπως είπαμε, ο πολιτικός λόγος. Μάθαμε ότι επί ΠΑΣΟΚ δεν καίγονται τα δάση, ότι υπάρχουν σχέδια εμπρησμών και ανικανότητα της κυβέρνησης να τα αντιμετωπίσει. Επίσης μάθαμε ότι τις φωτιές τις βάζουν όσοι θέλουν να αποσταθεροποιήσουν την κυβέρνηση και να την κάνουν να φανεί ανίκανη. Εδω που τα λέμε, αν θα έπρεπε να διαλεξουμε κάτι από τα δύο ως πιθανότερο, διαλέγουμε το δεύτερο. Αλλά στους πολιτικούς δεν αξίζει να αναφερθούμε περισσότερο, διότι έτσι συμπεριφέρονται παντού, σε τελική ανάλυση τους επιλέγουμε και, δεν μπορεί, μάλλον ηδονιζόμαστε να τους ακούμε να μιλάνε.<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Αναφορά αξίζει σε κάποιους από τους επιτελάρχες. Τους ανθρώπους που αποφασίζουν για τον δήθεν σχεδιασμό αντιμετώπισης των φυσικών καταστροφών. Παρά την "αδικία" να παραμείνουν απείραχτοι οι πολιτικοί αν οι επιτελάρχες φύγουν, δυστυχώς κάποιοι από αυτούς είναι οι πρώτοι που πρέπει να πάνε σπίτια τους. Ενας κύριος που γνωρίζει μόνο την μάνικα ως μέσο αντιμετώπισης των πυρκαγιών δεν μπορεί να αποφασίζει για το σχεδιασμό τηε, όσο παληκάρι και να υπήρξε κάποτε ως χειριστής της μάνικας. Δυστυχώς, εν προκειμένω, η ματαιοδοξία και η αναλγησία συγκαταλέγονται επίσης ανάμεσα στα είδη που δεν απειλούνται.<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Συμπάθεια αξίζει στους δασολόγους. Είναι μόνιμα παραπονεμένοι και εδώ που τα λέμε μάλλον έχουν δίκιο, όχι γιατί "τους πήραν την πυρόσβεση", αλλά γιατί είναι οι μόνοι που γνωρίζουν κάτι περισσότερο. Αρκεί να μας το προσφέρουν χωρίς πολλούς όρους και χωρίς τη μικρότητα που σε περιπτώσεις εκδηλώνουν. Ξέρουμε ότι οι πολιτικοί και οι επιτελάρχες θα τους πάρουν τη δόξα, γι αυτό και περιμένουμε μεγαλοψυχία από τους δασολόγους. Τελευταία θα αναφερθούμε στο είδος των επιχειρησιακών, αυτών που υλοποιούν με κίνδυνο και θυσία της ζωής τους τα μη-σχέδια των επιτελικών, με τους μη-πόρους των πολιτικών. Ευχόμαστε να έχουν κουράγιο και τύχη. Είναι παληκάρια, έχουν αποδείξει τη μεγαλοψυχία τους, και είναι οι τελευταίοι υπεύθυνοι της όποιας μη-κατάσβεσης.</span><br /><br /><span style="font-size:85%;">Οσο για τους συμπολίτες μας που επιλέγον να λειτουργούν ως παράσιτα που αυθαιρετούν, κατόπιν αναζητούν "το Κράτος" και το τελευταίο τους ανταμοίβει νομιμοποιώντας τις αυθαιρεσίες, γι αυτούς δεν μπορούμε να αισθανθούμε συμπάθεια όταν η επένδυσή τους χάνει τον περιβάλλοντα χώρο της. Ο χώρος εδώ δεν μας επιτρέπει αναφορά σε περισσότερα "είδη", ούτε και να τεκμηριώσουμε περισσότερο τις "κατηγορίες" μας προς όλες τις κατευθύνσεις. Για το σκοπό αυτό φτιάξαμε το neo-views.blogspot.com. Περισσότερα εκεί. Καλές διακοπές...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-3148089433674638470?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλειος Βεσκουκηςhttp://www.blogger.com/profile/02420814226274741071noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-88624989275335201652007-07-01T10:49:00.002+03:002008-11-17T22:28:56.953+02:00<span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;color:#ff6600;">(Περιοδικό ne.o - Τεύχος 73 - Ιούλιος 2007)</span><br /><span style="font-family:verdana;">Σε έγκριτο δικτυακό τόπο διαβάσαμε το εξής: second life + google earth = second earth. "Second life" είναι ο δικτυακός χώρος που μας παρέχει τη δυνατότητα να "ζήσουμε" μια εικονική δεύτερη παράλληλη ζωή στην οποία είμαστε κάτι διαφορετικό από την πραγματικότητα: αυτό που θέλουμε, που μπορούμε, που αξίζουμε, που κρύβουμε μέσα μας, κλπ. Το google earth είναι η γνωστή μηχανή γεωγραφικής απεικόνισης του πλανήτη, με ένα εντυπωσιακό interface που χρησιμοποιεί δορυφορικές φωτογραφίες που ακόμη και στη δωρεάν έκδοση κατά περιοχές έχουν μεγάλη ευκρίνεια για κάθε "κοινή" χρήση, και περισσότερο εντυπωσιακές δυνατότητες όπως απεικόνιση πόλεων σε τρεις διαστάσεις, όλα αυτά μαζί με ένα αρκετά ισχυρό πλαίσιο προγραμματισμού, διάφορα συνεχώς αυξανόμενα "καλούδια", κοινότητες χρηστών, και πολλά άλλα, όλα με το όνομα "google" πίσω τους. </span><br /><br /></span><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;">Η ιδέα, λοιπόν, του second earth είναι απλή: αντί να ζούμε εικονικά σε μια απροσδιόριστη ή και αδιάφορη, καθότι μη πραγματική γεωγραφία, να φέρουμε τις εικονικές δραστηριότητες στη γνωστή μας γήινη σφαίρα και ναι μεν να είναι εικονικές, όμως να λαμβάνουν χώρα σε γνωστά μας μέρη. Ετσι, θα μπορούμε να δείχνουμε το τάδε κτίριο και να λέμε με στόμφο "στο second earth αυτό που το βλέπεις είναι δικό μου", ή ό,τι άλλο μπορεί να περιοριστεί μόνο από τη φαντασία μας.<br /></span><br /></span><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;">Από τεχνολογικής άποψης η ιδέα είναι με τα σημερινά μέτρα εντυπωσιακή. Συνθέτει πολλά διαφορετικά, κατ αρχήν, πράγματα και δημιουργεί "χώρο" για να γεννηθούν πολλά περισσότερα. Είναι κάτι πολύ ισχυρό το οποίο εμπεριέχει δε μέσα του το ίδιο το σπέρμα που έκανε το internet αυτό που είναι σήμερα: την μη κεντρικά ελεγχόμενη δραστηριοποίηση του καθενός. Αυτά, εκ πρώτης όψεως.<br /></span><br /></span><span style="font-size:85%;"><span style="font-family:verdana;">Χωρίς η προχειρότητα του ανά χείρας να επιτρέπει αναλύσεις σε βάθος, επιχειρούμε μια διαφορετική θέαση της συγκεκριμένης εξέλιξης. Το internet αναζητά "εναγωνίως" το επόμενο βήμα μιας εξέλιξης που είναι αναγκαία και συνάμα ιδιαίτερα ποθητή από όσους δεν το βλέπουν μόνο ρομαντικά. Η παιδική ασθένεια της κρίσης των dot com δίδαξε ότι δεν αρκεί το τεχνολογικά δυνητικό για να γίνει το internet ένα παγκόσμιο marketplace και ότι σίγουρα δεν θα γίνει στην κλίμακα που όλοι τότε νόμιζαν. Δίδαξε, επίσης, ότι η δυνατότητα καθένας ελεύθερα να εκδίδει ό,τι θέλει, είναι τόσο ρηξικέλευθη και ανατρεπτική όσο είναι το να ανέβει κανείς σε μια καρέκλα και να βγάζει λόγο στην αγορά χωρίς να τον εμποδίζει κανείς: Τελικά, θα ακουστούν όσοι έχουν τα μεγάφωνα και αυτό τελικά έγινε και στο internet μόνο που έγινε σε μεγαλύτερη εμβέλεια και με άλλου είδους "καρέκλες" και "μεγάφωνα".<br /></span><br /><span style="font-family:verdana;">Καλή, λοιπόν, η διακίνηση ψηφιακού περιεχομένου και η κατάργηση των δισκοπωλείων και των video clubs, αλλά το "επόμενο μεγάλο πράγμα" αναζητείται ακόμη. Εν προκειμένω μιλάμε για μεταφορά του ενδιαφέροντος του ατόμου, από την πραγματικότητα που βιώνει με τις αισθήσεις του, σε μια άλλη, η οποία σήμερα λαμβάνει χώρα μέσα σε μια οθόνη και αύριο δημιουργείται κατ' ευθείαν στον εγκέφαλο από κάποια συσκευή. Στην οποία, γιατί όχι, το περιβάλλον δεν είναι κατεστραμμένο, δεν υπάρχει πείνα ούτε παραλογισμός, πόλεμοι κλπ. Ή και αντίστροφα: δεν υπάρχουν απαγορεύσεις, μπορεί κανείς να κάνει ό,τι νομίζει χωρίς συνέπειες. Η "πραγματικότητα" εκείνου του τύπου δεν υποχρεούται να υπακούει σε κανόνες: ορίζεται από τον οποιονδήποτε και όποιος θέλει την επισκέπτεται και συμμετέχει.</span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">Τρομακτικό; Περισσότερο από όσο φαντάζεται κανείς. Και αυτό γιατί δεν μπορούμε παρά να αφήσουμε τη φαντασία μας ελεύθερη και να "δούμε" το "Matrix" να μην απέχει και τόσο. Ή και άλλα σενάρια του (εμείς-σας-τα-είπαμε-νωρίς) Hollywood - δυστυχώς κανένα αισιόδοξο. Το αν κάποιο σενάριο τύπου Matrix θα γίνει τελικά πραγματικότητα σε μια εποχή που κανείς δεν θα ενδιαφέρεται για την πραγματικότητα και ενδεχομένως να μην την αναγνωρίζει καν, είναι η πρόκληση του δυτικού πολιτισμού. Η δική μας ελπίδα βρίσκεται στη δυνατότητα επιλογής. Αν η broadband σύνδεσή σας, σας προσφέρει έναν τέτοιο κόσμο, κόψτε άφοβα το καλώδιο με τσεκούρι όσο ακόμη αυτό επιτρέπεται.</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-8862498927533520165?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλειος Βεσκουκηςhttp://www.blogger.com/profile/02420814226274741071noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-49003035638916092032007-06-01T00:44:00.002+03:002008-11-17T22:33:29.096+02:00<span style="font-size:85%;color:#ff6600;">(Περιοδικό ne.o - Τεύχος 72 - Ιούνιος 2007)</span><br /><span style="font-size:85%;">Το μήνα αυτό θα μας απασχολήσουν 10 μαθήματα - "συνταγές επιτυχίας" σε ανταγωνιστικές εποχές.<br /><br /></span><span style="font-size:85%;"></span><span style="font-size:85%;">Μάθημα 1: Κρατάτε μια ενημερωμένη βέση δεδομένων με τις γνωριμίες σας. Φροντίστε να έχετε τα σωστά τηλέφωνα, αλλά και κάποιες σημαντικές επετείους. Ενα καλό PDA θα βοηθήσει πολύ. Αξίζει να μάθετε να το "συγχρονίζετε" με ανάλογο πρόγραμμα στο PC.<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Μάθημα 2: Τηρείτε "ζεστές" τις γνωριμίες σας. Ακόμη και αν δεν έχετε κάτι να πείτε, κάντε που και που κανένα τηλεφώνημα. Οταν χρειαστείτε κάτι, θα έχουν ήδη καταγραφεί οι επικοινωνίες που έγιναν σε ανύποπτο χρόνο και αυτό θα είναι υπέρ σας.<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Μάθημα 3: Αν "χαθείτε" με κάποιον που εκτιμάτε ότι για κάποια περίοδο θα σας είναι χρήσιμος, φροντίστε να κάνετε το πρέπον comeback. Μάθετε όσα περισσότερα μπορείτε γι αυτόν και "χτυπήστε" εύστοχα από την πρώτη συνάντηση. Εντοπίστε αυτά που τον απασχολούν και τον εντυπωσιάζουν: είναι οι ιδιοσυχνότητες που πρέπει να φροντίσετε να διεγείρετε με διακριτικότητα και έλεγχο.<br /><br />Μάθημα 4: Στοχεύστε. Αποφασίστε τι θέλετε από τον καθένα στην ατζέντα σας και σχεδιάστε πώς θα το επιτύχετε. Χρησιμοποιήστε τη γνώση σας για τις ιδιοσυγκρασίες των άλλων, ώστε να κερδίσετε τον χρόνο που χρειάζεστε για να πετύχετε το στόχο σας, χωρίς κανείς να καταλάβει τι κάνετε. Εμφανίστε στο τραπέζι σχέδια, ιδέες, οράματα, χόμπυ, τεχνογνωσία και εν γένει γοητεία σε ό,τι θα μπορούσε να κρατήσει τους άλλους απασχολημένους και μάλιστα με τα δικά τους όνειρα.<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Μάθημα 5: Κρατάτε πάντα μερικά χαρτιά κλειστά. Δεν χρειάζεται να τα ξέρουν όλοι όλα. Ιδιαίτερα εκείνοι που δεν ανήκουν στο στενό κύκλο και που ίσως θα ερμήνευαν την πραγματικότητα κατά τρόπο άβολο για εσάς. Σαφείς αναφορές στα οικονομικά τα δικά σας, καθώς και του στενού κύκλου σας, απαγορεύονται.<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Μάθημα 6: Μην εκτίθεστε. Αν μπορείτε να αποφύγετε να χρεωθείτε μια ιδέα, ένα σχέδιο, μία κίνηση, κλπ, προτιμήστε το. Αφήστε κάποιον άλλο να πάει μπροστά εκτιθέμενος, όμως φροντίστε να έχετε κάποια ατού που θα σας δώσουν την πραγματική εξουσία στην κατάλληλη στιγμή. Αν τα πράγματα πάνε στραβά, θα μπορείτε να "δείξετε" ως υπαίτιους, τους με τη θέλησή τους εκτεθειμένους, ή ακόμη και να εμφανιστείτε ως σωτήρας. Τι καλύτερο;<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Μάθημα 7: Διατηρήστε έλεγχο στις επικοινωνίες μεταξύ δύο ή περισσοτέρων μερών που έστω συγκυριακά φροντίζετε να έρθουν σε επαφή στα πλαίσια ενός στόχου σας. Αποφεύγετε να τους δίνετε το περιθώριο να επικοινωνούν μεταξύ τους. Οποιοσδήποτε από τους εμπλεκόμενους πρέπει να μπορεί να αποκοπεί από τους υπόλοιπους μόνο με μια δική σας παρέμβαση, η οποία είναι τόσο πιο εύκολη και αποτελεσματική, όσο περισσότερο εκτεθειμένος είναι ο άλλος.<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Μάθημα 8: Ακολουθήστε το κοινωνικό etiquette, ιδιαίτερα για τους στόχους οι οποίοι έχουν περί πολλού την κοινωνική συναναστροφή. Δώστε σημασία σε μικρές πινελιές όπως δώρα ή events που θερμαίνουν το ενδιαφέρον του άλλου μέρους. Προσαρμοστείτε ακόμη και σε life style που δεν σας ταιριάζει, αρκεί αυτό να συμβάλλει στην επίτευξη του στόχου σας.<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Μάθημα 9: Κάντε κοινωνικά "statements", δηλαδή δηλώστε κάποιες θέσεις σας ή υπονοείστε κάποιες ικανότητές σας μέσω του life style σας. Ολα επιτρέπονται: από την ενδυμασία των παιδιών σας μέχρι την υποτίμησή σας στα ακριβά αυτοκίνητα με πρόφαση την προστασία του περιβάλλοντος. Αν υπάρχει γύρω σας η οικονομική δυνατότητα, μπορείτε πάντα να καταφύγετε σε extreme statements που κάνουν καθαρό σε όλους ποιος έχει την ισχύ, ανεξάρτητα από την προστασία του περιβάλλοντος.<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Μάθημα 10: Οταν έχετε επιτύχει το στόχο σας, αποχωρήστε με σαφήνεια και χωρίς συναισθηματισμούς. Η συσσώρευση συναναστροφών που έχουν κλείσει τον κύκλο τους είναι άσκοπη, και ενδεχομένως και να σας εκθέτει στις συναναστροφές που έχουν κάτι να σας προσφέρουν στο μέλλον. Διαμορφώστε τον επόμενο στόχο σας, μελετήστε τον, ετοιμαστείτε και προχωρήστε αποφασιστικά.</span><br /><br /><span style="font-size:85%;">Αντί επιλόγου μια διευκρίνηση: τα μαθήματα αυτά ο υποφαινόμενος δεν τα παραδίδει, αλλά συνήθως τα λαμβάνει, όντας μάλλον κακός μαθητής. Το παρόν είναι μια απόπειρα ταξινόμησης και διατύπωσης ορισμένων εμπειριών που μπορεί να φανούν σε κάποιους χρήσιμες, στη μία ή την άλλη κατεύθυνση.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-4900303563891609203?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλειος Βεσκουκηςhttp://www.blogger.com/profile/02420814226274741071noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-68421059415831133562007-05-01T01:20:00.001+03:002008-10-22T22:47:02.734+03:00<span style="font-size:85%;"><span style="color:#cc6600;">(Περιοδικό ne.o. - Τεύχος 71 - Μάιος 2007)</span><br />Το "κράτος" είναι ίσως το πιο αγαπημένο θέμα των Ελλήνων όταν πρόκειται για ξέσπασμα, για ανάλυση και γενικώς για εκτόνωση. Τυπικές αγαπημένες φράσεις καφενείου που συχνά ακούγονται κατά τις πάσης μορφής τέτοιες εκτονώσεις είναι οι ακόλουθες: "Δεν είμαστε Κράτος", "Πού είναι το Κράτος;", "Το Κράτος ευθύνεται" και αρκετές άλλες, μάλλον περισσότερο απρεπείς για να αναφερθούν εδώ. Κοινός τόπος όλων, η αδυναμία εφαρμογής των κοινών κανόνων που θεωρητικά δεχόμαστε ότι πρέπει να ισχύουν, ώστε να υφίστανται και να αποδίδουν οι λειτουργίες του πολιτεύματος, της οικονομίας και του πολιτισμού, αποπνέοντας μια αίσθηση δικαιοσύνης, ασφάλειας και ισορροπίας προς τον Πολίτη. Η αδυναμία αυτή συνήθως αποδίδεται σε κάτι γενικό, απρόσωπο και ίσως απροσδιόριστο, που μάλλον καταχρηστικά ταυτίζεται με το Κράτος με την θεσμική έννοια του όρου. Ακόμη και μια πρόχειρη και ερασιτεχνική συλλογική ψυχαναλυτική προσέγγιση, εύκολα εντοπίζει πλήθος αντιφάσεων που τελικά φαίνεται να μας χαρακτηρίζουν ως γένος και τις οποίες ίσως είναι καλό να μάθουμε τουλάχιστον να αναγνωρίζουμε.<br /><br />Παραδείγματα τέτοιων αντιφάσεων υπάρχουν πολλά: Μερικοί νόμοι δεν (πρέπει να ) ισχύουν για "εμάς", με αιτιολογία ότι και άλλοι δεν τους τηρούν. Είτε πρόκειται για τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας, είτε για ολόκληρο το φορολογικό σύστημα, η εφαρμογή τέτοιων νόμων στην "δική μας" περίπτωση, όταν φτάνει να είναι αναπόφευκτη, μας δημιουργεί αίσθημα αδικίας και όχι αντίληψη δικαίου. Αλλο παράδειγμα: Πολλά από τα κάθε είδους όρια δεν γίνονται σεβαστά διότι -τελικά- η θέσπισή τους γίνεται από άτομα ή μηχανισμούς την καταλληλότητα και επάρκεια των οποίων δεν αναγνωρίζουμε. Παρά, όμως, το γεγονός αυτό, η παράκαμψη (υπέρβαση;) των ορίων, η οποία μάλιστα ανάγεται σε κατόρθωμα, γίνεται με τρόπο που υποκλίνεται στους μηχανισμούς και τα πρόσωπα που δεν αναγνωρίζουμε ως θεσπιστές ορίων. Οταν "σβήνουμε" μια κλήση, όταν "περνάμε" την πολεοδομική μας αυθαιρεσία, ή όταν αποφεύγουμε τον φορολογικό έλεγχο με τον γνωστό πλην ακατονόμαστο τρόπο, στην πραγματικότητα αποδίδουμε εξουσία σε εκείνους ακριβώς που δεν αναγνωρίζουμε ως θεσμούς, μηχανισμούς και πρόσωπα άσκησης της ίδιας εξουσίας που μας δημιούργησε αυτό που αντιλαμβανόμαστε ως πρόβλημα.<br /><br />Κοντολογίς, τόσο η αντίδρασή μας στο κακό κράτος, όσο και η ανάλυση που τη συνοδεύει, χαρακτηρίζεται η πρώτη από υπόκλιση στα χειρότερα από τα χαρακτηριστικά του κράτους, και η δεύτερη από αποστασιοποίηση του εγώ μας από τις ευθύνες και από ενοχοποίηση όλων των άλλων πλην ημών. Ενδιαφέρον είναι, επίσης, το γεγονός ότι κληρονομημένα σύνδρομα του παρελθόντος που ανατροφοδοτούν την κατάσταση, διέπουν τόσο το (όποιο) Κράτος, όσο και τους πολίτες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα για το κράτος είναι το "μεγάλο τζάκι" (μέτρο φορολογίας κατά τον 19ο αιώνα) του οποίου η κεντρική ιδέα εξακολουθεί να εφαρμόζεται στο "αντικειμενικό" φορολογικό μας σύστημα, ενώ χαρακτηριστικό παράδειγμα για τους πολίτες η σύνδεση της αστυνομίας με τη βίαιη επιβολή της εξουσίας από αντιδραστικές κυβερνήσεις του παρελθόντος που σχετίζονται με δικτατορίες, εξορίες και τα συναφή, ακόμη και όταν πρόκειται για παράβαση του κ.ο.κ..<br /><br />Η εικόνα που συντίθεται από όλα αυτά είναι μάλλον ιδιάζουσα και αν κανείς αποστασιοποιηθεί, αρκετά αστεία. Η εύκολη κριτική των άλλων λαών όπου "υπάρχει κράτος" και αυτό είναι ορατό από την φορολογική μέχρι την οδική συμπεριφορά, καθώς και η κατάταξή τους στους "υποταγμένους" είναι τουλάχιστον ένδειξη συλλογικής ανοησίας και προχειρότητας. Διέξοδος δεν είναι ορατή, παρά μόνο είτε με το θρησκευτικό συμβολισμό της παρθενογέννεσης και την έλευση του πεφωτισμένου "σωτήρα", είτε με το συμβολισμό του Φοίνικα που πρώτα θα γίνει στάχτες και μετά θα αναγεννηθεί, τεχνικές που αμφότερες έχουν πλήρως ενσωματωθεί στα κόμματα εξουσίας.<br /><br />Δικαιολογίες υπάρχουν πολλές: από την (σοβαρή) έλλειψη Παιδείας για την οποία όμως και πάλι δεν κάνουμε πολλά (μάλλον το αντίθετο), μέχρι την ...τουρκοκρατία. Δικαιολογίες στη θεωρία και την πράξη, που εμπλέκουν ο,τιδήποτε εκτός από την ατομική και συλλογική μας μικρότητα και ανεπάρκεια, του υπογράφοντος μη εξαιρουμένου. Επειδή, πάντως, οι επιλογές μας ίσως τελικά να είναι κατά τρόπο ασυνείδητο συνειδητές, η πραγματική αιτιολογία μπορεί να είναι πολύ απλή: έχουμε ακριβώς το κράτος που θέλουμε.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-6842105941583113356?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλειος Βεσκουκηςhttp://www.blogger.com/profile/02420814226274741071noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-25092592105236038762007-04-01T19:37:00.002+03:002008-11-17T22:30:12.722+02:00<span style="font-size:85%;"><span style="color:#cc6600;">(Περιοδικό ne.o. - Τεύχος 70 - Απρίλιος 2007)<br /></span>Η διαμάχη για το βιβλίο της Ιστορίας της 6ης Δημοτικού είναι λίγο ως πολύ γνωστή σε όλους, αιχμή δε αυτής τα περί τουρκοκρατίας και επανάστασης, συμβίωσης ή σκλαβιάς. Στο βιβλίο αυτό αμφισβητείται μεγάλος μέρος της ιστορίας που διδάχθηκαν οι μεγαλύτεροι, και τελικά η προσέγγιση της επανάστασης ως ο "εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας που έθεσε τα θεμέλια της σύγχρονης Ελληνικής Ιστορίας". Είναι αλήθεια ότι η παραδοσιακή προσέγγιση του θέματος δεν συγκινεί τους νέους όπως στο παρελθόν, και αποτελεί άρνηση της πραγματικότητας το να αρνηθούμε ότι οι νέοι εδώ και πολλά χρόνια έχουν πάψει να αναζητούν νοήματα στα ίδια και στα ίδια λόγια. Ισως η Ιστορία που κάποτε γράψαμε ως "νικητές" να μην είναι πλέον ανθεκτική στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και της εκατέρωθεν φονταμενταλιστικής ανάγκης για καθολική κυριαρχία.<br /><br />Οσα συναισθήματα γεννιόνταν από την πίστη μας σε "εκείνη" την εικόνα της Ιστορίας, φθείρονται μαζί με τη φθορά των λεγομένων παραδοσιακών αξιών. Αποστεώνονται μπροστά στη δύναμη της εικόνας που μας υποτάσσει στη δική της πραγματικότητα. Μέχρι που στο τέλος μια εικονική πραγματικότητα έχει αλλοιώσει την ταυτότητά μας. Εχει μεταφέρει τις αναλλοίωτες αξίες στη σφαίρα της σχετικότητας, του κενού, ή, έστω, της αμφιβολίας. Παρά την προχειρότητα της ανάλυσης αυτής, διαισθανόμαστε ότι αν θέλουμε να δώσουμε και πάλι νόημα σε όσα σήμερα μοιάζουν να κινδυνεύουν να απαξιωθούν, πρέπει να ανατρέξουμε όχι στην εικόνα των γεγονότων αλλά στα σύμβολα πίσω από αυτήν. Η εικόνα αλλάζει ανάλογα με το ποιος γράφει κάθε φορά την Ιστορία. Τα σύμβολα, όμως, παραμένουν, εργαλεία ανασύνθεσης του ταυτοποιητικού συστήματος αξιών του γένους, το οποίο να εξακολουθεί να ταυτοποιεί το λαό μας με το ωραίο, το μεγάλο και το αληθινό των αναλλοίωτων αξιών της ελευθερίας, της ισότητας και της αλληλεγγύης των ανθρώπων και των λαών.<br /><br />Η "σκλαβιά τεσσάρων αιώνων" ως σύμβολο αναφέρεται στο σκοτάδι επί της αξίας της Ελευθερίας. Η "εξέγερση" συμβολίζει τον αγώνα για την πρόοδο και την ελευθερία. Η "θυσία" συμβολίζει την απόφαση της διάθεσης της ζωής για την υπεράσπιση των πανανθρώπινων αξιών, που είναι πάνω από τα γεγονότα και τις διηγήσεις τους, διότι αποτελούν μέρος του "εν αρχή όντα Λόγου".<br /><br />Οι διηγήσεις του Ομήρου, έχουν πρωτίστως αξία ως ιστορικές αναφορές; Ασφαλώς και όχι. Συμβάλλουν λιγότερο στη διαμόρφωση εθνικής και πολιτισμικής ταυτότητας από ότι "ιστορικά ακριβείς" διηγήσεις; Και πάλι όχι, και για το λόγο αυτό άλλωστε μελετώνται ακόμη, και μάλιστα από λαούς που "δεν τους ανήκουν". Τι σημασία έχει αν οι μύθοι που διαπαιδαγωγούν τα μικρά παιδιά είναι του Αισώπου, του Φαίδρου ή του (Jean de la) Fontaine; Μικρή, γιατί αξία στη διαπαιδαγώγηση έχουν τα σύμβολα και όχι η πατρότητά τους.<br /><br />Με αυτά κατά νου, η πρόκληση για τη διαμόρφωση και την εξέλιξη της Ιστορικής ταυτότητας ενός λαού δεν βρίσκεται στην παράθεση γεγονότων μέσα από βιβλία ή διηγήσεις, αλλά στη χρήση των συμβόλων που βρίσκονται πίσω από αυτά. Αυτή είναι σήμερα η πρόκληση: να εξελίξουμε τους όρους της παγκόσμιας συνύπαρξης αναδεικνύοντας τις αξίες μέσα από τα σύμβολα, που είναι πιο ανθεκτικά από τα γεγονότα, και που δεν καλλιεργούν το μίσος. </span><br /><span style="font-size:85%;"><br />Αντιλαμβάνονται οι νέοι καλύτερα τις έννοιες της ελευθερίας, της εξέγερσης και της θυσίας, αν τους τις διηγηθούμε με τρόπο που τους φανατίζει απέναντι στους γείτονες; Μήπως δεν τους είναι ορατό το γεγονός ότι το έθνος δεν διανύει περιόδους δόξας; Μήπως δεν γνωρίζουν ότι ο ξύλινος λόγος της πολιτικής μας λειτουργίας, παραμένει ξύλινος και στη διήγηση της δόξας του παρελθόντος;<br /><br />Τα σύμβολα της 25ης Μαρτίου είναι επίκαιρα, όχι για τους λόγους που συνήθως αναφέρονται στον "πανηγυρικό της ημέρας", αλλά γιατί μας θέτουν προ της ευθύνης να τα κάνουμε και πάλι σύμβολα των αξιών της εξέγερσης και της θυσίας για την ελευθερία των ατόμων και των λαών, η οποία δεν απειλείται σήμερα από τον "τούρκο κατακτητή", αλλά από τον φονταμελιστικό τεχνολογικό ολοκληρωτισμό.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-2509259210523603876?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλειος Βεσκουκηςhttp://www.blogger.com/profile/02420814226274741071noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-65802476324760327732007-03-01T10:35:00.001+02:002008-11-17T23:20:44.823+02:00<span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(Περιοδικό ne.o. - Τεύχος 69 - Μάρτιος 2007)</span><br /><span style="font-size:85%;">Ή και παραφροσύνη - διαλέξτε. Αυτός είναι ένας από τους προσήκοντες στην ελληνική πραγματικότητα χαρακτηρισμούς, με αφορμή τις εξελίξεις στο χώρο της Ανώτατης εκπαίδευσης. Λόγια χωρίς νόημα, φανατισμός μέχρις εσχάτων, υποκρισία, διπροσωπία και ξύλινη γλώσσα χαρακτηρίζουν τουλάχιστον τους περισσότερο "θορυβώδεις" εμπλεκόμενους. Ορατές και μη επιδιώξεις, επικοινωνιακά τεχνάσματα, και παντός είδους "χειρισμοί". Δήθεν ρεπορτάζ και δήθεν αναλύσεις από δήθεν δημοσιογράφους, στην πραγματικότητα εντολοδόχους υπαλλήλους μισθοδοτούμενους από επιχειρηματίες οι οποίοι, αν δεν έχουν δική τους ατζέντα, έχουν ανταλλάξιμο το αγαθό της ενημέρωσης για τις ατζέντες άλλων συναδέλφων τους. </span><br /><br /><span style="font-size:85%;">Αποπροσανατολισμένη, αποσπασματική και υποκριτική η δήθεν αυθόρμητη αντίδραση της κοινής γνώμης, κατά παραγγελία η καταγραφή και αντιεπιστημονική η ερμηνεία αυτής από τις πάσης φύσεως σφυγμομετρήσεις. "Λογικά" όλα τα επιχειρήματα: αυτά που αναφέρονται στους κουκουλοφόρους, την απώλεια μαθημάτων, την κακή διαχείριση των πόρων, την εκλογή καθηγητών, την καταστροφή της δημόσιας περιουσίας, τους αιώνιους φοιτητές, την ανταγωνιστικότητα των αποφοίτων, τους φοιτητές που μεταναστεύουν για σπουδές αλλού, τη βάση του 10 και τόσα άλλα. Δεν θα αναπτύξουμε ούτε θα απαντήσουμε σε κανένα από αυτά διότι το ρόλο του "ποιητή εκ του προχείρου" δεν μπορούμε να τον παίξουμε με επιτυχία.<br />Θα επιχειρήσουμε να τεκμηριώσουμε την ομολογουμένως βαριά λέξη "υποκρισία" του τίτλου μας, την οποία την προσδίδουμε συνειδητά στον ανώνυμο "αϊ-σιχτιριστή" της εκπαιδευτικής πραγματικότητας, ο οποίος κάπου θέλει να αποδώσει την κακοδαιμονία τη δική του και των παιδιών του.<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Ας δούμε λοιπόν ορισμένα ερωτήματα που δεν αναφέρονται ευθέως στην εκπαίδευση: Η κακοδιαχείριση της δημόσιας περιουσίας στα Πανεπιστήμια είναι η μοναδική ή έστω η μεγαλύτερη στην ελληνική πραγματικότητα; Η αντίδρασή μας στις υπόλοιπες περιπτώσεις είναι αντίστοιχη; Οι κουκουλοφόροι δρουν μόνο μέσα στο πανεπιστημιακό άσυλο; Παντού αλλού συλλαμβάνονται; Στα υπόλοιπα δημόσια αξιώματα (πλην αυτό του καθηγητή πανεπιστημίου) εκλέγονται οι άξιοι, οι ικανοί, και οι κατέχοντες την Αρετή; Οι αιώνιοι φοιτητές είναι τα μόνα "παράσιτα" που βαρύνουν δημόσιους προϋπολογισμούς; Οι φοιτητές που δεν βρίσκουν δουλειά πόσες ώρες πέρασαν μέσα στα αμφιθέατρα; Οι γονείς πολλών εξ αυτών δεν προσπάθησαν ποτέ να "τους βολέψουν κάπου" μέσω των "κυκλωμάτων" τους; Οι κακοί καθηγητές που δεν πατάνε στα μαθήματα, παίρνουν μισθό που τους επιτρέπει να ζήσουν; Οι περισσότερο κακοί καθηγητές που λειτουργούν ως επιχειρηματίες, είναι η μοναδική ή έστω η σημαντικότερη περίπτωση δημοσίων λειτουργών που αξιοποιούν τη θέση τους για προσωπικό όφελος; Αλήθεια, ο δημόσιος χαρακτήρας της εκπαίδευσης απειλείται μόνο στην τριτοβάθμια ή μήπως η ανώνυμη ελληνική "αϊ-σιχτιρίζουσα" οικογένεια, έχει από χρόνια αποδεχθεί ότι πρέπει να πληρώνει από τα βοηθήματα του δημοτικού μέχρι τα φροντιστήρια του λυκείου; Δεν είναι η πληρωμή η ισχυρότερη έμπρακτη αποδοχή της ανεπάρκειας του εκπαιδευτικού συστήματος από την αρχή του;<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Η λίστα τέτοιων ερωτημάτων μπορεί να συνεχιστεί για πολύ, χωρίς κανείς να αρνείται ότι τα προσαπτόμενα στα Πανεπιστήμια είναι αβάσιμα ή αναληθή. Ωστόσο, ο τρόπος αντιμετώπισης των κακώς κειμένων, τόσο από τους νυν και τέως κυβερνώντες, όσο και από τους πολίτες, είναι δυσανάλογος προς εκείνον που εκδηλώνεται σε άλλα φαινόμενα σήψης στον υπόλοιπο δημόσιο βίο, αφήνοντας εκτός το γεγονός ότι οι πολιτικοί είναι εντελώς αναρμόδιοι έως ανεπαρκείς να χειριστούν το θέμα. Τι συμβαίνει, λοιπόν; Το άνοιγμα και ο έλεγχος της ευρωπαϊκής εκπαιδευτικής αγοράς είναι μια ερμηνεία με αρκετή ευστοχία. Πίσω, όμως, από αυτό, κρύβεται η επιδίωξη της θεσμοθέτησης των μαζικών σπουδών της ημιμάθειας, από απαξιωμένους θεσμούς και εξαρτημένους λειτουργούς δημοσίων πανεπιστημίων, αλλά και από τα ορατά στους πολλούς ιδιωτικά εκπαιδευτήρια που απλά θα μετονομαστούν σε "πανεπιστήμια" για να παραμυθιάσουν τους πελάτες τους.<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Οσο για την ερμηνεία της αντιμετώπισης του θέματος από τους πολλούς, δεν μπορούμε παρά να την παραβάλλουμε προς τη συμπεριφορά του αγράμματου άνεργου που δέρνει τη γυναίκα του και τα παιδιά του επειδή δεν μπορεί να καταλάβει τις αιτίες της κατάστασής του, ούτε και "τον παίρνει" να αντιδράσει αλλού. Υποκρίνεται, αλλά μόνο προς τον εαυτό του.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-6580247632476032773?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλειος Βεσκουκηςhttp://www.blogger.com/profile/02420814226274741071noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-58444771491333561022007-02-01T10:22:00.001+02:002008-11-17T23:22:40.120+02:00<span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(Περιοδικό ne.o. - Τεύχος 68 - Φεβρουάριος 2007)</span><br /><span style="font-size:85%;">Διάσπαρτη είναι η έκπληξη που προκάλεσε στην κοινή γνώμη η πρόσφατη χιονοστιβάδα εξελίξεων στον Τραπεζικό χώρο, με τις επιχειρούμενες εξαγορές, τους νέους παίκτες, τα αραβικά κεφάλαια, και διάφορα άλλα που ενδέχεται ή "ακούγεται" ότι θα συμβούν. Ισως οι γνωρίζοντες περισσότερα να περίμεναν κάποιες παρεμφερείς εξελίξεις, οι οποίες ίσως και να μη φαίνονται τόσο εντυπωσιακές όσο φαίνονται σε όσους δεν γνωρίζουν (οικονομικά) γράμματα όπως εμείς. Εχοντας τονίσει το τελευταίο, θα επιχειρήσουμε μια "επιφανειακή" ερμηνεία της δυναμικής του τραπεζικού συστήματος σε μια χώρα όπου οι κανόνες του συστήματος ισχύουν με "το δικό της" τρόπο.<br /><br />Η κορυφή της πυραμίδας απεικονίζει ευημερούσες τράπεζες, με εντυπωσιακή και σταθερή αύξηση κερδοφορίας κατά τα τελευταία χρόνια. Αυτό δεν το αρνείται κανείς, ούτε όμως και το αναλύει κάνοντας "ενοχλητικές" ερωτήσεις. Από πού προκαλείται η κερδοφορία αυτή; Από τις παραγωγικές επενδύσεις οι οποίες αποδίδουν "σαν τρελές"; Από τα μεγάλα έργα που δημιουργούν οικονομική ανάπτυξη; Από το γεγονός ότι είμαστε κάποιου είδους τραπεζικός παράδεισος; Η αίσθησή μας είναι ότι τίποτε από τα παραπάνω δεν ανήκει στις κυριότερες αιτίες που στηρίζουν την ευημερία των τραπεζών. Και ότι οι σημαντικότερες, καθ ημάς, αιτίες, δεν αναφέρονται δημόσια και δεν πρέπει να γίνονται γνωστές στους "πολλούς", όχι τόσο γιατί είναι "μυστικά επιτυχίας", αλλά γιατί τους αφορούν άμεσα.<br /><br />Η σημαντικότερη ατμομηχανή της τραπεζικής ευημερίας είναι η "λιανική τραπεζική". Είναι τα (σχετικά) λίγα χρήματα που δανείζονται οι πολλοί για να ανταπεξέλθουν στις καταναλωτικές τους ανάγκες. Ενα πραγματικό επιτόκιο πιστωτικής κάρτας μπορεί να φτάσει στο 18%, τη στιγμή που τα αποταμιευόμενα χρήματα παίρνουν έως και κάτω από 2%. Είναι τόσο μεγάλο το άνοιγμα, που η λεγόμενη υπερχρέωση του νοικοκυριού, μπορεί να δώσει το έδαφος για ανανέωση του δανεισμού με ας πούμε το μισό επιτόκιο, και κατόπιν για άλλη μια φορά με το μισό επιτόκιο και πάει λέγοντας. Δηλαδή, όσοι πληρώνουν καταναλωτικά δάνεια με σχεδόν 20% μπορούν να αισθάνονται ανόητοι, γιατί τα ίδια ιδρύματα δανείζουν για τον ίδιο σκοπό και με το μισό επιτόκιο αν το δάνειο έχει "μεταφερθεί". Και μάλιστα ο παραλογισμός επεκτείνεται στο ότι αντί να μειώσουν τα επιτόκια (όπως θα ήταν το "λογικό), τους στέλνουν πελάτες σε άλλες τράπεζες χρηματοδοτώντας μια ιδιότυπη κινητικότητα οφειλετών, με σκοπό όχι να "εξυπηρετήσουν", αλλά να συνεχίσουν να διατηρούν πολλά μέτρα και πολλά σταθμά, αγνοώντας επιδεικτικά όσα συμβαίνουν σε άλλες αγορές της Ευρωζώνης.<br /><br />Εξίσου, αν όχι περισσότερο, ισχυρή, είναι η ατμομηχανή των στεγαστικών δανείων. Τα τελευταία χρόνια οι ελληνικές τράπεζες νομιμοποίησαν υψηλότατες τιμές ακινήτων διότι το πρόβλημά τους ήταν να δανείσουν όσο το δυνατόν περισσότερα χρήματα. Η Πολιτεία παρενέβη όχι στην κατεύθυνση του ορθολογισμού, αλλά εξισώνοντας σχεδόν τις "αντικειμενικές αξίες" (μια ακόμη ελληνική παγκόσμια πρωτοτυπία) με τις αγοραίες, με μοναδικό σκοπό να εισπράττει περισσότερους φόρους. Το τρίτος μέρος του συναιτερισμού είναι οι εργολάβοι, των οποίων το ίδιο κεφάλαιο έχει μεγαλύτερη αποδοτικότητα ίσως και από εκείνα των εταιριών πετρελαιοειδών. Ολοι αυτοί (κράτος, τράπεζες, εργολάβοι) σιωπηρά νομιμοποιούν ο ένας τον παραλογισμό του άλλου, στις πλάτες, πάντα, των "ανωνύμων" καταναλωτών. Βέβαια, κάποιοι θα πουν ότι αυτά είναι αυθαιρεσίες. Η απάντησή μας βρίσκεται στις μικρές αγγελίες ακινήτων σε οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ευρωζώνης. Ας δουν τι αγοράζουν με τα ίδια χρήματα αλλού, χωρίς να συγκρίνουμε μισθούς, και το συζητάμε.<br /><br />Για παρέμβαση του "κράτους" δε γίνεται λόγος, όχι μόνο γιατί το Κράτος έχει τράπεζες να πουλήσει: αν επιβάλλει την εκλογίκευση είτε στα καταναλωτικά, είτε στα στεγαστικά δάνεια, οι τράπεζες δεν θα είναι πια ελκυστικές ούτε στους απανταχού σεΐχηδες ούτε σε κανέναν. Οπότε, αφήστε ήσυχη την "cash cow" που λέγεται έλληνας πολίτης και ασχοληθείτε με τις "προοπτικές των τραπεζών", λένε όσοι "γνωρίζουν". Και καλά αυτοί, "κάνουν τη δουλειά τους", θα πει κανείς. Οι καταναλωτές τι κάνουν; Η δική μας απάντηση: προφανώς κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-5844477149133356102?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλειος Βεσκουκηςhttp://www.blogger.com/profile/02420814226274741071noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-72262823674976441652007-01-01T00:20:00.001+02:002008-11-17T23:18:43.775+02:00<span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(Περιοδικό ne.o - Τεύχος 67 - Ιανουάριος 2007)</span><br /><span style="font-size:85%;">Το τέλος της χρονιάς προσφέρεται "παραδοσιακά" για πάσης φύσεως απολογισμούς, υποσχέσεις για το μέλλον και τα συναφή. Η ελληνική αγορά πληροφορικής και ευρύτερα οι "συναφείς δραστηριότητες" έχουν για άλλη μια φορά έναν εύκολο απολογισμό: μία από τα ίδια. Προγράμματα και εξαγγελίες που δεν πραγματοποιήθηκαν, η μικρότερη στην Ευρώπη διείσδυση των γρήγορων (και των αργών) συνδέσεων στο internet, και γενικά μια αγορά η οποία επί της ουσίας δεν αναπτύχθηκε, ούτε και αποτέλεσε η ίδια εργαλείο ανάπτυξης άλλων αγορών, και ευρύτερα κοινωνικών διεργασιών ως διατείνεται. Οι "ψηφιακές στρατηγικές", βέβαια, για άλλα κάνουν λόγο, όμως δεν είναι ούτε η πρώτη, ούτε και η τελευταία φορά που κάποιοι "άλλοι" από το παρελθόν ή το μέλλον, φταίνε για τη χάραξη ή την εφαρμογή της όποιας αναποτελεσματικής ψηφιακής ή μη πολιτικής. Φαίνεται ότι η αγορά πληροφορικής αρέσκεται στα ταξίδια στο χρόνο, προκειμένου να μεταθέσει ελπίδες ή να αποδώσει ευθύνες, όπως εξάλλου συμβαίνει και στην κεντρική πολιτική σκηνή.<br /><br />Το παρόν είναι, γενικά, μια ανυπόστατη έννοια. Κυριαρχείται από τα λάθη του παρελθόντος και διέπεται από τις υποσχέσεις του μέλλοντος. Ως παρόν, στο ατομικό επίπεδο, χαρακτηρίζεται από τις πιστωτικές κάρτες με τις οποίες, σύμφωνα με τις τηλεοράσεις, ο "κόσμος" θα ψωνίσει "φέτος", εξαιτίας της πολιτικής που εφαρμόστηκε σε κάποιο "πέρυσι" και τις οποίες θα εξοφλήσει σε κάποιο "μέλλον" της πράσινης ή μπλε επερχόμενης ευημερίας - διαλέξτε. Το ίδιο, εν πολλοίς, συμβαίνει και στα του πολιτεύματος: οι κακές επιλογές του παρελθόντος των "άλλων" μας οδηγούν στην ανάγκη δέσμευσης του παρόντος όλων, με ορίζοντα την εξόφληση και άρα την ευημερία του μέλλοντος, εκτός και το αν οι "άλλοι" αλλάξουν και γίνουν "εμείς" οπότε το σκηνικό επαναλαμβάνεται με άλλα ονόματα και, οπωσδήποτε, χωρίς μνήμη.<br /><br />Δεν πρόκειται απλά για ξύλινη γλώσσα. Πρόκειται για ξύλινη πραγματικότητα. Μια ξύλινη πραγματικότητα η οποία γεννάται από το ατομικό και συλλογικό μας κενό, από την έλλειψη φαντασίας, θάρρους, ανοιχτού πνεύματος και τελικά εμπιστοσύνης στην ύπαρξή μας. Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, να σημειώσουμε ότι είναι λάθος να αποδίδουμε την ξύλινη αυτή κατάσταση στους μπλε και πράσινους ή στους ροζ ή ό,τι τέλος πάντων χρώματος πολιτικούς.<br /><br />Μπορεί να μην μας αρέσει να το παραδεχόμαστε, αλλά αυτοί είναι η εικόνα μας. Είναι οι 20-30 τύποι που εμφανίζονται ως σοφοί, γνώστες επί παντός, και που με επαρχιακό στόμφο αναλαμβάνουν την "ιστορική ευθύνη" απέναντι στους ανιστόρητους έλληνες που οι ίδιοι δημιούργησαν και συντηρούν. Είναι, επίσης, οι μηχανισμοί "πίσω τους", αυτοί που τους φέρνουν και τους απομακρύνουν από το προσκήνιο και τους δημιουργούν όποια εικόνα, παρελθόν και μέλλον επιθυμούν. Είναι η εξουσία του media-policy-maker η οποία στην ουσία απορρέει από εκεί που δυο-τρεις γραφικοί τύποι κατά καιρούς αναφέρουν: από τις λίγες οικογένειες που πραγματικά "κυβερνούν αυτόν τον τόπο" με εναλλασσόμενους θιάσους και πάσης φύσεως πρόθυμους Αυλικούς, οι οποίοι στο όνομα του όποιου life style θα έκαναν το παν για να είναι αυτοί οι ευνοούμενοι.<br /><br />Κατά τα άλλα "οι πολλοί", αυτοί που δεν (θέλουν να) πιστεύουν ότι υπάρχουν πράγματι σύγχρονα Παλάτια και ψηφιακοί, τηλεοπτικοί, και γενικώς life style Αυλικοί, χαίρονται την ευδαιμονία των ψευδαισθήσεων που τους δημιουργεί η εικονική πραγματικότητα, υποθηκεύοντας -τελικά- την υπακοή και την απραξία τους. Το αν η αυτοκαταστροφική φύση του ανθρώπινου είδους επιβεβαιώνεται στα Παλάτια, στις Αυλές ή στους Υπηκόους, είναι μάλλον ένα παράγωγο ερώτημα αυτής της κατάστασης, και αφήνεται ως άσκηση για τους πολεμιστές του φωτός.</span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;">Αντιλαμβανόμαστε, λοιπόν, ότι η δική μας αγορά πληροφορικής δεν είναι παρά μια πινελιά σε αυτόν τον πίνακα, και δεν θα μπορούσε να αποτελεί από μόνη της χρωματική ή γεωμετρική παραφωνία. Εξάλλου, μετά από τόσα χρόνια, τουλάχιστον διαισθανόμαστε ότι οι περισσότεροι από τους εντόπιους βιοποριζόμενους με τα των νέων τεχνολογιών, μάλλον δεν διάγουν τον πλέον δημιουργικό βίο. Ας συντονιστούμε, λοιπόν, με το πνεύμα των ημερών και ας αφήσουμε τη ματαιότητα ως ερώτημα να πλανάται στους ορίζοντες της κατανάλωσης του life style κατά το πέρασμα του νέου έτους. Καλή χρονιά!...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-7226282367497644165?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλειος Βεσκουκηςhttp://www.blogger.com/profile/02420814226274741071noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-72132477858956815632006-12-01T00:26:00.001+02:002008-11-17T23:20:44.825+02:00<span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(Περιοδικό ne.o - Τεύχος 66 - Δεκέμβριος 2006)</span><br /><span style="font-size:85%;">Η εικόνα της καθημερινότητας κατά βάθος ευχαριστεί ελάχιστους. Ο "αγώνας για το αύριο" τις περισσότερες φορές απλά καταργεί το σήμερα. Αυτή η φαινομενικά κοινότοπη διαπίστωση συχνά παραμερίζεται από τη "λογική" ενός κάποιου καθήκοντος: προς τον εαυτό μας, την οικογένεια, "τους άλλους" γενικώς, η οποία τελικώς παρασύρει και μεταθέτει τις καθημερινές χαρές, για κάποιο απροσδιόριστο "αύριο". Μέχρι τότε, τρέχουν τα στεγαστικά, οι δόσεις του τρίλιτρου, τα πάσης φύσεως dinner parties, και ασφαλώς ο life style προβληματισμός του τύπου "εσείς που θα πάτε φέτος τα Χριστούγεννα". Μπορεί κάποιος να περνά όλη τη ζωή του κάνοντας άχαρες εργασίες, αρκεί να πειστεί ότι είναι προσοδοφόρες ώστε να ικανοποιηθούν οι επιδιώξεις του. Το ποια εργασία χαρακτηρίζεται ως "άχαρη" είναι θέμα αισθητικής, με τη σημείωση ότι καμία διαστρέβλωση της αισθητικής δεν είναι πλέον πρωτότυπη.<br /><br />Παραθέτω αποσπάσματα από άρθρο του Διονύση Χαριτόπουλου στα "Νέα" (7.12.2002): "…Στο πίσω μέρος του κεφαλιού μας όλοι ξέρουμε ότι στον κόσμο δεν ήρθαμε για να κάνουμε καριέρα, λεφτά και όνομα. Ήρθαμε πρωτίστως για να ζήσουμε και, ει δυνατόν, να αφήσουμε αυτόν τον κόσμο λίγο καλύτερο απ' ό,τι τον βρήκαμε. Αλλά δεν ζούμε. Κι αυτό μας τρελαίνει. …Όμως ο νέος άνθρωπος σπαταλά όλο τον χρόνο του, την ευφυΐα, την εφευρετικότητα και τις εμπνεύσεις του υπέρ της καριέρας του και όχι της ζωής του."<br /><br />Αυτά ισχύουν και για τους νέους που βρίσκονται ακόμη στο σχολείο. "Καριέρα", εδώ, είναι ο βαθμός και η επιτυχία στα ΑΕΙ, η οποία εξάλλου ανήκει σε ολόκληρη την οικογένεια από την οποία και πηγάζει ως καθήκον. Αλλά και στα μικρά σχολικά χρόνια, το "κουδούνι" ηχεί, σήμερα ίσως περισσότερο από το παρελθόν, ως "λύτρωση" από κάτι που καταπιέζει χωρίς να δίνει χαρά. Ετσι από μικροί μάθαμε πως ο κόπος δεν συνδέεται με τη χαρά και το γέλιο, αλλά με την επίτευξη "στόχων", είτε πρόκειται για βαθμολογία στο σχολείο, είτε για το "πιάσιμο του πλάνου" πωλήσεων στην εταιρία. Μάθαμε πως άλλο πράγμα ο κόπος, και άλλο το λεγόμενο "fun" το οποίο ενίοτε έχει το σύνορό του στην εκτόνωση άνευ σκοπού και ουσίας. Το μάθαμε καλά αν και δεν μας το δίδαξαν κυριολεκτικά, και πολλοί το εφαρμόζουμε στις δουλειές μας.<br /><br />Το σύστημα της παράνοιας αυτού του είδους δεν μπορεί να ισορροπήσει χωρίς την υποκρισία. "Οι χρηματιστές κόπτονται για την "ανάπτυξη", οι διαφημιστές μοχθούν για την "επικοινωνία", οι ασφαλιστές χτίζουν την "ασφαλιστική συνείδηση" κ.ο.κ. Εξ ου και το καταγέλαστο ορισμένων ότι ασκούν λειτούργημα" γράφει ο Δ.Χαριτόπουλος, και συμπληρώνουμε: Οι δάσκαλοι προσποιούνται ότι διδάσκουν, οι μαθητές υποκρίνονται ότι μαθαίνουν, τα στελέχη υποκρίνονται ότι προάγουν την ανάπτυξη η οποία εξάλλου είναι και στο υποκριτικό σενάριο όσων υποδύονται τους κυβερνήτες και γενικώς όλοι προσπαθούν και δηλώνουν ότι είναι κάτι που κατά βάθος ξέρουν ότι δεν είναι.<br /><br />Δεν γνωρίζουμε αρκετά ώστε να προτείνουμε τι πρέπει να γίνει για να αλλάξει η κατάσταση, αλλά αυτό δεν μας απαγορεύει να τονίσουμε την πλήρη έλλειψη του χιούμορ από όλες τις σφαίρες της καθημερινότητας. Χρειαζόμαστε χιούμορ και φαντασία στα εκπαιδευτικά προγράμματα, ώστε τα παιδιά να στο σχολείο κοπιάζουν από αγάπη. Χιούμορ στη λειτουργία των σύγχρονων επιχειρήσεων ώστε να γελάμε με τους ανόητους επαγγελματικούς τίτλους που κουβαλάμε, αλλά και με το ανέκδοτο με τον βοσκό και τον σύμβουλο. Χιούμορ ώστε να γελάμε με όρους όπως "δωρεάν παιδεία", "αναβάθμιση" και "αξιοκρατία". Γενικότερα χρειαζόμαστε χιούμορ στη λειτουργία μας ως πολίτες, ώστε να παραδεχόμαστε ότι κατά βάθος αυτή την συγκεκριμένη πολιτική κατάσταση την επιλέγουμε μόνο και μόνο γιατί ανάγει το εγώ μας σε σημείο αναφοράς, και να γελάμε με την ανοησία μας να πιστεύουμε ότι όντως είναι.<br /><br />Δε γνωρίζουμε αν το χιούμορ ανοίγει το δρόμο προς τον κυνισμό, το στοχασμό, και τελικά τη δουλειά που οδηγεί σε έναν "καλύτερο κόσμο". Είναι όμως πιθανό, το χιούμορ να είναι κομμάτι της ατομικής και συλλογικής ψυχοθεραπείας που χρειαζόμαστε. Και είναι σίγουρο ότι μας διασκεδάζει και μάλιστα δωρεάν. Καλές γιορτές!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-7213247785895681563?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλειος Βεσκουκηςhttp://www.blogger.com/profile/02420814226274741071noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-1161185245912763332006-11-01T18:25:00.002+02:002008-11-17T22:24:45.464+02:00<span style="COLOR: rgb(153,51,0);font-size:85%;" >(Περιοδικό ne.o. - Τεύχος 65 - Νοέμβριος 2006)</span> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Ποιος είπε ότι ο "υπαρκτός σοσιαλισμός" πέθανε; Μόνο όσοι πιστεύουν ότι υπήρξε μόνο στη Σοβιετική Ενωση και το υπόλοιπο "ανατολικό μπλοκ". Σήμερα επιβιώνουν ακόμη διάφορα είδη "υπαρκτού", σε μέρη του κόσμου τα οποία, προς αποφυγήν περιπετειών, δεν θα ονοματίσουμε, και αυτό όχι μόνο διότι δεν αισθανόμαστε απολογητές κανενός υπαρκτού ή ανύπαρκτου συστήματος, αλλά κυρίως διότι θα αναφερθούμε σε μια πιο διασκεδαστική -κατά μίαν έννοιαν- μορφή "υπαρκτού": στην ελληνική.</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Στην Ελλάδα, λοιπόν, ζει και βασιλεύει ένας ιδιότυπος "υπαρκτός", σοσιαλισμός ή όχι δεν ξέρουμε, ο οποίος, έχοντας στοιχεία μιας λανθάνουσας "κοινωνικο-κεντρικής" φιλοσοφίας, αξίζει να μας απασχολήσει με ελαφρή έως εύθυμη διάθεση - και αυτό για να προλάβουμε όσους θα μας κατακεραυνώσουν για προχειρότητα στην ιστορική ανάλυση. Κατ' αρχήν το "ζει και βασιλεύει" το λέμε με όλο το σεβασμό που απαιτεί η αποδοχή της άποψης των πολλών (όπως ονομάζεται η πλειοψηφία). Δηλαδή ως σύστημα, είτε ερμηνεύεται όπως θεωρούμε εμείς, είτε όχι, εκ των πραγμάτων η κατάσταση δεν αμφισβητείται.<span style="font-size:0;"> </span></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Ολοι γνωρίζουν ότι δύο είναι τα όνειρα της λεγόμενης "μέσης" ελληνικής οικογένειας: ένα σπίτι και μια θέση στο δημόσιο. Το πρώτο το δανείζονται από τους τραπεζίτες και το δεύτερο τους παρέχεται από τους πολιτικούς. Το ελληνικό δημόσιο διογκώνεται επικίνδυνα και είναι ίσως μοναδική η αναλογία δημοσίων υπαλλήλων στο σύνολο του ενεργού οικονομικά πληθυσμού της χώρας μας. Οι κατηγορίες δημοσίων υπαλλήλων είναι πολλές και κατ' επέκταση πολλές είναι οι πολιτικές ομηρίες αλλά και οι προσδοκίες των συνδικαλιστικών εκπροσώπων όλων αυτών, πολλοί από τους οποίους εν συνεχεία ακολουθούν τη λεγόμενη πολιτική καριέρα. Το σύστημα αναπαράγεται μια χαρά, γεννώντας εξουσία και ρόλους, συνήθως χωρίς παραγωγικό αντίκρυσμα, αλλά με πλήθος επιφάσεων δήθεν προσφοράς. Οι επιφάσεις αυτές φτάνουν στο βαθμό να γίνονται άκρως συντηρητικές, συγχέοντας το δικαίωμα στην εργασία με την αξιοποίηση νέων τεχνολογιών και την υγιή παραγωγικότητα. <span style="font-size:0;"></span></span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Υπό μίαν έννοια, το κύκλωμα είναι κλειστό: οι πολιτικοί νομοθετούν πλήθος ρυθμίσεων για "παγιες και διαρκείς" ανάγκες, ενώ αυτοί που προσλαμβάνονται τους προσφέρουν ως αντάλλαγμα την εξουσία και το κύκλωμα αυτοτροφοδοτείται. Ολα θα πήγαιναν καλά αν δεν ήταν αναγκαίο όλοι αυτοί να πληρώνονται. Η ανάγκη να βρεθούν αυτά τα χρήματα οδηγεί την όποια κυβέρνηση σε αυτό που οι δημοσιογράφοι αποκαλούν "φορολογικό σαφάρι". Πολλές φορές δικαίως, μιας και η φοροδιαφυγή είναι επίσης παγκόσμια πατέντα και το ΑΕΠ θα έπρεπε να αυξηθεί πολύ περισσότερο αν δεν ήμασταν όλοι υποκριτές. Ωστόσο, πολλοί συνήθως μικρο-φοροδυγάδες έχουν ένα εύλογο επιχείρημα, το εξόχως λαϊκίστικο "δεν θα πληρώνω εγώ τους δημόσιους υπαλλήλους για να κάθονται". Η ανάγκη να συνεχίσουν να υπάρχουν κάποιοι που "κάτι παράγουν", βάζει κάποια όρια στους φορολογικούς διωγμούς, οπότε το σύστημα δείχνει να συντηρείται. Το "αγκάθι" της ιστορίας είναι, βέβαια, η συνταξιοδότηση όλων αυτών, μόνο που όσοι εμπλέκονται στη σκηνή δεν έχουν οι ίδιοι πρόβλημα σύνταξης, οπότε η συζήτηση μπορεί να διαιωνίζεται και το θέμα να απομακρύνεται από την ιδιωτική και δημόσια καθημερινότητα.</span></p><p class="MsoNormal"><span style="font-size:85%;">Αν προσθέσουμε σε όλα αυτά τις απαραίτητες λοιπές δαπάνες του προϋπολογισμού, καταλαβαίνουμε για ποιο λόγο δεν υπάρχουν χρήματα για την παιδεία και για πολλά άλλα. Με όλα αυτά που συμβαίνουν να επικυρώνονται από την εκφραζόμενη λαϊκή βούληση κάθε τόσο, ένα είναι το συμπέρασμα: "έτσι είναι" δομημένη η λειτουργία του πολιτικού συστήματος στη χώρα αυτή. Τα εκατομμύρια δήθεν απαραίτητων δημόσιων υπαλλήλων που κοντολογίς αμείβονται από τον πραγματικό πλούτο που παράγουν άλλοι, είναι συνειδητή επιλογή της κοινωνίας μας. Οπως είναι και πλήθος άλλων ιδιομορφιών της. Γι αυτό ακριβώς το λόγο κάναμε λόγο για τον ακατονόμαστο "υπαρκτό ελληνικό σοσιαλισμό", το μοναδικό σύστημα που γεννά, συντηρεί και επιβραβεύει κυβερνωμένους και κυβερνώντες με αυτόν τον εξόχως βαλκανικό τρόπο...</span></p><span style="font-size:85%;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-116118524591276333?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλειος Βεσκουκηςhttp://www.blogger.com/profile/02420814226274741071noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-1161273751011528992006-10-19T18:59:00.000+03:002006-10-19T19:04:37.263+03:00<span style="font-size:85%;color:#660000;">(κλικ στον τίτλο ή <a href="http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathcommon_2_11/10/2006_1286004">εδώ</a>)</span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;">Αν εξαιρέσουμε τη φωτογραφία που είναι <strong>και</strong> κακή <strong>και</strong> αρχείαστη, το κείμενο είναι καλό...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-116127375101152899?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλειος Βεσκουκηςhttp://www.blogger.com/profile/02420814226274741071noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-1160578034147070512006-10-11T17:45:00.001+03:002008-10-22T23:21:03.417+03:00<span style="font-size:85%;color:#663333;">(Περιοδικό ne.o - Τεύχος 64 - Οκτώβριος 2006)</span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;">Ο λόγος για την Ελληνική βιομηχανία Λογισμικού. Πολλοί θα πουν "ποια βιομηχανία;", αλλά επειδή έχουμε πολλάκις αναφερθεί στο θέμα τα τελευταία 10 χρόνια που αρθρογραφούμε, σήμερα θα πάμε λίγο παραπέρα από τη συγκεκριμένη διατύπωση του "ξύλινου" αυτού ερωτήματος. Οπως όλοι γνωρίζουμε, σε επίπεδο δηλώσεων, στρατηγικών σχεδιασμών, επιτροπών, αλλά πάνω απ΄ όλα σε επίπεδο προθέσεων, η ελληνική βιομηχανία λογισμικού υφίσταται και πηγαίνει πάρα πολύ καλά. Οπως επίσης όλοι γνωρίζουμε, τα φαινόμενα διαφθοράς υπάρχουν μεν, βαίνουν προς εξάλειψη λόγω του αμείλικτου πολέμου που τους ασκούμε ως κοινωνία, δε. </span><br /><span style="font-size:85%;"><br />Επειδή όσο ισχύει η τελευταία διατύπωση, άλλο τόσο ισχύει και η προ-τελευταία, και επειδή -δεν εξηγείται αλλιώς- ο συστηματικός και κατ εξακολούθηση, μεθ' υποκρισίας συνοδευόμενος βιασμός εννοιών, μάλλον μας διεγείρει ως έθνος, θα αναζητήσουμε το στίγμα του ελληνικού λογισμικού στη διεθνή αγορά, εστιάζοντας εκεί που "λογικά" μπορούμε να έχουμε κάτι, έστω και διανεμόμενο ημιτελές και δωρεάν. Να ξεκαθαρίσουμε εξ' αρχής, αυτό που υποδηλώνουν τα εισαγωγικά που τοποθετήθηκαν μόνο στη λέξη "λογικά", ότι δηλαδή πράγματι μπορούμε και με καμία έννοια δεν είναι άποψή μας ότι δεν μπορούμε διότι αυτό απλά δεν θα ήταν αληθές.<br /><br />Ας πάμε, λοιπόν, στο www.cmsmatrix.com. Εκεί θα βρούμε 639 συστήματα διαχείρισης περιεχομένου, δηλωμένα και χαρακτηρισμένα από τους ίδιους τους κατασκευαστές τους, ώστε να μπορεί κανείς να αναζητήσει με πλήθος κριτηρίων το CMS (=Content Management System) που επιθυμεί. Για τους λιγότερο εξοικειωμένους, να πούμε ότι γενικά πρόκειται για λογισμικό διαχείρισης περιεχομένου στο internet, δηλαδή για "κάτι σαν" μια μηχανή λειτουργίας ενός δικτυακού τόπου με δυναμικό περιεχόμενο (που αποθηκεύεται σε μια Βάση Δεδομένων και όχι σε σελίδες html) που μπορεί να ανανεώνεται συνεχώς και εύκολα, καθώς και να παρέχει διάφορες υπηρεσίες (ημερολόγια, διαχείριση ομάδων, κ.ά.) στους επισκέπτες. Πολλά τέτοια συστήματα διατίθενται ως ανοιχτός πηγαίος κώδικας (open source) ενώ άλλα ακολουθούν ένα μικτό μοντέλο, δηλαδή διαθέτουν ένα μέρος τους ως ανοιχτό κώδικα, και κάποιες υπηρεσίες μπορεί κανείς να τις αποκτήσει μόνο επί πληρωμή.<br /><br />Είναι χαρακτηριστική και αρκετά λεπτομερής η ταξινόμηση που έχει υποστεί το λογισμικό που έχει καταχωρηθεί εκεί. Στο πνεύμα του open source, το πιθανότερο είναι ότι κάθε σύστημα ταξινομείται από τον ίδιο τον κατασκευαστή του, πράγμα που σημαίνει ότι κανείς δεν εγγυάται την ορθότητα των στοιχείων, αλλά και πάλι, το σύστημα ταξινόμησης ως σχεδίαση, είναι ιδιαίτερα κατατοπιστικό.<br /><br />Στο θέμα μας, τώρα: πόσα ελληνικής κατασκευής CMS, πιστεύετε ότι υπάρχουν εκεί; Η απάντηση στη ρητορική ερώτηση είναι δυστυχώς αυτή που φοβάστε: κανένα απολύτως. Και καλά, θα πει κανείς, δεν καταγραφόμαστε εκεί, αλλά στον τάδε τομέα διαπρέπουμε. Η δημόσια συγνώμη μας είναι διαθέσιμη σε όποιον μας υποδείξει πού ακριβώς διαπρέπουμε διεθνώς ως βιομηχανία λογισμικού. Διότι στα "καθ ημάς", οι εγκαταστάσεις των ERP, CRM κλπ, ασφαλώς και δεν μετράνε. Μια άλλη εκδοχή θα ήταν να σκεφτούμε ότι δεν καταγραφόμαστε διότι επιλέγουμε να μην καταγραφούμε, όπως πχ επιλέγει η Bentley να μην διαφημίζει τα αυτοκίνητά της στην τηλεόραση. Και πάλι η δημόσια συγνώμη μας διαθέσιμη σε όποιον μας υποδείξει την ελληνική "Bentley" του λογισμικού. Μια άλλη, πάλι, εκδοχή, θα ήταν ότι δεν πιστεύουμε στο open source, αλλά και πάλι, δεν βλέπουμε τη Microsoft να ανησυχεί...<br /><br />Η πραγματικότητα συνήθως επιδέχεται την απλούστερη εξήγηση: δεν καταγραφόμαστε ως κατασκευαστής λογισμικού CMS ή άλλου, διότι είτε δεν είμαστε καθόλου, είτε είμαστε τόσο "ολίγον" που δεν το πολυ-λέμε προς τα έξω. Βέβαια, οι ψηφιακές στρατηγικές δίνουν και παίρνουν, τα έργα "ανταγωνιστικότητας" το ίδιο, οι επιχειρηματίες γιορτάζουν τις τόσες δεκαετίες που εμπορεύονται ως απλοί τεχνικοί μεταπράτες, από καρφίτσες μέχρι λογισμικό, και γενικώς, διάγουμε την δική μας, ιδιαίτερη πραγματικότητα, την οποία με δυο λέξεις έχουμε χαρακτηρίσει ως "κοινωνία της e-ποκρισίας".</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-116057803414707051?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλειος Βεσκουκηςhttp://www.blogger.com/profile/02420814226274741071noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-1157311913037348342006-09-03T22:31:00.001+03:002008-11-17T23:18:43.777+02:00<span style="font-size:85%;">Μια από τις πιο αγαπημένες συζητήσεις πολλών ατομικών και συλλογικών οντοτήτων είναι αυτή περί "στρατηγικής". Είναι κάτι σαν αυτό που παλαιότερα έλεγαν για το άκουσμα της επίκλησης 'πρόεδρε' στην Ομόνοια: "αν ζητήσεις άποψη στην πληροφορική, θα λάβεις άποψη περί στρατηγικής". Πού πρέπει να τοποθετηθείς, για ποιο λόγο, πού θα πάνε και πού όχι τα πράγματα, ποιές τεχνολογίες και ποιοι θα "παίξουν" στο επόμενο διάστημα, ποιο είναι το (στρατηγικό, πάντα) παρασκήνιο, τι θα κάνουν οι κινέζοι, οι γιαπωνέζοι, οι κορεάτες, και άλλα πολλά.<br /><br />Ιδιαίτερα αγαπημένο θέμα η "εθνική στρατηγική για την ανάπτυξη της πληροφορικής", ή όπως αλλιώς θέλετε να την αποκαλείτε: "ψηφιακή στρατηγική" (νέος όρος), "στρατηγική για την ανάπτυξη της κοινωνίας της πληροφορίας" ή και της "γνώσης" (διαλέξτε) για την προηγούμενη τάξη πραγμάτων, καθώς και πολλές άλλες εθνικές (πάντα) στρατηγικές (επίσης πάντα) οι οποίες βρίσκουν το δρόμο τους προς την επιφάνεια των σελίδων web, των διακηρύξεων, των διαβουλεύσεων, των εντύπων, και γενικώς προς τον έξω (αυτού που τις εκφέρει) κόσμο. Κάπου εκεί κοντά (στη στρατηγική) οι απαραίτητες αναφορές στους "πολίτες" οι οποίοι "έχουν συνταγματικό δικαίωμα στην κοινωνία της πληροφορίας" και στων οποίων το όνομα (και για την ευημερία των οποίων) συμβαίνουν, εξάλλου, όλα.<br /><br />Δεν θα ασχοληθούμε με το κενό και την υποκρισία όλων αυτών των "εθνικών στρατηγικών" γιατί οποιαδήποτε αναφορά στο θέμα εύκολα βάλλεται εκατέρωθεν ως "αντίπαλη". Δεν μπορούμε, όμως, να αποφύγουμε να αναφερθούμε στην τακτική των φορέων που συμμετέχουν στις πάσης φύσεως "διαβουλεύσεις" για το θέμα. Οι διαβουλεύσεις αυτές συνήθως γίνονται με βάση ένα αρχικό κείμενο, πολιτικής, προθέσεων, κατευθυντήριων γραμμών, ή απλά στην καθομιλουμένη, αοριστολογίας. Σε αυτές προσέρχονται, συμμετέχουν, παρεμβαίνουν, κλπ, όσοι θεωρούν ότι έχουν κάτι να πουν για το θέμα: Ο "θεσμοθετημένος τεχνικός σύμβουλος της Πολιτείας", οι σύμμαχοί του, οι λοιποί σύλλογοι συναφών επαγγελμάτων, επιστημόνων, εμπειροτεχνών, οι πιστοποιητές, οι εκπρόσωποι των εμπόρων, και πολλοί άλλοι διεκδικούντες θέση στο "δια ταύτα" της στρατηγικής και στις ερμηνείες της και ο νοών νοείτω.<br /><br />Για τον πλουραλισμό των συμμετοχών ή, καλύτερα, των "ειδικών φορέων", δεν έχουμε να πούμε τίποτε περισσότερο από το ότι η ύπαρξη και η λειτουργία τους είναι απλή εφαρμογή του παλαιού και καλού "διαίρει και βασίλευε" σε όλο του το μεγαλείο. Κανένας εκ των φορέων αυτών δεν αναγνωρίζει ως ισότιμους του τους άλλους, αλλά τους προσδίδει μια ειδοποιό διαφορά που τους καθιστά θεσμικά, επιστημονικά ή επαγγελματικά "κατώτερους". Ολοι, πάντως, διακηρύσσουν πως "μάχονται" για την κατοχύρωση του ρόλου και του επαγγέλματος της πληροφορικής, ενίοτε με στόχους που έχουν κοινό τίτλο ("επιμελητήριο") αλλά πολύ διαφορετικό περιεχόμενο. Το θέμα έχει κλείσει δεκαπενταετία, αλλά μάλλον όλοι κρίνονται από τις προθέσεις οπότε είναι όλοι "καλοί". Οι εργαζόμενοι στις ψηφιακές μνήμες είτε δεν έχουν οι ίδιοι μνήμη, είτε έχουν παραιτηθεί και ασχολούνται με άλλα πράγματα. Οπως έχουμε γράψει παλιότερα, όλοι οι "φορείς" ομοφωνούν σε μια αρχή: "αν είναι να μη γίνει με τους δικούς μας όρους, να μη γίνει καθόλου".<br /><br />Εχουμε, τέλος, να παρατηρήσουμε τις "στρατηγικής φύσεως" παρεμβάσεις: όλοι οι εμπλεκόμενοι συζητούν σχεδόν αποκλειστικά επί της στρατηγικής. Κανείς δεν λέει κάτι συγκεκριμένο. Κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη να κάνει μια σαφή πρόταση, η οποία δεν αποκλείεται και να τον εκθέσει. Γενικολογίες και ψηφιακά ευχολόγια στο πλαίσιο των ανοχών και των ερμηνειών εκάστου, με σκοπό, ή έστω με μοναδικό αποτέλεσμα, να δηλώνει την παρουσία του στο χώρο και "βλέπουμε". Μάλιστα, αυτά στο όνομα των εργαζομένων στην πληροφορική, δηλαδή αυτών που εδώ και χρόνια έχουν ξεχάσει ωράρια, ασφάλιση, μονιμότητα και άλλα "κεκτημένα" όσων συγχέουν (;) την κατοχύρωση ενός επαγγέλματος με κατοχύρωση των επαγγελματιών. Και τελικά, στρατηγική δεν εφαρμόζεται αλλά απλά μοιράζονται τα κονδύλια και όπου ενίοτε υπάρχουν αποσπασματικά αποτελέσματα, αυτά απέχουν πάρα πολύ από το να είναι στρατηγική, με συνέπεια να ανακαλύπτουμε αν χάσαμε το τρένο, ή το αεροπλάνο της πληροφορικής. Ομως, οι ψηφιακές εξελίξεις στο domain ".earth" τρέχουν και προσπερνούν αυτή την ιδιότυπη φυλή ιθαγενών που κοιτάζοντάς την κανείς από μακριά δεν βλέπει ινδιάνους, αλλά μόνο αρχηγούς που συσκέπτονται για τη στρατηγική ενός πολέμου τον οποίον κανείς να διατίθεται να πολεμήσει. </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-115731191303734834?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλειος Βεσκουκηςhttp://www.blogger.com/profile/02420814226274741071noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-1157311760560649732006-09-03T22:27:00.002+03:002008-11-17T22:27:09.441+02:00<span style="font-size:85%;">Η κριτική της πραγματικότητας, όπως και να την αντιλαμβάνεται κανείς, είναι πάντα ευκολότερη από τη διαμόρφωσή της. Για να κάνεις κριτική χρειάζεσαι κατ' ελάχιστον ορισμένες προσλαμβάνουσες παραστάσεις, μαζί με τις αναμνήσεις από το σχολείο περί καλού και κακού. Καλό είναι να έχεις ολοκληρωμένη γνώση ενός θέματος ή της ολότητας των θεμάτων που συγκροτούν την σύνθετη πραγματικότητα, όμως οι ελάχιστες προϋποθέσεις είναι οι προαναφερθείσες, και αυτές πράγματι πληρούνται από πολλούς κρίνοντες. Το αποτέλεσμα το βλέπουμε παντού γύρω μας, δεν απορούμε δε ακόμη όταν η κριτική παραβαίνει αυθαίρετα τις αρχές της λογικής και της επιστημονικής μεθοδολογίας, βασιζόμενη σε εντυπώσεις και επιφανειακές διαπιστώσεις οι οποίες πολλάκις επαναλαμβάνονται από όλες τις πλευρές που εκπέμπουν πληροφορία στο περιβάλλον.<br /><br />Είναι πολλά θέματα που αν τα εξετάσει κανείς μεμονωμένα, θα αποκτήσει μια εικόνα που θα τον οδηγήσει ενστικτωδώς ή έστω ασυναίσθητα, σε ατεκμηρίωτη και μη επιστημονική κριτική και σε πρόχειρες αποφάσεις που μόνο χειρότερα θα κάνουν τα πράγματα. Για παράδειγμα, βλέπουμε όλοι ότι η εικόνα της εκπαίδευσης είναι τουλάχιστον προβληματική. Η αναποτελεσματικότητα και η διαφθορά έχουν βαθιά χαραγμένα τα σημάδια τους σε όλες τις θεσμικές δομές της και κυρίως στην καθημερινότητά της. Τα επ αυτού παραδείγματα αναδύονται στις εκπομπές των απανταχού τηλε-ερευνητών. Αυτά, όμως, είναι μόνο η επιφάνεια. Είναι το αποτέλεσμα, η "κορυφή του παγόβουνου" κατά το δημοσιογραφικώς λεγόμενον. Για αντιληφθεί κανείς την πραγματική ουσία, και κατά συνέπεια, για να μπορεί να συλλάβει αποτελεσματικές αποφάσεις, χρειάζεται ιδιαίτερος κάματος ώστε να προσεγγιστούν τα ουσιώδη και ως εκ τούτου μη επιφανειακά χαρακτηριστικά της εκπαίδευσης.<br /><br />Το αυτό ισχύει και για πολλά άλλα από τα θέματα των τηλεοπτικών ερευνητών, όπως η κατάσταση στη δικαιοσύνη, στην εκκλησία και παντού στις αξίες του παρελθόντος οι οποίες σήμερα τελούν υπό τηλεοπτική αποκαθήλωση, τεκμηριωμένη δήθεν, μόνο από την πρόχειρη και αντιεπιστημονική κριτική της επιφανείας, αλλά ταυτόχρονα ιδιαίτερα δημοφιλή, ως διεγείρουσα τις ιδιοσυχνότητες του ατομικού και συλλογικού "αι-σιχτίρ". Και αν πράγματι πρέπει να γίνουν αλλαγές, που πρέπει, αυτές πρέπει να γίνουν για τους σωστούς λόγους, και με τρόπο που θα αποφύγουμε να χαρακτηρίσουμε "σωστό", όμως γνωρίζουμε ότι δεν είναι εύκολος, ανέξοδος, δεν εφαρμόζεται "αύριο" και δεν επιφέρει άμεση εξωτερική ευδαιμονία σε όποιον τον ακολουθεί. Για τέτοιες αλλαγές άλλος δρόμος δεν φαίνεται να υπάρχει πλην αυτού που απαιτεί κάματο δεκαετιών, χρόνος που σήμερα ηχεί ως το σύγχρονο ισοδύναμο του χρόνου κατασκευής των πυραμίδων, ασφαλώς με την ελέω τεχνολογίας εντυπωσιακή διαστολή του χρόνου.<br /><br />Η εποχή αυτή, όμως, δεν είναι η εποχή του κάματου και των έργων που διαρκούν δεκαετίες. Είναι εποχή της αλλαγής "εδώ και τώρα", και της αναδιάρθρωσης γενικώς και αορίστως ή έστω σύμφωνα με προγράμματα κομμάτων, τα οποία είναι δυστυχώς προϊόν επιφανειακής και αντιεπιστημονικής κριτικής προσέγγισης της φαινομενικής πραγματικότητας, με μηδαμινή έμπνευση και πλήθος ομηριών. Ετσι, οι ραγδαίες εξελίξεις και οι πάσης φύσεως και κλίμακας διαρθρωτικές αλλαγές που ακούμε και βλέπουμε, αποτελούν πρακτικά αυτοσκοπό που ανακυκλώνεται στην επιφάνεια, προκαλώντας μάλιστα ενίοτε ισχυρές κοινωνικές αναταραχές, με μόνο και πλέον κοινότυπο επιχείρημα υπεράσπισης στο υποθετικό κοσμικό δικαστήριο, αυτό των καλών προθέσεων.<br /><br />Από την άλλη, υπάρχουν αρκετές θεωρίες συνωμοσίας, σύμφωνα με τις οποίες όλα αυτά είναι μέρος ενός σχεδιασμού που στοχεύει στο να εγκαθιδρύσει μια αόρατη αλλά αποτελεσματική παγκόσμια κυριαρχία με κύρια όπλα τον έλεγχο της εκπαίδευσης, της ενημέρωσης, και κατ επέκταση της συμπεριφοράς των πολιτισμών σε συλλογικό και ατομικό επίπεδο. Χωρίς να μπορούμε να έχουμε άποψη περί αυτού, ο συνδυασμός όλων των αναφερθέντων μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο σκεπτόμενος άνθρωπος οφείλει να υπερβεί τη στάση ζωής που χαρακτηρίζεται επιφανειακή προσέγγιση της Ιστορίας και να οργανώσει τη σκέψη και τη συμπεριφορά του με μια ευρύτερη θεώρηση που όμως απαιτεί πολλή και δύσκολη δουλειά μέσα και έξω από το άτομο. Τότε η όποια κριτική θα έχει βαθύτερο νόημα και περισσότερη ουσία, σε ό,τι και αν αναφέρεται και, ασφαλώς, θα οδηγεί σε μεγαλύτερα Εργα. </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-115731176056064973?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλειος Βεσκουκηςhttp://www.blogger.com/profile/02420814226274741071noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-1160577824280198802006-08-01T17:40:00.001+03:002008-11-17T23:20:44.827+02:00<span style="font-size:85%;color:#996633;">(Περιοδικό ne.o. - Τεύχος 63 -Αύγουστος-Σεπτέμβριος 2006)</span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;">Η περίοδος των φοιτητικών κινητοποιήσεων έδωσε τη θέση της στην επιστροφή στα θρανία, έστω και για τις αντιπαραγωγικές εβδομάδες του Ιουλίου, προκειμένου να γίνει αναπλήρωση των χαμένων μαθημάτων. Η απαίτηση του νόμου για 11 εβδομάδες μαθημάτων προκειμένου να θεωρηθεί ότι διδάχθηκε κανονικά ένα μάθημα, σε πολλές περιπτώσεις καλύφθηκε οριακά και με αρκετές παραδοχές και καλή θέληση. Ετσι, εκπληρώθηκε ο τύπος της "σωτηρίας του εξαμήνου", όπως συνήθως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, οι δε εξετάσεις μεταφέρθηκαν για τον Σεπτέμβριο μαζί με την επαναληπτική εξεταστική περίοδο του χειμερινού εξαμήνου του προηγούμενου ακαδημαϊκού έτους. Η επαναληπτική εξεταστική του εαρινού εξαμήνου (δηλαδή των εξετάσεων που θα γίνουν τον Σεπτέμβριο) μεταφέρεται μαζί με την κανονική εξεταστική του χειμερινού εξαμήνου του επόμενου έτους. Ακούγεται μπερδεμένο, αλλά αυτό είναι το λιγότερο. Το "περισσότερο", βρίσκεται στην ουσία των εκπαιδευτικών πραγμάτων.</span><br /><br /><span style="font-size:85%;">Αν όλα αυτά έγιναν προκειμένου να αποσυρθεί σιωπηρά ένα νομοσχέδιο, τότε ήταν πολύ κακός ο χειρισμός της κυβέρνησης, αλλά αυτό θα κριθεί όταν είναι η ώρα. Αν, όμως, το νομοσχέδιο επανέλθει, σύμφωνα με τις εξαγγελίες, τότε τα πράγματα έχουν κάθε λόγο να "αναθερμανθούν". Τότε, η δημιουργική λογιστική του χειρισμού του χρόνου εύκολα καταρρέει, και βρισκόμαστε μπροστά σε οριστική "απώλεια εξαμήνου", γεγονός που έχει μεγάλο πολιτικό κόστος. Το οποίο, σύμφωνα τουλάχιστον με την μέχρι σήμερα επικρατούσα αντίληψη, δεν είναι αποδεκτό, πράγμα που οδηγεί την μεν υπουργό να συναντήσει τον προκάτοχό της κ. Γεράσιμο Αρσένη και το "επίμαχο νομοσχέδιο" στο συρτάρι, τις δε αλλαγές στην εκπαίδευση στις καλένδες.</span><br /><br /><span style="font-size:85%;">Αφήνοντας τη λογιστική και τη δημοσιογραφική ανάλυση, δεν μπορούμε παρά να έχουμε έντονο προβληματισμό για την ουσία των πραγμάτων. Ο Γ.Αρσένης προσπάθησε μεταξύ άλλων να θεσμοθετήσει την αξιολόγηση των δευτεροβάθμιων καθηγητών, δηλαδή αυτών που δημιουργούν τους κατά τεκμήριο χαμηλού επιπέδου νέους αποφοίτους του Λυκείου. Η Μ.Κουτσίκου προσπαθεί να αξιολογήσει τα "Πανεπιστήμια" με τα οποία η κυβέρνηση του κ. Αρσένη (!) γέμισε την Ελλάδα, χωρίς καμία πραγματική αναπτυξιακή στρατηγική. Τόσο οι προσπάθειες του Γ.Αρσένη, όσο και της σημερινής Υπουργού, ήταν αποσπασματικές και πράγματι δεν θα είχαν μόνες τους αποτέλεσμα, διότι, όπως εξάλλου πολλοί λένε, το πρόβλημα είναι πολύ ευρύτερο από ένα φύλλο αξιολόγησης που αφορά καθηγητές ή Πανεπιστήμια. Θα μπορούσε, όμως, να είναι διαφορετικά; Μάλλον όχι, όταν η Παιδεία δεν είναι παρά άλλο ένα "χαρτοφυλάκιο" προς ανάθεση σε ανερχόμενα ή κατερχόμενα στελέχη της εκάστοτε κυβέρνησης, άσχετα με το αν έχουν την παραμικρή σχέση με το αντικείμενο.</span><br /><br /><span style="font-size:85%;">Και οι μεν κυβερνώντες "κάνουν την δουλειά τους", όμως η ελληνική κοινωνία πάσχει από υποκρισία. <strong>Η ελληνική οικογένεια δεν δείχνει αποφασισμένη να αναλάβει ηθικό κόστος προκειμένου να επέλθει η απαραίτητη εξέλιξη στα εκπαιδευτικά μας θέματα. Δέχεται τα παιδιά της να αποφοιτούν από ένα Δημοτικό χωρίς να ξέρουν διαίρεση, από ένα Λύκειο χωρίς να θυμούνται το τριώνυμο, και από ένα Πανεπιστήμιο που απλά τους δίνει "ένα χαρτί" με εποχικούς και κακο-αμειβόμενους καθηγητές. Το "χαρτί" είναι που απασχολεί τους περισσότερους γονείς. Ισως για το λόγο αυτό επιβραβεύουν τους εκάστοτε κυβερνώντες οι οποίοι με τη σειρά τους, δίνουν στους εντολείς τους αυτό που ζήτησαν: κυριολεκτικά ένα χαρτί.</strong></span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;">Κατά τα άλλα οι εξαγγελίες για "ανταγωνιστικότητα" και "κοινωνία της γνώσης" πλέον προκαλούν σε όσους αντιλαμβάνονται τα πράγματα στομαχικές διαταραχές, οι οποίες μπορεί να εξελιχθούν σε σοβαρό κίνδυνο για την υγεία, μιας και δεν αποκλείεται να διαγνωστούν εσφαλμένα, οδηγώντας τον ασθενή σε περιπέτειες. Το ότι οι "σφάλλοντες" ιατροί ίσως έχουν φοιτήσει σε κάποιο ελληνικό πανεπιστήμιο ή ίσως πήραν την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος "νύχτα", φαίνεται να μην απασχολεί κανέναν. Ο τίτλος, λοιπόν, του παρόντος, δεν απευθύνεται ούτε στην Υπουργό, ούτε σε κανένα άλλο στα εκπαιδευτικά εμπλεκόμενο μέρος. Απευθύνεται στην ελληνική "κοινωνία της υποκρισίας", η οποία είναι πολύ ωριμότερη από την "δική μας", "κοινωνία της πληροφορίας". Καλό της καλοκαίρι!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-116057782428019880?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλειος Βεσκουκηςhttp://www.blogger.com/profile/02420814226274741071noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-15188853153962229342006-05-01T00:41:00.001+03:002008-11-17T23:20:44.829+02:00<span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(Περιοδικό ne.o. - Τεύχος 61 - Μάϊος 2006)</span><br /><span style="font-size:85%;">Εδώ και χρόνια ακούμε το "παράπονο" της αγοράς πληροφορικής: τα Πανεπιστήμια δεν παράγουν χρήσιμους απόφοιτους, έτοιμους να ενταχθούν στην παραγωγική διαδικασία στην πληροφορική. Βαριά η κατηγορία, αλλά προτού να απολογηθεί κανείς ή έστω να την εξετάσει ως κατηγορία, πρέπει να μελετήσει από πού προέρχεται. Αν προέρχεται από μια αγορά πληροφορικής όπως αυτή των ΗΠΑ, αλλά και της Ινδίας, και της Τουρκίας (όπου πρόσφατα η Microsoft επένδυσε 1 δις δολάρια χωρίς αυτό να γίνει γνωστό σε εμάς...), δηλαδή από μια αγορά που έχει διεθνή λόγο, ή έστω διεθνή δυναμική, τότε πράγματι πρέπει οι παροικούντες τα Πανεπιστήμια να ξανασκεφτούμε αρκετά πράγματα. Αν, όμως, προέρχεται από μια αγορά που βρίσκεται σε μια από τις τελευταίες θέσεις των επιδόσεων και του διεθνούς ενδιαφέροντος, τότε τα πράγματα αλλάζουν.<br /><br /></span><span style="font-size:85%;"></span><span style="font-size:85%;">Η ελληνική αγορά πληροφορικής περνάει το δικό της δράμα παρά τις ευκαιρίες που της δόθηκαν στο παρελθόν. Δεν τα λέμε εμείς αυτά, τα λένε οι δείκτες που μας φέρνουν ανάμεσα στους τελευταίους στην ανταγωνιστικότητα και σε πολλά άλλα, στην Ε.Ε.. Η δική μας αγορά πληροφορικής πλέον ελπίζει στο 4ο ΚΠΣ, και φαίνεται να έχει εγκαταλείψει προ πολλού τις σκέψεις αυτοτελούς και δυναμικής παρουσίας στο διεθνές τοπίο, και να δραστηριοποιείται μόνο ως έμπορος υλικού, λογισμικού και "λύσεων" γενικώς. Δεν σκοπεύουμε να τα βάλουμε με την ελληνική αγορά πληροφορικής, καλό είναι, όμως, μιας και μόνη πηγή ενημέρωσης των πολλών είναι οι όμιλοι που έχουν οικονομικό συμφέρον από την κατάρρευση των Πανεπιστημίων, να γράψουμε μερικές αλήθειες.<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Τα Ελληνικά Πανεπιστήμια, λοιπόν, παράγουν καθ' όλα αξιόλογα στελέχη πληροφορικής που διαπρέπουν διεθνώς στον ακαδημαϊκό και επαγγελματικό χώρο. Δεν μιλάμε γενικώς για όλα τα λεγόμενα ΑΕΙ, τα οποία με χαρακτηριστική ευκολία ίδρυσαν οι λεγόμενοι σοσιαλιστές, διασπείροντάς τα ανά την επικράτεια ως πηγές τοπικού εισοδήματος. Αναφερόμαστε στα Πανεπιστήμια που αν και λιγότερα από τα λεγόμενα ΑΕΙ, έχουν κάθε δυνατότητα να δημιουργήσουν το ανθρώπινο δυναμικό που κατά την ξύλινη γλώσσα των πολιτικών "θα αποτελέσει στην ατμομηχανή της ανάπτυξης". Τα Πανεπιστήμια, λοιπόν, παράγουν πολύ περισσότερο από ό,τι ζητά η ελληνική αγορά πληροφορικής. Μπορεί να μη διδάσκουν "Visual Basic" ή ".NET", αλλά παράγουν ανθρώπους που έχουν όλο το βάθος των γνώσεων που απαιτούνται ώστε να μπορούν να μαθαίνουν σήμερα dot-net και αύριο ό,τι άλλο προκύψει, και μάλιστα να δημιουργούν και τις δικές τους σχολές στο μεγαλύτερο εύρος εφαρμογών πληροφορικής.</span><br /><br /><span style="font-size:85%;">Τέτοιους ανθρώπους η ελληνική αγορά πληροφορικής δεν μπορεί να τους αξιοποιήσει και τελικά δεν τους θέλει διότι, μεταξύ άλλων, έχουν και υψηλότερες απαιτήσεις από αυτές του πιστοποιημένου με το ακατονόμαστο που έχει και ημερομηνία λήξης. Επειδή, όμως, το ακατονόμαστο είναι "καλή μπίζνα", οι επιχειρηματίες εύκολα κατηγορούν τα Πανεπιστήμια για τη δική τους αποτυχία, και δημιουργούν το έδαφος να πάρουν αυτοί τη θέση τους στα φιλέτα της επαγγελματικής κατάρτισης, που όπως γνωρίζουμε, η πληροφορική έχει πολλά και συνεχώς αποκτά νέα. Βαφτίζουν, μάλιστα, την κατάρτιση αυτή "πανεπιστημιακή", ώστε να τη χρεώσουν ανάλογα, με τις κατάλληλες πάντα συμμαχίες με πρόθυμους εκπροσώπους από τον τομέα της αυτοδιοίκησης και του συνδικαλισμού. </span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;">Με τη συμμαχία και των μέσων ενημέρωσης μάλιστα, η προετοιμασία του "υποκειμενικού παράγοντα" της ελληνικής κοινωνίας είναι πλέον αρκετά ώριμη.Από την άλλη, οι πανεπιστημιακοί έχουν ανάγκη να συμπληρώνουν τα 1500 - 2000 € του μισθού τους (ποσό που ακούγεται αστείο στα αυτιά των στελεχών στην πληροφορική), καταλήγοντας να δίνουν τροφή στους τηλεοπτικούς αποκαθηλωτές της έννοιας Πανεπιστήμιο. Ετσι, βρισκόμαστε προ των πυλών ενός νέου νόμου που θα επιτρέψει την ίδρυση "πανεπιστημίων" με αντικείμενα μόνο αυτά που "πουλάνε" όπως η ιατρική και η πληροφορική, διότι όποιος πιστεύει ότι θα δει "μη κρατικό" πανεπιστήμιο με φιλοσοφική ή φυσικομαθηματική σχολή, πλανάται πλάνην οικτρά. Σε αυτούς τους επιχειρηματίες αφιερώνουμε μια χριστιανική φράση: ουαί υμίν...!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-1518885315396222934?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλειος Βεσκουκηςhttp://www.blogger.com/profile/02420814226274741071noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-75604445820554394372006-04-01T00:46:00.002+03:002008-11-17T22:31:25.122+02:00<span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(Περιοδικό ne.o. - Τεύχος 60 - Απρίλιος 2006)</span><br /><span style="font-size:85%;">Η μετοχοποίηση των επιχειρήσεων που στη χώρα μας χαρακτηρίζονται ως "ΔΕΚΟ" αποτέλεσε ένα δύσκολο, επίπονο, αλλά και επικερδές για το Ελληνικό Δημόσιο εγχείρημα, στα πλαίσια μιας γενικότερης Ευρωπαϊκής τάσης την οποία ακολουθήσαμε αρκετά καθυστερημένα. Αν και μετά την 11η Σεπτεμβρίου πολλοί εκφράζουν σημαντικές επιφυλάξεις σxετικά με την ιδιωτικοποίηση κρατικών επιχειρήσεων σε στρατηγικούς τομείς, η τάση αυτή άλλαξε το χάρτη πολλών στρατηγικών για την οικονομία και την κοινωνία τομέων. Με αφορμή τις πρόσφατες νέες αυξήσεις στα τιμολόγια του ΟΤΕ, θα αναφερθούμε στην ελληνική περίπτωση της υλοποίησης τέτοιων επιλογών, ακόμη και αν ενοχλήσουμε όσους των οποίων το "δικαίωμα στη δουλειά" ασκείται σε βάρος του υπόλοιπου οικονομικά ενεργού πληθυσμού.<br /><br /></span><span style="font-size:85%;"></span><span style="font-size:85%;">Υπάρχουν μερικές "αφελείς" ερωτήσεις που ποτέ δεν τέθηκαν δημόσια με σοβαρότητα και συνέχεια, όπως ενδεικτικά: για ποιο λόγο η τιμή του νερού δεν έπεσε όταν ξαναγέμισε η Υλίκη, για ποιο λόγο οι αυξήσεις στα τιμολόγια του ΟΤΕ είναι συνεχόμενες όταν διεθνώς η τηλεφωνία τείνει να παρέχεται δωρεάν, για ποιο λόγο η ΔΕΗ μόνο αυξάνει και ποτέ δεν μειώνει τις τιμές της με τη μεταβολή των τιμών του πετρελαίου, και πολλές άλλες. Ερωτήσεις που θα χαρακτηριστούν ως "αφελείς" και "επιφανειακές" από όσους έχουν την εξουσία, το βήμα και ενδεχομένως το θράσος να αναφερθούν στο θέμα, όπως συνήθως συμβαίνει και από τις δύο πλευρές των εναλλασσομένων κυβερνητών του τόπου. Ερωτήσεις, επίσης, που μπορεί και να τίθενται εντελώς άστοχα, μόνο και μόνο επειδή τελικά οι πολίτες εγκρίνουν με την ψήφο τους όλα όσα συμβαίνουν (και) στις ΔΕΚΟ. Επειδή, όμως, στη Δημοκρατία η αμφισβήτηση επιτρέπεται, ας συνεχίσουμε το συλλογισμό μας: Οι ιδιωτικοποιήσεις, λοιπόν, των ΔΕΚΟ, ήταν σχεδόν ιδιωτικοποιήσεις και επιπλέον έγιναν υπό όρους.<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">"Σχεδόν", διότι οι επιχειρήσεις αυτές δεν λειτουργούν με όρους ανταγωνισμού, ούτε δημιουργούν όρους ανταγωνισμού όπως ισχυρίζονται. Τα τιμολόγια του ΟΤΕ απλά επιτρέπουν και σε άλλους να "παίξουν" πολύ εύκολα, ενώ θα μπορούσαν να τους κάνουν τη ζωή πολύ δύσκολη, εξακολουθώντας να εφαρμόζουν τους κανόνες της ΕΕ. Το ίδιο θα γίνει και στην ενέργεια και αλλού. Και μάλιστα, τα τιμολόγια αυτά αυξάνονται, σε πείσμα της εξέλιξης της τεχνολογίας.<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Ο ισχυρισμός μας για την εξήγηση του φαινομένου εξηγεί και τον χαρακτηρισμό "υπό όρους": οι θεσμικοί επενδυτές, αγοραστές των μετοχών των ΔΕΚΟ που βγήκαν στην αγορά, απαιτούν ελάχιστες αποδόσεις. Διαφορετικά πουλάνε. Από την άλλη, οι εργαζόμενοι απαιτούν να διατηρηθούν τα "προνόμια" που "κατέκτησαν" από τους πολιτικούς με τους οποίους έχουν πολυσύνθετες σχέσεις. Διαφορετικά απεργούν επί μακρόν ή γενικώς δεν συναινούν, γεγονός που επίσης οδηγεί τους "θεσμικούς" στο να πουλήσουν. Εξ ου και η προνομιακή αποχώρηση με πλήρη σύνταξη, η διαμόρφωση των μισθών των στελεχών σε συμφωνία με τον "εντελώς" ιδιωτικό τομέα με πολιτική απόφαση και όχι στα πλαίσια ελεύθερης διαπραγμάτευσης, κ.ά. Αυτά, όμως, δεν πάνε μαζί με την κερδοφορία που απαιτούν οι θεσμικοί. Ετσι, έχουμε αυξήσεις και μόνο αυξήσεις, τις οποίες πληρώνουν αυτοί που κανονικά θα έπρεπε να απολαμβάνουν τα καλά του ανταγωνισμού, δηλαδή οι πολίτες.</span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;">Περί αυτών των αφελών ερωτημάτων και των αφελέστερων απαντήσεων οι πολιτικοί διαθέτουν πλείστες όσες γενικολογίες και αλληλοκατηγορίες, ενώ οι δημοσιογράφοι διαμορφώνουν κατάλληλα την "κοινή γνώμη" ώστε να ασχολείται με άλλα, πιθανόν σημαντικότερα. Η αγορά καλείται να επιχειρήσει με τις δικές της δυνάμεις να γίνει ανταγωνιστική, παρά και όχι με την αρωγή της λειτουργίας των ιδιαζόντως απελευθερωμένων αγορών τηλεπικοινωνιών και ενέργειας και όχι μόνο. Κατά τα άλλα, η εκπαίδευση και η ενημέρωση, αμφότερες προϋποθέσεις της δημοκρατίας, συμβάλλουν έκαστη με τον τρόπο της στη διαμόρφωση ελεύθερων και σκεπτομένων συνειδήσεων, που μπορεί να μη γνωρίζουν το διπλωματικό παρασκήνιο και γενικώς τις διαστάσεις του θέματος που αφορά την ψήφο της χώρας στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ για το Ιράν, γνωρίζουν όμως άριστα το παρασκήνιο και τις δηλώσεις των επωνύμων για τη Γιουροβίζιον...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-7560444582055439437?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλειος Βεσκουκηςhttp://www.blogger.com/profile/02420814226274741071noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-80752782074430100712006-03-01T00:49:00.001+02:002008-10-22T23:45:13.306+03:00<span style="font-size:85%;color:#cc0000;">(Περιοδικό ne.o. - Τεύχος 59 - Μάρτιος 2006)</span><br /><span style="font-size:85%;">Η αίσθηση της συλλογικής και ατομικής ευθύνης είναι μια έννοια που επιδέχεται αρκετές ερμηνείες. Συχνά, θύμα και αυτή του βιασμού των εννοιών στις μέρες μας, η λέξη "ευθύνη" χρησιμοποιείται σε φράσεις - κλισέ στολίζοντας συνήθως ανόητες (άνευ νοήματος) ομιλίες πολιτικών προσώπων. Η "απόδοση ευθυνών" είναι για τον σκεπτόμενο πολίτη άλλη μία λειτουργία ενός υγιούς πολιτεύματος, η οποία με κάθε ευκαιρία βιάζεται από μετρίους ή εντολοδόχους ή, ακόμη χειρότερα από μετρίους εντολοδόχους. Ωστόσο, παρά τη δυστυχή συγκυρία, οι ιδέες της συλλογικής και ατομικής ευθύνης διατηρούν το νόημά τους, και το πρόβλημα μετατίθεται στην εφαρμογή στην πράξη της αναζήτησης και της απόδοσης της ευθύνης.<br /><br />Τι μάθαμε κατά τα τελευταία 30 περίπου χρόνια; Μάθαμε ότι είναι "πολιτικά ορθό" να μην κατονομάζουμε και να μην τιμωρούμε αυτούς που είναι υπεύθυνοι για κακώς κείμενες καταστάσεις. Η απαρίθμηση τέτοιων καταστάσεων αγγίζει τα όρια του λαϊκισμού, όμως το λαϊκό αίσθημα περί περιπτώσεων στις οποίες θα έπρεπε, αλλά δεν αποδόθηκαν ποτέ ευθύνες σε κανένα, δεν είναι μόνο έδαφος προς ψηφοθηρική γονιμοποίηση, είναι και δείκτης της πραγματικότητας. Η πραγματικότητα, όμως, είναι και αυτή σχετική. Είναι ίσως άλλη η πραγματικότητα όσων φοίτησαν σε δημοτικά σχολεία που η κατάργηση της βαθμολογίας και του κόκκινου μελανιού στη διόρθωση θεωρήθηκε "κατάκτηση του δημοκρατικού κινήματος". Είναι επίσης άλλη η πραγματικότητα όσων μπήκαν σε δήθεν Πανεπιστήμια με βαθμό πολύ κάτω από τη βάση, αλλά και όσων βγήκαν από τα Πανεπιστήμια (δήθεν ή μη) με ελάχιστο κόπο και, όπως γράφτηκε σε κυριακάτικη εφημερίδα, έλαβαν το πτυχίο τους "copies" και όχι κόποις...<br /><br />Ετσι, όσοι πρόλαβαν να φοιτήσουν σε σχολεία "παλαιών αρχών", έχουν περισσότερες ικανότητες να αντιληφθούν την ουσία της πολύπλευρης αποσύνθεσης του πολιτεύματος, όπως αυτή βιώνεται καθημερινά από τον μέσο πολίτη. Κάποιοι εξ αυτών έρχονται αναπόφευκτα σε διλλήματα: να περιθωριοποιηθούν αναζητώντας ατομική λύση σε όσα "σε αυτή τη χώρα δεν γίνεται τίποτε", ή να πράξουν άλλο τι; Να επιχειρήσουν να εκμεταλλευτούν σε όφελός τους τον παραλογισμό και την υποκρισία, που σε τελική ανάλυση εγκρίνονται από την πλειοψηφία, ή να επιχειρήσουν να διάγουν βίον Αγίου; <strong>Να υποκλιθούν στο "παν μέτριον άριστον" ή να δουλέψουν για να δημιουργήσουν όσα οι "πολιτικά ορθοί" μέτριοι, κατόπιν θα αξιολογήσουν;<br /></strong><br />Δύσκολα ερωτήματα, σε καιρούς που ο δονκιχωτισμός δεν ανταμείβεται, ούτε και αποδίδει όσα απαιτούνται για να αποτελέσουν οι επόμενες γενιές άλλη μια ευκαιρία για αυτόν τον κόσμο, και όχι άλλη μια φουρνιά ανυποψίαστων και επί της ουσίας αγράμματων καταναλωτών. Η αφελής διαχείριση της δύναμης κατά τον περασμένο αιώνα οδήγησε σε μεγάλης κλίμακας βιαιότητες που λίγο έλειψε να ανατρέψουν τους όρους κυριαρχίας που τελικά επικράτησαν. Στις μέρες μας η πραγματική δύναμη δεν μετριέται με όρους βίαιης επιβολής, αλλά με όρους εκούσιας υποταγής η οποία δεν γίνεται καν αντιληπτή ως υποταγή. Αυτό είναι, μεταξύ πολλών άλλων, επίτευγμα των τελευταίων εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων οι οποίες εδραίωσαν ως αξίες την έλλειψη ιστορικής συνείδησης, τη μετριότητα, την ανοχή και πολλές άλλες, που με κομψότητα και συντομία ονόμασαν "πολιτική ορθότητα".<br /><br />Με αυτά κατά νου, δεν έχει νόημα να απορούμε για πράγματα όπως η ψηφιακή στρατηγική που τώρα ανακαλύπτεται, η συμφωνία του δημοσίου με τη Microsoft, η μη υλοποίηση πλήθους έργων υποδομής πληροφορικής (και όχι μόνο) στο δημόσιο τομέα, η ελεγχόμενη ενημέρωση σε όλα τα επίπεδα, η κατάσταση στα Πανεπιστήμια, και για πλήθος άλλων στοιχείων της πραγματικότητας που μας καθιστά στην Ευρώπη των 25 τελευταίους και με διαφορά. Εξάλλου, δεν είναι "πολιτικά ορθό" να αναζητήσουμε και να αποδώσουμε ευθύνες...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-8075278207443010071?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>Βασιλειος Βεσκουκηςhttp://www.blogger.com/profile/02420814226274741071noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-62867255184639850142006-02-01T11:59:00.001+02:002008-10-22T23:46:33.965+03:00<p><span style="font-size:85%;">[Περιοδικό ne.o. - Φεβρουάριος 2006]</span></p><p><span style="font-size:85%;"></span></p><p><span style="font-size:85%;">Ενα φάντασμα πλανιέται πάνω από την ελληνική πολιτική σκηνή: το φάντασμα του "Τρίτου πόλου". Οι παραδοσιακοί πολιτικοί σχηματισμοί αγωνιούν για την επιβίωσή τους και σχεδιάζουν ήδη τη μετάλλαξή τους. Δίπλα τους, πολλές συζητήσεις για τον λεγόμενο "τρίτο πόλο", δηλαδή για μια εναλλακτική πρόταση εξουσίας. Οι διάφορες έρευνες δίνουν εντυπωσιακές απαντήσεις στα ερωτήματα που θέτουν: "οι πολίτες δεν είναι ικανοποιημένοι ούτε από την κυβέρνηση ούτε από την αντιπολίτευση". "Η αισιοδοξία των ελλήνων για το μέλλον είναι από περιορισμένη έως ανύπαρκτη", και άλλα παρεμφερή μηνύματα τα οποία, ακόμη και αν είναι προϊόν κατευθυνόμενων ερευνών, δεν μπορούν παρά να έχουν μια δόση αλήθειας, επαρκή για να τροφοδοτήσει συζητήσεις σε διάφορους "κύκλους" μεταξύ των οποίων επιχειρηματίες, καναλάρχες, δημοσιογράφοι, πανεπιστημιακοί, δικηγόροι και λοιπές "δημοκρατικές δυνάμεις".</span></p><p><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:+0;"></span></span><span style="font-size:85%;">Σε υγιείς συνθήκες, το φαινόμενο αυτό είναι προνόμιο κάθε δημοκρατίας που εξελίσσεται. Την οριστική απάντηση στο αν η δική μας περίπτωση είναι τέτοια θα δώσει ασφαλώς η ιστορία. Μέχρι τότε, έχει ενδιαφέρον να σημειώσουμε μερικά στοιχεία που δίνουν μορφή στο σύγχρονο ελληνικό φαινόμενο του "Τρίτου πόλου".</span></p><p><span style="font-size:85%;"></span><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:+0;"></span><span style="font-size:85%;"></span>Κατ αρχήν, η διαμόρφωση της γνώμης μας για την αναγκαιότητα και τα επιθυμητά χαρακτηριστικά ενός "αδιάφθορου νέου σχήματος", γίνεται από τις ίδιες ακριβώς πηγές που για δεκαετίες συντηρούν το υπάρχον διπολικό σύστημα. Οι αρχικά μεμονωμένες προσπάθειες ευτελισμού των υπαρχόντων συστημάτων πολιτικών αξιών, έχουν πλέον γίνει περισσότερες και εκτείνονται σε μεγάλο εύρος, από τη δικαστική εξουσία μέχρι τη λειτουργία της τελευταίας δημόσιας υπηρεσίας, τα φαινόμενα παρακμής των οποίων γίνονται σενάρια ανακάλυψης της πραγματικότητας που βιώνουν οι πολλοί, και επιπλέον παράγουν άφθονο γέλιο. Στις κατά κάποιους δονκιχωτικές αυτές προσπάθειες, πρωταγωνιστεί μια συνεχώς διευρυνόμενη ομάδα δημοσιογράφων, πλαισιωμένη από μια συγκεκριμένη ομάδα πολιτικών, δικηγόρων, και γενικά "σχολιαστών", πολλοί εκ των οποίων έχουν σημαντικό μερίδιο ευθύνης για τη σημερινή κατάσταση, και ως εκ τούτου η συμμετοχή τους στην τηλεοπτική αποκαθήλωση των εξουσιών (τους;) είναι τέτοια, που προκαλεί, αν μη τι άλλο, ερωτηματικά.</span></p><p><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:+0;"></span><span style="font-size:85%;"></span>Η παρακμή των εξουσιών δεν είναι σημερινό φαινόμενο. Αποτελεί συνέχεια μιας πορείας που ξεκίνησε από την ίδρυση του νεώτερου ελληνικού κράτους. Αποφεύγοντας την αναζήτηση αιτιών στο βάθος της ελληνικής ιστορίας, αρκεί να εντοπίσουμε τη χρονική ταύτιση της "μεγάλης κατηφόρας" με την περίοδο διακυβέρνησης των ανθρώπων της "αλλαγής". Αυτών που ανέδειξαν σε υπέρτατη αξία το θάψιμο της παραγωγής (και όχι μόνο της πρωτογενούς) με αντάλλαγμα την "επιδότηση", χρεώνοντας παράλληλα τις επόμενες γενιές, ώστε να εξασφαλίσουν μέσω της ψήφου των προηγουμένων το χρόνο παραμονής στην εξουσία που τους επέτρεψε να ολοκληρώσουν το έργο τους. Ετσι, μαζί με τη γεωργική παραγωγή, θάβονταν σιγά-σιγά και οι απόψεις όσων πιστεύουν στη δουλειά και όχι στον παρασιτισμό, στην παραγωγή και όχι στην επιδότηση της υποκρισίας, στη γνώση και όχι στην "ανωτατοποίηση" άνευ αντικρίσματος. Πολλοί λένε ότι "και οι άλλοι τα ίδια θα έκαναν", αλλά και έτσι να είναι, η ιστορία δεν αλλάζει. Βέβαια και η "δεξιά" έχει βαρύτατο παρελθόν αλλά και πιο δύσκολο παρόν, στο οποίο δεν φαίνεται να μπορεί να τα καταφέρει ιδιαίτερα καλά.</span></p><p><span style="font-size:85%;">Ολα αυτά, σε συνδυασμό με την μετατροπή της ιστορικής γνώσης σε εξεταζόμενη ύλη που παπαγαλίζεται αποστεωμένη στα σχολεία, έχουν δημιουργήσει τις συνθήκες αναζήτησης μιας "Τρίτης λύσης" η οποία καλώς εχόντων των πραγμάτων θα αποτελέσει τουλάχιστον ρυθμιστή των εξελίξεων. Αυτό γίνεται αντιληπτό σε πολλούς, οι οποίοι, γιατί όχι, σκέφτονται σοβαρά το ενδεχόμενο δημιουργίας του "Τρίτου πόλου". Το αν οι συζητήσεις, που προς το παρόν λαμβάνουν χώρα σε αρκετά διαφορετικά σαλόνια, τελικά συγκλίνουν σε μία ή σε περισσότερες προτάσεις, θα φανεί. Το αν οι προτάσεις αυτές θα είναι πραγματικά διαφορετικές ή αν θα ενσωματώσουν απλά την μετεξέλιξη των σχηματισμών που μας οδήγησαν εδώ, ίσως και με πρωταγωνιστές πολλούς από τους ενόχους του παρελθόντος, επίσης θα μας γίνει σύντομα γνωστό. Προς το παρόν, μένουμε στη γοητεία της ρευστότητας των εξελίξεων.</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-6286725518463985014?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>A lost soldiernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-42524260218255076072006-01-01T11:56:00.001+02:002008-11-17T23:20:44.830+02:00<span style="font-size:85%;">[Περιοδικό ne.o. - Ιανουάριος 2006]</span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;">Δεν θα ανατρέξουμε σε λεξικογραφική υποστήριξη για την ερμηνεία του όρου, όπως οι συντάκτες αρκετών "τεχνικών δελτίων" που υποβάλλονται κυρίως σε περιφερειακά επιχειρησιακά προγράμματα (ΠΕΠ). Αν δεν μπορεί κανείς να διαισθανθεί ή να πείσει για το νόημα του όρου αναγνωρίζοντας ποια "δράση" είναι εν δυνάμει καινοτομική και ποια όχι, τότε είτε βρίσκεται στη λάθος θέση, είτε έχει να κάνει με μίζερες προτάσεις που υποβάλλονται μόνο και μόνο για την "απορρόφηση κονδυλίων" μετά καινοτομικής επιφάσεως, γεγονός που το ίδιο ίσως κάποτε να αποτελούσε (ελληνική) καινοτομία, σήμερα όμως δεν αποτελεί πλέον. Υπάρχουν αρκετά διασκεδαστικά παραδείγματα, κυρίως σε προτάσεις των ΠΕΠ αλλά και αλλού, όπου ο όρος βιάζεται προκειμένου μια ιδέα του τύπου "να αναπαλαιώσουμε/κατασκευάσουμε ένα κτίριο για να κάνουμε μέσα του καινοτομικά σεμινάρια, εκπαίδευση από απόσταση, εικονική πραγματικότητα, πλατφόρμες ταξινόμησης πολιτισμικού περιεχομένου", και διάφορα άλλα τα οποία για κάποιες περιφέρειες αποτελούν πλέον ανέκδοτο, να είναι ερμηνεύσιμα ως "καινοτομικά" .</span><br /><span style="font-size:85%;"><br />Τελικά, τα προγράμματα προκηρύσσονται και επανα-προκηρύσσονται, και καινοτομία δεν βλέπουμε παρά μόνο σε κάποια "παραδοτέα" που στην καλύτερη περίπτωση δικαιολογούν το γιατί κάποιοι κυκλοφορούν "έξω", και στην χειρότερη κάνουν πολλά κεφάλια στις Βρυξέλλες να κουνιούνται υποτιμητικά για τη χώρα μας και την (μη) αποτελεσματικότητά της. Στα λόγια, πάντως, όλα πάνε καλά, μιας και "η καινοτομία είναι ο μοχλός της ανταγωνιστικότητας" και πολλά συναφή και ανιαρά για να τα επαναλάβουμε εδώ. Οι προθέσεις, ασφαλώς, είναι όπως πάντα οι άριστες. Αλλά κάπου μεταξύ "διαχειριστικών αρχών", "επιτροπής παρακολούθησης", "δημόσιας διαβούλευσης" και "δικαιούχων φορέων", χάνεται η μπάλα και μαζί της χάνονται εκατομμύρια ευρώ από τα κοινοτικά χρήματα. Η "καινοτομία", πάντως, εκτός εισαγωγικών και δηλώσεων, παραμένει είδος που σπανίζει και στο οποίο οι εταιρίες νέας τεχνολογίας συναντούν τους εργολάβους, ιδίως αυτούς που ασχολούνται με αναπαλαιώσεις νεοκλασικών κτισμάτων, και διαπληκτίζονται μαζί τους για τη θέση της πρίζας "κατηγορίας 6".<br /><br />Αναζητούμε απάντηση στην έλλειψη αποτελεσματικότητας, αρνούμενοι να αποδεχτούμε την ανεπάρκεια του συστήματος γενικά και αόριστα, καθώς και την ποιότητα των προθέσεων απ' όπου και αν προέρχονται. Ενδεχόμενο πρώτο: είμαστε απλά "λίγοι", δηλαδή δεν μπορούμε να καινοτομήσουμε παρά μόνο στις προθέσεις, στα λόγια και στις επιφάσεις. Αν μπορούσαμε, ίσως να είμαστε περισσότερο ευφάνταστοι σε πλήθος πραγμάτων, αλλά δεν είμαστε, άρα άτοπο. Ενδεχόμενο δεύτερο: μπορούμε, και ανάμεσά μας υπάρχουν πολλοί "πειραγμένοι" που μπορούν να κυοφορήσουν την εκτός εισαγωγικών καινοτομία. Μόνο που αυτοί δεν βρίσκουν, για πλήθος λόγων, το δρόμο προς την υποβολή και (κυρίως) την έγκριση των προτάσεων. Ενδεχόμενο τρίτο: τα χρόνια της διακυβέρνησης από τους αυτοαποκαλούμενους σοσιαλιστές εγκαθιδρύθηκε η εξουσία της μετριότητας η οποία δεν ανέχεται να συνυπάρχει με σκεπτόμενους ικανούς να καινοτομήσουν ανθρώπους. Οπότε ράβει και κόβει τις διαδικασίες και το περιεχόμενο στα μέτρα της, θεοποιώντας την ισοπεδωτική "ισότητα" και τη "δημοκρατία" των ημιμαθών και των εχόντων αποκτήσει τυπικά προσόντα με προεδρικό διάταγμα, νόμο, κλπ. Η εξουσία αυτή είναι ακόμα εδώ, ίσως όχι στα πρόσωπα, αλλά στους θεσμούς.<br /><br />Προσθέτουμε στα παραπάνω την καλλιεργούμενη καχυποψία, το τεκμήριο ενοχής όλων προς αλλήλους, τις σχέσεις συναλλαγής και άλλες σύγχρονες τηλεοπτικές αναφορές, και έχουμε μεγάλο μέρος της εξήγησης του γιατί δεν καινοτομούμε στα επιχειρησιακά προγράμματα, ή έστω, γιατί δεν καινοτομούμε με την αποτελεσματικότητα και την έκταση των δυνατοτήτων μας και των χρημάτων που δίνονται, καθώς και γιατί χάνονται τόσα χρήματα, δηλαδή ευκαιρίες. Μια ολόκληρη γενιά έμαθε να υποκρίνεται, να ασκείται στο μαγείρεμα διαδικασιών και περιεχομένου και να συναλλάσσεται, προκειμένου η ίδια και τα έργα της να βαπτιστούν κάτι που δεν είναι: μέρος και μόνο μέρος αυτού του φαινομένου είναι η "καινοτομία", τα περί την οποίαν προγράμματα μας προσφέρουν τα ανάμικτα συναισθήματα της διασκέδασης και της πίκρας.<br /><br />Κατά τα άλλα, διάγουμε το τέλος της χρονιάς παρακολουθώντας και τους υπόλοιπους εργαζόμενους να γνωρίζουν τις "καινοτομίες" των εργασιακών σχέσεων στην πληροφορική και τη νέα οικονομία. Ο μεγαλύτερος καινοτόμος, η ίδια η εξέλιξη, ελπίζουμε να μας επιφυλάσσει πολλά ενδιαφέροντα για το μέλλον. Αναμένοντάς τα (και όχι μόνο), ευχόμαστε καλή και καινοτομική χρονιά σε όλους!</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-4252426021825507607?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>A lost soldiernoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-35305698687150217472005-12-01T11:54:00.001+02:002008-11-04T23:36:53.981+02:00<span style="color:#cc0000;"><span style="font-size:85%;">[Περιοδικό ne.o. - Δεκέμβριος 2005]</span><br /></span><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;">Μια από τις πιο αγαπημένες συζητήσεις πολλών ατομικών και συλλογικών οντοτήτων είναι αυτή περί "στρατηγικής". Είναι κάτι σαν αυτό που παλαιότερα έλεγαν για το άκουσμα της επίκλησης 'πρόεδρε' στην Ομόνοια: "αν ζητήσεις άποψη στην πληροφορική, θα λάβεις άποψη περί στρατηγικής". Πού πρέπει να τοποθετηθείς, για ποιο λόγο, πού θα πάνε και πού όχι τα πράγματα, ποιές τεχνολογίες και ποιοι θα "παίξουν" στο επόμενο διάστημα, ποιο είναι το (στρατηγικό, πάντα) παρασκήνιο, τι θα κάνουν οι κινέζοι, οι γιαπωνέζοι, οι κορεάτες, και άλλα πολλά. </span><br /><span style="font-size:85%;"><br />Ιδιαίτερα αγαπημένο θέμα η "εθνική στρατηγική για την ανάπτυξη της πληροφορικής", ή όπως αλλιώς θέλετε να την αποκαλείτε: "ψηφιακή στρατηγική" (νέος όρος), "στρατηγική για την ανάπτυξη της κοινωνίας της πληροφορίας" ή και της "γνώσης" (διαλέξτε) για την προηγούμενη τάξη πραγμάτων, καθώς και πολλές άλλες εθνικές (πάντα) στρατηγικές (επίσης πάντα) οι οποίες βρίσκουν το δρόμο τους προς την επιφάνεια των σελίδων web, των διακηρύξεων, των διαβουλεύσεων, των εντύπων, και γενικώς προς τον έξω (αυτού που τις εκφέρει) κόσμο. Κάπου εκεί κοντά (στη στρατηγική) οι απαραίτητες αναφορές στους "πολίτες" οι οποίοι "έχουν συνταγματικό δικαίωμα στην κοινωνία της πληροφορίας" και στων οποίων το όνομα (και για την ευημερία των οποίων) συμβαίνουν, εξάλλου, όλα.<br /><br />Δεν θα ασχοληθούμε με το κενό και την υποκρισία όλων αυτών των "εθνικών στρατηγικών" γιατί οποιαδήποτε αναφορά στο θέμα εύκολα βάλλεται εκατέρωθεν ως "αντίπαλη". Δεν μπορούμε, όμως, να αποφύγουμε να αναφερθούμε στην τακτική των φορέων που συμμετέχουν στις πάσης φύσεως "διαβουλεύσεις" για το θέμα. Οι διαβουλεύσεις αυτές συνήθως γίνονται με βάση ένα αρχικό κείμενο, πολιτικής, προθέσεων, κατευθυντήριων γραμμών, ή απλά στην καθομιλουμένη, αοριστολογίας. Σε αυτές προσέρχονται, συμμετέχουν, παρεμβαίνουν, κλπ, όσοι θεωρούν ότι έχουν κάτι να πουν για το θέμα: Ο "θεσμοθετημένος τεχνικός σύμβουλος της Πολιτείας", οι σύμμαχοί του, οι λοιποί σύλλογοι συναφών επαγγελμάτων, επιστημόνων, εμπειροτεχνών, οι πιστοποιητές, οι εκπρόσωποι των εμπόρων, και πολλοί άλλοι διεκδικούντες θέση στο "δια ταύτα" της στρατηγικής και στις ερμηνείες της και ο νοών νοείτω.<br /><br />Για τον πλουραλισμό των συμμετοχών ή, καλύτερα, των "ειδικών φορέων", δεν έχουμε να πούμε τίποτε περισσότερο από το ότι η ύπαρξη και η λειτουργία τους είναι απλή εφαρμογή του παλαιού και καλού "διαίρει και βασίλευε" σε όλο του το μεγαλείο. Κανένας εκ των φορέων αυτών δεν αναγνωρίζει ως ισότιμους του τους άλλους, αλλά τους προσδίδει μια ειδοποιό διαφορά που τους καθιστά θεσμικά, επιστημονικά ή επαγγελματικά "κατώτερους". Ολοι, πάντως, διακηρύσσουν πως "μάχονται" για την κατοχύρωση του ρόλου και του επαγγέλματος της πληροφορικής, ενίοτε με στόχους που έχουν κοινό τίτλο ("επιμελητήριο") αλλά πολύ διαφορετικό περιεχόμενο. Το θέμα έχει κλείσει δεκαπενταετία, αλλά μάλλον όλοι κρίνονται από τις προθέσεις οπότε είναι όλοι "καλοί". Οι εργαζόμενοι στις ψηφιακές μνήμες είτε δεν έχουν οι ίδιοι μνήμη, είτε έχουν παραιτηθεί και ασχολούνται με άλλα πράγματα. Οπως έχουμε γράψει παλιότερα, όλοι οι "φορείς" ομοφωνούν σε μια αρχή: "αν είναι να μη γίνει με τους δικούς μας όρους, να μη γίνει καθόλου".<br /><br />Εχουμε, τέλος, να παρατηρήσουμε τις "στρατηγικής φύσεως" παρεμβάσεις: όλοι οι εμπλεκόμενοι συζητούν σχεδόν αποκλειστικά επί της στρατηγικής. Κανείς δεν λέει κάτι συγκεκριμένο. Κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη να κάνει μια σαφή πρόταση, η οποία δεν αποκλείεται και να τον εκθέσει. Γενικολογίες και ψηφιακά ευχολόγια στο πλαίσιο των ανοχών και των ερμηνειών εκάστου, με σκοπό, ή έστω με μοναδικό αποτέλεσμα, να δηλώνει την παρουσία του στο χώρο και "βλέπουμε". Μάλιστα, αυτά στο όνομα των εργαζομένων στην πληροφορική, δηλαδή αυτών που εδώ και χρόνια έχουν ξεχάσει ωράρια, ασφάλιση, μονιμότητα και άλλα "κεκτημένα" όσων συγχέουν (;) την κατοχύρωση ενός επαγγέλματος με κατοχύρωση των επαγγελματιών. Και τελικά, στρατηγική δεν εφαρμόζεται αλλά απλά μοιράζονται τα κονδύλια και όπου ενίοτε υπάρχουν αποσπασματικά αποτελέσματα, αυτά απέχουν πάρα πολύ από το να είναι στρατηγική, με συνέπεια να ανακαλύπτουμε αν χάσαμε το τρένο, ή το αεροπλάνο της πληροφορικής. Ομως, οι ψηφιακές εξελίξεις στο domain ".earth" τρέχουν και προσπερνούν αυτή την ιδιότυπη φυλή ιθαγενών που κοιτάζοντάς την κανείς από μακριά δεν βλέπει ινδιάνους, αλλά μόνο αρχηγούς που συσκέπτονται για τη στρατηγική ενός πολέμου τον οποίον κανείς να διατίθεται να πολεμήσει.</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-3530569868715021747?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>A lost soldiernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-2610791494396233702005-11-01T11:51:00.001+02:002008-11-04T23:42:36.502+02:00<span style="font-size:85%;color:#990000;">[Περιοδικό ne.o. - Νοέμβριος 2005]</span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;">Η γενιά των παππούδων ημών, των σημερινών τριάντα-και-κάτι, πιθανότατα πολέμησε ή έζησε τους πόλεμους του πρώτου μισού του εικοστού αιώνα. Η γενιά των γονέων μας έζησε την ανοικοδόμηση που ακολούθησε, και κατόπιν τον ψυχρό πόλεμο και την πολιτισμική ώσμωση μεταξύ "ανατολής" και "δύσης". Και οι δύο γενιές είχαν έντονο το χαρακτηριστικό της ανασφάλειας της ίδιας της επιβίωσης. Ο πόλεμος στην "κλασική" του μορφή για τους μεν, η επαπειλούμενη πυρηνική απειλή για τους δε. Η δική μας γενιά, αν και πρόλαβε ολίγον από ψυχρό πόλεμο και κατόπιν είδε το "ξεκαθάρισμα λογαριασμών" του τέλους του, δεν βίωσε την απειλή της επιβίωσης με την αμεσότητα των προηγουμένων γενεών. Ισως δεν είναι υπερβολή η σκέψη ότι η γενιά μας, πρώτη μετά από πολλές, πίστεψε πως θα ζήσει σε ένα ειρηνικό και ασφαλή κόσμο, έστω και αν δεν συμφωνεί με τον τρόπο που διαμορφώθηκε η "τάξη και η ασφάλεια" σε αυτόν.</span><br /><span style="font-size:85%;"><br />Τα πράγματα όμως, μάλλον απέχουν από το να είναι έτσι. Η εξαφάνιση του "αντίπαλου δέους" δεν σήμανε και το τέλος της ανασφάλειας. Νέοι εχθροί ανακαλύφθηκαν και όχι με διαφορετική ιδεολογική ή φιλοσοφική ταυτότητα. Μάλιστα, φαίνεται ότι η ταυτοποίηση μέσω των φιλοσοφιών είναι "επικίνδυνη" και τόσο ως ιδέα, όσο και ως πρακτική εγκαταλείφθηκε, όπως τουλάχιστον έμπρακτα φρόντισαν τα εκσυγχρονιζόμενα και παγκοσμιοποιημένα εκπαιδευτικά συστήματα των πολλών. Οι "νέοι εχθροί" εμφανίζονται να έχουν διάφορες άλλες ταυτότητες: θρησκευτικές, εθνικές, ακόμη και προσωπικές, πάντως όχι φιλοσοφικές ή ιδεολογικές. Ενίοτε οι "νέοι εχθροί" δεν ταυτοποιούνται με καμία σαφήνεια, όχι διότι δεν φέρουν ταυτότητα, αλλά γιατί επιχειρείται να επικρατήσει η άποψη ότι είναι οι "Αλλοι" και εφόσον δεν είναι "Εμείς" είναι εχθροί. Τελεία.<br /><br />Ασφαλώς και κανείς δολοφόνος δεν είναι αθώος, όμως αυτό ισχύει εκατέρωθεν, και μάλιστα με δύο σημαντικές παρατηρήσεις. <strong>Πρώτο</strong>: <strong>στο σύμπαν δεν υπάρχει δικαιοσύνη</strong> - πιστεύουμε μόνο πως υπάρχει αρμονία. <strong>Δεύτερο: την ιστορία τη γράφει ο Νικητής.<br /></strong><br />Ετσι, η δική μας γενιά έχει άλλους πολέμους να πολεμήσει και μόνο αν χρειαστεί θα πολεμήσει και τον πόλεμο της επιβίωσης. Πολλοί τελούν σε σύγχυση για το ποιος είναι ο πόλεμος αυτός. Αλλοι πιστεύουν ότι είναι ενάντια στην τρομοκρατία, άλλοι ενάντια στους "φανατικούς" που εκφράζονται δια της τρομοκρατίας, άλλοι ενάντια στη συγκεκριμένη θρησκεία που γεννά τους φανατικούς. Μια εκδοχή σε διαφορετικό μήκος κύματος λέει ότι ο δικός μας πόλεμος είναι ενάντια στην εκδίκηση της φύσης, η οποία θα λάβει χώρα με το AIDS, τις αγελάδες, τα πουλερικά, το νερό, τα φίδια και ποιος ξέρει τι άλλο. Οι περισσότερο "συνομωσιολόγοι" μιλούν για εργαστηριακούς ιούς που διέφυγαν εκούσια ή ακούσια. Τέλος, μια επίσης δημοφιλής εκδοχή λέει ότι ο δικός μας πόλεμος είναι ενάντια στον "Μεγάλο Αδερφό", το internet και τα συναφή.<br /><br />Το να πει κανείς ότι ο δικός μας πόλεμος είναι ενάντια σε όλα αυτά είναι μάλλον αφελές, καθότι δεν είναι δυνατό να μάχεται κανείς το περιβάλλον του στο σύνολό του και όλα αυτά οριοθετούν σήμερα σε μεγάλο βαθμό το περιβάλλον μας. Αποψή μας είναι ότι ο πραγματικός μας εχθρός είναι η εγκατάλειψη της φιλοσοφίας και τα συνεπακόλουθα αυτής. Είναι η σύγχυση, η αμφιβολία, η έλλειψη φιλοσοφικού μηχανισμού αποτίμησης της Ιστορίας. Το τέλος των ιδεολογιών του "υπαρκτού σοσιαλισμού" σήμανε και το τέλος των ιδεολογιών γενικά. Σήμανε την αμφισβήτηση της φιλοσοφίας σε όφελος της "νόσου του ζαλισμένου πουλερικού", την οποία φέρει σχεδόν στο σύνολό της η παγκοσμιοποιημένη γενιά μας. Τελικά, δεν έχει τόσο σημασία αν μια φιλοσοφική θεωρία είναι καλή ή κακή, σωστή ή λάθος, όσο έχει σημασία το να επιδιώκουμε να εξελίσσουμε τη σκέψη και τη φιλοσοφία, να πιστεύουμε και να διαλεγόμαστε. Αυτά, όμως, καταπλακώνονται από την κατανάλωση, από τις "ειδήσεις των 8", και γενικά από την ανάγκη προς συμμόρφωση, μιας γενιάς που σε μικρή ηλικία καλοπέρασε και τώρα φοβάται ακόμη και να σκεφτεί ότι θα μπορούσε να σκέφτεται διαφορετικά. Αυτός είναι ο πραγματικός δικός μας πόλεμος: η απαξίωση της ίδιας της σκέψης.</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-261079149439623370?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>A lost soldiernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-65227050521018824512005-10-01T11:46:00.003+03:002008-11-17T23:21:17.896+02:00<span style="color:#cc0000;"><span style="font-size:85%;">[Περιοδικό ne.o. - Οκτώβριος 2005]</span><br /></span><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;">Η ιστορία που ακολουθεί είναι αληθινή. Εταιρία τεχνολογίας αναλαμβάνει την εκτέλεση ερευνητικού προγράμματος που χρηματοδοτείται από το 3ο ΚΠΣ σε σύμπραξη με ελληνικό Πανεπιστήμιο. Αντικείμενο είναι η υλοποίηση μιας καινοτομικής ιδέας του Πανεπιστημίου, η οποία εμπίπτει σε ένα μέρος στην εταιρία και σε ένα άλλο στο ίδιο το Πανεπιστήμιο. Η ιδέα περιλαμβάνει την ανάπτυξη τεχνολογικών προϊόντων που μπορούν να καταστήσουν τον φορέα που τα εκμεταλλεύεται ιδιαίτερα ανταγωνιστικό στη διεθνή αγορά η οποία μόλις και διαμορφώνεται στον συγκεκριμένο τομέα. Η θέση αυτή υποστηρίζεται εξαρχής και από το Πανεπιστήμιο και συμφωνείται ότι η χρηματοδότηση από το ΚΠΣ απλά διευκολύνει μια πορεία που ούτως ή άλλως έπρεπε να ακολουθηθεί και από τα δύο μέρη. Τα δε χρονοδιαγράμματα του έργου είναι τυπικά, διότι ο επίκαιρος χαρακτήρας της ιδέας κάνει την υλοποίησή της επιτακτική, με τη δε συμβολή του ΚΠΣ απλά θα γίνει ευκολότερη.</span><br /><span style="font-size:85%;"><br />Κάπου εκεί, εξάλλου, βρίσκεται και το πνεύμα των προγραμμάτων αυτού του τύπου: να υποστηρίξουν καινοτομικές ενέργειες που ένας ιδιωτικός τομέας ούτως ή άλλως σκόπευε να αναλάβει. Η πρόταση κατατίθεται, εγκρίνεται και ξεκινά να υλοποιείται ένα χρόνο μετά, με ορίζοντα ουσιαστικής ολοκλήρωσης το καλοκαίρι που μας πέρασε. Η χρηματοδότηση είναι κανονική, δηλαδή δεν εμφανίζει καθυστερήσεις και γενικά πουθενά στον ορίζοντα δεν φαίνεται "αντικειμενικός" λόγος καθυστέρησης.<br /><br />Για τον εξωτερικό παρατηρητή η εικόνα είναι ένας ιδιώτης που σε συνεργασία με ένα Πανεπιστήμιο έχει μπροστά του εγκαίρως μια καλή ιδέα που θα τον βάλει ως έναν από τους πρώτους παίκτες σε μια αναπτυσσόμενη αγορά και μάλιστα, η πορεία προς τα εκεί υποστηρίζεται εν μέρει από κοινοτικά χρήματα.<br /><br />Και τώρα η πραγματικότητα. Δύο χρόνια μετά, η ιδιωτική εταιρία δηλώνει καθυστέρηση στην εκτέλεση του έργου χωρίς να έχει δώσει κανένα παρεμφερές μήνυμα στην πορεία, ενώ το Πανεπιστήμιο έχει ολοκληρώσει το έργο του και αναμένει τα αποτελέσματα της δουλειάς της εταιρίας, ώστε να "κουμπώσουν". Στο διάστημα αυτό ο επίκαιρος χαρακτήρας της ιδέας έχει ατονίσει, όπως θα συνέβαινε σε κάθε ιδέα που σχετίζεται με τεχνολογία. Η απάντηση στο ερώτημα "τι συνέβη και η εταιρία δεν εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία;" είναι απλή: η εταιρία χρησιμοποίησε εν πολλοίς την χρηματοδότηση για να πληρώσει λειτουργικά της έξοδα και όχι για τους σκοπούς του έργου. Οταν ασχολήθηκε με το αντικείμενο, απλά ήταν για να διαπιστώσει ότι δεν πρόκειται για τετριμμένο πόνημα. Σε κάθε περίπτωση η χρηματοδότηση από το ΚΠΣ δεν υποστήριξε μια στοχοθετημένη αναπτυξιακή πορεία, αλλά την ενασχόληση με "τρέχουσες υποχρεώσεις". Στο μεταξύ, χάθηκε το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα να είναι από τους πρώτους που θα διαμορφώσουν την συγκεκριμένη αγορά.<br /><br />Η συγκεκριμένη περίπτωση, της οποίας έχουν αλλοιωθεί κάποια στοιχεία στη διήγηση για ευνόητους λόγους, δεν είναι, ασφαλώς, μοναδική. Οι "τεχνικές και διαχειριστικές" ευθύνες είναι ανιχνεύσιμες αν και είναι απίθανο να αποδοθούν ποτέ, καθότι τελικά το έργο θα έχει τα προβλεπόμενα "παραδοτέα". Η ουσία, όμως, παραμένει και συνοψίζεται σε μια φράση που σε κρίσεις ειλικρίνειας θα γράφονταν σε πολλές προτάσεις έργων: "σκοπός του έργου είναι να μας ανατεθεί το έργο". Τα υπόλοιπα είναι αναγκαστική υποκρισία στις διατυπώσεις περί ανταγωνιστικότητας και τα σχετικά, μέχρις ότου ανατεθεί το έργο. Στη δε διαμαρτυρία του Πανεπιστημίου για τη χαμένη ευκαιρία να είναι ελληνικό ένα από τα πρώτα προϊόντα σε μια νευραλγική αγορά, ο εκπρόσωπος της εταιρίας αφού διαβεβαίωσε ότι τελικά "το έργο θα γίνει", είπε με στόμφο: "ε, δεν είμαστε και Αμερική για να βγάζουμε πρώτοι τα προϊόντα στις αγορές!". Ακριβώς! Δεν είμαστε, και ούτε πρόκειται να γίνουμε, ακριβώς επειδή δεν το πιστεύουμε. Αν το πιστεύαμε, μπορεί τα πράγματα να ήταν διαφορετικά...</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-6522705052101882451?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>A lost soldiernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-858975817638432152005-08-01T11:43:00.001+03:002008-11-04T23:46:49.528+02:00<span style="color:#990000;"><span style="font-size:85%;">[Περιοδικό ne.o. - Αύγουστος 2005]</span><br /></span><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;">Το τελευταίο διάστημα βιώνουμε ολοένα και περισσότερα στοιχεία εικονικής πραγματικότητας. Ποια είναι, άραγε, η πραγματικότητα; Υπάρχει μία πραγματικότητα ή μήπως περισσότερες; Τι καθορίζει την αντίληψή μας για το περιβάλλον μας και τελικά για την ύπαρξή μας; Σε παρελθούσες εποχές τα πράγματα μάλλον ήταν απλούστερα. Οι πηγές πληροφόρησης ήταν ελάχιστες στον αριθμό, και ελεγχόμενες από συγκεκριμένες και γνωστές εξουσίες. Οι διαφορετικοί πολιτισμοί, ακόμη και όταν ήταν διακριτοί, ήταν απόμακροι, και από αδιάφοροι έως σεβαστοί, πάντως όχι εχθρικοί ως πολιτισμοί. </span><br /><span style="font-size:85%;"><br />Τι από αυτά ισχύει σήμερα; Ελάχιστα έως τίποτε. Ο χώρος έχει χάσει την υπόστασή του. Οι πηγές πληροφόρησης και, κατ' επέκταση, διαμόρφωσης της αντίληψης, είναι πολλές και φαινομενικά δεν ελέγχονται από ορατά κέντρα. Οι διαφορετικοί πολιτισμοί είναι όχι μόνο παραγωγοί ethnic μουσικής και "σουβενίρ", αλλά και εχθροί του "δικού μας" τρόπου ζωής. Το Σχέδιο, υπαρκτό ή ανύπαρκτο, απειλεί ευθέως τον "τρόπο ζωής" μας. Βρισκόμαστε σε πόλεμο: Από την μία πλευρά Εμείς και η πραγματικότητά μας. Εχουμε την ευθύνη και την ανάγκη να την προασπίσουμε, αυτό λένε οι εκλεκτοί μας. Από την άλλη, οι "φανατικοί δολοφόνοι" που δεν θέλουν να μας επιτρέψουν να ζήσουμε τη ζωή που δηλώνουμε πως επιλέγουμε. Μίσος και αποτροπή, και από τις δύο πλευρές, για πλήθος εγκλημάτων με θύματα ανθρώπους, ήθη και πολιτισμούς.<br /><br />Ποια από τα δεδομένα που γεμίζουν τα "breaking news" είναι στοιχεία της αντικειμενικής πραγματικότητας και ποια όχι; Η ερώτηση δεν είναι ρητορική και δεν ακολουθείται από απάντηση: η διάκριση μεταξύ της αντικειμενικής και της εικονικής πραγματικότητας είναι δύσκολη έως αδύνατη για τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ των καναλιών, της δορυφορικής και του internet. Καθένας ζει στον δικό του, προσωπικό και ιδιαίτερο, κόσμο. Δεν έχει σημασία αν το σύνορο του κόσμου αυτού ορίζεται από την ιδεολογία, τη θρησκεία, την έκλειψη αυτών, το μίσος, το πάθος, την ημιμάθεια ή την αμάθεια. Δεν απασχολεί κανέναν αν η ελευθερία οριοθετείται από την ανάγκη να συνεχίσουμε να πληρώνουμε το στεγαστικό "no matter what", να αποταμιεύουμε για δίδακτρα, ή να παραγγέλνουμε CLR και HD TV.<br /><br />Σημασία έχει ότι κανένας δεν είναι πλέον "ολοκληρωτικά" σίγουρος για τίποτε. "Reasonable doubt" για την ίδια την Ιστορία, για τις αξίες και για το μέλλον, για την ίδια την ύπαρξη. Αυτή είναι, με δυο λέξεις, η στάση της λεγόμενης μεταπολεμικής γενιάς, που της προέκυψε να ζήσει τον "πόλεμο των πολιτισμών", την "εισβολή των κινέζικων", την "προστασία του τρόπου ζωής μας" και ποιος ξέρει τι άλλο, έχοντας ως αναφορά τη δορυφορική τηλεόραση, το Internet, καθώς και ένα αξιοθρήνητο εκπαιδευτικό σύστημα που δημιουργεί εξαπατημένους και ανιστόρητους ημιμαθείς.<br /><br />Τι σημασία έχει αν υπάρχει μία και μόνο πραγματικότητα; Τι νόημα έχει η αλήθεια των "καμικάζι" του Λονδίνου, της Αιγύπτου και ποιος ξέρει ποιας άλλης πόλης "άπιστων"; Το "Matrix", υπάρχει μόνο στην "επιστημονική φαντασία", ή μήπως ο καθένας ζει ήδη στη δική του κυψέλη, παράγοντας ενέργεια για κάτι που ενδεχομένως δεν είναι καν σε θέση να αντιληφθεί; Τι οριοθετεί και προσδιορίζει την ταυτότητα και την ίδια την ύπαρξη; Μήπως τα Business Plans και οι πωλήσεις της αγοράς I.T.; Μήπως η κατανάλωση αγαθών, έστω "made in China", αρκεί να μην τα εμπορεύονται οι ίδιοι οι Κινέζοι αλλά να φέρουν "δυτικές" ετικέτες; Ποια είναι η παραγωγή σε όρους πολιτισμού σήμερα;<br /><br />Δύσκολες οι πέραν του προφανούς ("τι λέει αυτός") απαντήσεις σε τέτοια ερωτήματα. Δύσκολοι καιροί, γενικά, για όσους φτάνουν να αμφισβητήσουν την αυθεντικότητα της πραγματικότητας. Εξάλλου, η πραγματικότητα της "δικής μας" αγοράς, εξακολουθεί να έχει τα προβλήματα του ΚΠΣ, της απορρόφησης και των "μεγάλων έργων". Από Σεπτέμβρη μπορούμε να επιστρέψουμε σε αυτά. Προς το παρόν, "καλοκαιρινή αδεία", μας απασχόλησε το υπό αμφιβολίαν προφανές: η "πραγματικότητα".</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-85897581763843215?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>A lost soldiernoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-83456401291750114772005-07-01T11:39:00.001+03:002008-11-17T23:20:44.834+02:00<p><span style="font-size:85%;color:#990000;">[Περιοδικό ne.o. - Ιούλιος 2005]</span></p><p><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:+0;"></span></span><span style="font-size:85%;">Οι εξελίξεις για το "ασφαλιστικό" έχουν για μια ακόμη φορά τον πρώτο λόγο στην απογευματινή δημοσιότητα. Οι συμφωνίες των παρατάξεων, οι πολιτικές των κομμάτων που στηρίζουν τις παρατάξεις, και πολλά άλλα, αναλύονται και σχολιάζονται από δημοσιογράφους που εδώ και χρόνια "έθαβαν" το θέμα ενώ όφειλαν να αναδεικνύουν τη σπουδαιότητά του. Στις αναλύσεις συμμετέχουν κατά περίπτωση διάφοροι ειδικοί επί του θέματος, αναλυτές της ευρωπαϊκής πραγματικότητας, τηλεπερσόνες κάθε είδους που για κάποιο λόγο "πουλάνε", καθώς και οι πολιτικοί άνδρες των οποίων η απραξία, η ανικανότητα, η αναποτελεσματικότητα, η αδιαφορία ή και ο δόλος - διαλέξτε - δημιούργησαν το πρόβλημα του "ασφαλιστικού" και όχι μόνο.</span></p><span style="font-size:85%;"><p><span style="font-size:+0;"></span><span style="font-size:85%;"></span>Στο φως της δημοσιότητας έρχονται τρελές αλήθειες τις οποίες πολλοί γνώριζαν και λίγοι τολμούσαν να εκφράσουν. "Ειδικές κατηγορίες εργαζομένων" που υπηρετούσαν σε παραδοσιακούς παράδεισους εκλογικής πελατείας, είχαν επιτύχει εντυπωσιακά προνόμια: παροχές πάσης φύσεως σε είδος, παχυλά εφάπαξ, προνομιακές δανειοδοτήσεις, και ασφαλώς, ανθρώπινες συντάξεις. Η μηχανή του χρόνου όμως, η τεχνολογία, σπρώχνει το χρόνο γρηγορότερα από όσο χρειάζεται για να γίνουν μέρος της ιστορίας όλοι αυτοί οι σύγχρονοι πολιτικοί άνδρες προτού τα αδιέξοδα αναδυθούν. Ετσι, η εκ Βρυξελλών ορμώμενη παρέμβαση, είναι απλά χάδι μπροστά στα όσα περιμένουν τις επερχόμενες γενιές, τα οποία οφείλονται στις πρακτικές που οι προηγούμενες γενιές επέτρεψαν να εφαρμοστούν. "Αμαρτίες γονέων", λέει η παροιμία, μόνο που τα "παιδευόμενα τέκνα" δεν έχουν τη γνώση να αντιληφθούν την ιστορική πραγματικότητα, και η μόνη τους αντίδραση είναι δυστυχώς η ενστικτώδης αντίδραση του αδαούς πεινασμένου.</p><p><span style="font-size:+0;"></span><span style="font-size:85%;"></span>Κοντολογίς, χρήματα για παχυλές συντάξεις, επιδόματα και λοιπά προνόμια δεν υπάρχουν πλέον στους κρατικούς φορείς. Ετσι, η "γραμμή" είναι η γνωστή από την εποχή που κυβερνούσαν οι "Σοσιαλιστές": η προς τα κάτω εξίσωση των πάντων. "Ολοι στο ΙΚΑ, και βλέπουμε αν και τι συντάξεις θα πάρετε". Στο μεταξύ, όσοι προνομιούχοι προλάβουν εγκαταλείπουν άτακτα το πλοίο με ελαφρά πηδηματάκια, ενώ τα ευρωπαϊκά δικαστήρια αποκτούν τους πελάτες του μελλοντικού "ΛΑΦΚΑ" που όμως θα απασχολήσει μελλοντικούς κυβερνώντες, δηλαδή (κάποιοι νομίζουν ότι) είναι "τρεις πιθαμές" μακριά από ξέρετε τι των σημερινών.</p><p><span style="font-size:+0;"></span><span style="font-size:85%;"></span>Με απλά λόγια, καθένας πρέπει να φροντίσει μόνος του για τη σύνταξή του, αντιμετωπίζοντας τις ασφαλιστικές κρατήσεις ως άλλη μία φορολογία που δεν υπάρχει τρόπος να αποφύγει. Το πώς ακριβώς θα το κάνει αυτό, επαφίεται στην εφευρετικότητα (που μπορεί να έχει) και τις γνώσεις (που αν απόκτησε μόνο στο ελληνικό σχολείο, μάλλον δεν έχει). Η ιστορία τρέχει γρήγορα, και τόσο η εφευρετικότητα και οι γνώσεις, όσο και η πολιτική των κυβερνώντων, θα κριθούν σε αυτή τη ζωή όλων μας και όχι σε κάποια επόμενη.</p><p>Ολα τα παραπάνω ακούγονται "συνταρακτικά" από τους απανταχού παντοφλοφόρους τηλεθωρούντες, πλην μίας κατηγορίας: αυτής των εργαζομένων στην πληροφορική και τα συναφή επαγγέλματα. Γι αυτούς τα πράγματα ήταν πάντα έτσι. Δεν είχαν ποτέ ωράριο, δεν είχαν καμία ιδιαίτερη ασφάλιση και κανένα δια βίου προνόμιο. Πολλοί είχαν και έχουν ΙΚΑ, πολλοί που αμείβονται με δελτίο έχουν ΤΕΒΕ, οι μηχανικοί έχουν το ταμείο τους το οποίο μπορεί και να τη γλυτώσει μαζί με τα ταμεία γιατρών και δικηγόρων, και κάποιοι έχουν και "εταιρική ασφάλιση" ως προνόμιο, αλλά μην περιμένετε τίποτε εντυπωσιακό. Κανείς τους δεν έχει ωράριο, επαγγελματικό δικαίωμα, δικαίωμα στη δουλειά, και γενικά τίποτε "παλαιοκομματικό". Γι αυτό φρόντισε ο Τεχνικός Σύμβουλος της Πολιτείας (το ΤΕΕ) μαζί με τους "θα-ήθελα-να-ήμουν-μηχανικός-από-ΑΕΙ" τύπους κάποιας ΕΠΥ, που σε μια απροσδιόριστη πλέον παρελθούσα στιγμή κατάφεραν τη μη θεσμοθέτηση των νέων τεχνικών επαγγελμάτων. Και πάλι όμως, με μια ερμηνεία που βασίζεται στη σύγχρονη μόδα της απελευθέρωσης των "κλειστών επαγγελμάτων", και αυτή η εξέλιξη έβλεπε "μπροστά". Ετσι είναι η πληροφορική: το επάγγελμα του μέλλοντος, όχι μόνο ως προς το αντικείμενο, αλλά και ως προς τους όρους εξάσκησής του. Τώρα οι όροι αυτοί απλά θα εφαρμοστούν και στα άλλα επαγγέλματα...</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-8345640129175011477?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>A lost soldiernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-27029493908114967382005-06-01T11:37:00.002+03:002008-11-17T22:34:53.511+02:00<p><span style="font-size:85%;color:#990000;">[Περιοδικό ne.o. - Ιούνιος 2005]</span></p><p><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:0;"></span></span><span style="font-size:85%;">Για άλλη μια φορά διαπιστώνεται ότι η χώρα μας είναι ανάμεσα στις τελευταίες ως προς τη διείσδυση του Internet στην καθημερινότητα του πολίτη. Αναμφίβολα έχουν γίνει βήματα, η συνδεσιμότητα δεν αποτελεί πλέον πρόβλημα, το ADSL είναι εδώ (πρωτογράψαμε σχετικά το 1999 στο NET Letter), και οι ελληνικές εφαρμογές e-banking και e-government είναι και υπαρκτές και χρήσιμες. Ο "πυρετός" των portal του '99 πέρασε αφήνοντας "εκτός" αυτούς που είχαν αδιάφορο περιεχόμενο (και μικρό προϋπολογισμό), και σήμερα σε γενικές γραμμές κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι το ελληνικό περιεχόμενο στο internet είναι ανύπαρκτο.</span></p><span style="font-size:85%;"><p><span style="font-size:0;"></span><span style="font-size:85%;"></span>Τεχνικά, λοιπόν, προβλήματα γραμμών δεν υφίστανται πλέον, οι τιμές του εξοπλισμού έχουν πέσει και κανείς δεν ξέρει πόσο ακόμη θα πέσουν στο μέλλον, περιεχόμενο και υπηρεσίες επιτέλους έχουμε, όμως και πάλι, στη χρήση του internet είμαστε οι τελευταίοι (ή σχεδόν οι τελευταίοι) στην Ευρώπη. Τα καλά νέα για τους συγγραφείς business plans είναι ότι "υπάρχουν σημαντικά περιθώρια αύξησης της χρήσης του internet στην Ελλάδα". Τα καλά νέα για τους κατ' επάγγελμα διαμαρτυρόμενους είναι ότι "αυτός ο λαός δεν σώζεται με τίποτε, από το internet θα σωθεί;". Κάπου "εκεί έξω", και όχι απαραίτητα στη μέση ή έστω πάνω στην ευθεία που ορίζεται από τις προαναφερθείσες απόψεις, υπάρχει η αλήθεια του καθημερινού "μέσου χρήστη", ένα μέρος της οποίας ακολουθεί.</p><p><span style="font-size:0;"></span><span style="font-size:85%;"></span>Πρόσφατα έκανα δύο οικιακές εγκαταστάσεις ADSL από διαφορετικούς παροχείς τόσο γραμμής όσο και σύνδεσης. Η κατάσταση ήταν αρκετά διασκεδαστική: καλώδια μεταξύ γραμμής, splitter και "κεντρικής" πρίζας τηλεφώνου, μετασχηματιστές για το ethernet modem και το ασύρματο router, καλώδια που συνδέουν αυτά μεταξύ τους, όλα αυτά στην πιο άβολη θέση διαμερισμάτων που χτίστηκαν μετά το 2000! "Προδιαγραφές" και "κακή κατασκευή", θα πείτε, αλλά αυτό δεν θα αλλάξει ως δια μαγείας τη φιλοσοφία της "μαστοράντζας" η οποία βρίσκεται κάπου στο 1950, ούτε του κατασκευαστή- εργολάβου που σκοπό είχε να πουλήσει το διαμέρισμα. Και βέβαια, ούτε θα ικανοποιήσει την οικοδέσποινα, ενώ θα δώσει στους μικρούς κατοίκους του σπιτιού ακόμη ένα νέο "απαγορευμένο" αντικείμενο ενασχόλησης.</p><p><span style="font-size:0;"></span><span style="font-size:85%;"></span>Το σήριαλ, όμως, έχει και την soft πλευρά του, καθότι σύνδεση δεν είναι μόνο η γραμμή. "Αναλυτικές οδηγίες" που αναφέρονται σε άλλον εξοπλισμό από αυτόν που παραδόθηκε, "24ωρη υποστήριξη" που δεν καταλαβαίνει τι είναι διεύθυνση IP και που δεν αναλαμβάνει την ευθύνη για τον ενεργό εξοπλισμό "από το modem που σας παραδώσαμε εμείς και μετά". Servers και γραμμές που συνεχώς "αναβαθμίζονται" και δεν μπορούν να κάνουν authentication τον προσωρινό κωδικό ενεργοποίησης. Και πολλές άλλες διασκεδαστικές (ή εξοργιστικές, διαλέξτε) για τον τεχνικό που εξυπηρετεί τους φίλους του ιστορίες hard και soft υποστήριξης. </p><p>Το συμπέρασμα είναι συγκεκριμένο και ας μην χαροποιεί τους πάντες: η εμπειρία της εγκατάστασης μιας "broadband" σύνδεσης είναι συνολικά ενοχλητική για τον "μη-τεχνικό και μη-ιδιαίτερα-ψαγμένο" απλό καθημερινό χρήστη του Internet. Ενδεχομένως κανείς από τους εμπλεκόμενους φορείς, παροχείς, εργολάβους, μεσίτες, νοικοκυρές, προσωπικό υποστήριξης, κλπ να μην φέρει ολόκληρη την ευθύνη. Αναμφίβολα κάπου εμπλέκεται και η εκπαίδευση, αρχική και δια βίου, ήτοι ο ψηφιακός αναλφαβητισμός της ηλικίας των 30-και-κάτι και άνω, όμως και πάλι η εικόνα δεν αλλάζει. Προσθέστε σε αυτά τις ιδιαίτερα υψηλές για τα προσφερόμενα τιμές του broadband, και απαντήστε στο ερώτημα πώς η διάδοση του internet στη χώρα μας θα φτάσει σε ικανοποιητικά επίπεδα; Και βέβαια, το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω, και κανείς δεν αμφιβάλει ότι μετά από κάποια χρόνια το Internet θα είναι "utility". Το θέμα είναι το πόσα θα είναι αυτά τα "κάποια" χρόνια.</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-2702949390811496738?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>A lost soldiernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-65694786956208387252005-05-01T11:35:00.003+03:002008-11-17T23:18:43.780+02:00<p><span style="font-size:85%;color:#990000;">[Περιοδικό ne.o. - Μάιος 2005]</span></p><p><span style="font-size:85%;"><span style="font-size:0;"></span></span><span style="font-size:85%;">Εν αναμονή εξελίξεων σε όλα τα μέτωπα, παρακολουθούμε με ενδιαφέρον την συμπεριφορά των εταιριών πληροφορικής κατά τη συμμετοχή τους στους διαγωνισμούς της ΚτΠ, οι οποίοι με τουλάχιστον 3 χρόνια καθυστέρηση άρχισαν σιγά-σιγά να κάνουν την εμφάνισή τους. Το αντικείμενο μας έχει απασχολήσει και στο παρελθόν, μόνο που αυτή τη φορά δεν θα ασχοληθούμε ούτε με την ανικανότητα και αναποτελεσματικότητα του συστήματος διαχείρισης, ούτε με τις προσδοκίες των εταιριών και την κατά τη γνώμη μας άστοχη στρατηγική τους. Αυτό που θα μας απασχολήσει είναι τα στοιχεία συμπεριφοράς που εκδηλώνονται στους διαγωνισμούς, τα οποία, με μια στρογγυλή και πολιτικά ορθή γλώσσα, "δεν είναι ό,τι καλύτερο".</span></p><span style="font-size:85%;"><p><span style="font-size:0;"></span><span style="font-size:85%;"></span>Η αλήθεια είναι ότι πολλές εταιρίες πληροφορικής περιμένουν εδώ και χρόνια τις δουλειές του 3ου ΚΠΣ, έχοντας αποτελέσει πρόδρομο των εξελίξεων στο "εργασιακό", οι οποίες τώρα έρχονται και στην πραγματικότητα που μας εμφανίζουν τα τηλεκανάλια: έχουν καταργήσει το ωράριο, τις υπερωρίες, την ασφάλιση, την πρόσληψη, και ό,τι άλλο νομίζετε. Αυτά, βέβαια, έγιναν με την έμπρακτη συναίνεση τόσο των ίδιων των εργαζομένων, όσο και των θεσμικών οργάνων που τίποτε και ποτέ δεν κατοχύρωσαν σχετικά με τα επαγγέλματα πληροφορικής. Αυτό είναι άλλο θέμα.</p><p><span style="font-size:0;"></span><span style="font-size:85%;"></span>Η αναμονή, όμως, δημιουργεί νευρικότητα. Ιδιαίτερα η αναμονή που κοστίζει είτε απώλειες σε κέρδη, είτε και ίδια κεφάλαια. Η νευρικότητα, με τη σειρά της, απελευθερώνει τον πραγματικό εαυτό του φορέα της. Σε αυτές τις συνθήκες, με αυτή την ψυχολογία, προσέρχονται οι εταιρίες στους διαγωνισμούς. Το τι γίνεται δεν περιγράφεται: η καχυποψία όλων προς όλους σε όλο της το μεγαλείο. Οι επιτροπές θεωρούνται εκ των προτέρων "μιλημένες", οι ανταγωνιστές θεωρούνται "παράτυποι" και γενικά κυριαρχεί ένα τεκμήριο ενοχής: όλοι είναι ένοχοι και είναι πρακτικά αδύνατο να αποδειχθεί η αθωότητά τους, απλά και μόνο γιατί "εμείς" θέλουμε τη δουλειά και θα κάνουμε "τα πάντα" για να την αποκτήσουμε. Ετσι, η ανάγνωση των τυπικών εγγράφων των ανταγωνιστών γίνεται ούτε λίγο ούτε πολύ με μεγεθυντικό φακό μήπως και διαπιστωθεί κάποια "παρατυπία" στη σφραγίδα, την υπογραφή, τη διατύπωση. Κάποια έλλειψη δικαιολογητικού, ασυμβατότητα με το νόμο περί "βασικού μετόχου", αμφιλεγόμενη ερμηνεία διάταξης ή όρου διατύπωσης της προκήρυξης, και άλλα συναφή.</p><p><span style="font-size:0;"></span><span style="font-size:85%;"></span>Θύματα του "τεκμηρίου ενοχής" πέφτουν κυρίως οι επιτροπές αξιολόγησης. Δύσκολοι καιροί για αξιολογητές, μιας και οι "Αλλοι" φρόντισαν πολύ καλά να συνδέσουν τις απανταχού επιτροπές αξιολόγησης με τη διαπλοκή, τους αξιολογητές με τις μίζες, και τα συναφή. Αν σκεφτεί κανείς ότι σε πολλούς φορείς δεν υπάρχει εξειδικευμένο προσωπικό που να κάνει την αξιολόγηση, τότε οι αξιολογητές νιώθουν τουλάχιστον αμήχανοι μπροστά στους εκατέρωθεν γνώστες των τεχνικών λεπτομερειών του διαγωνισμού. Ετσι, η εικόνα που εμφανίζεται δίνει την εντύπωση ζούγκλας όπου τα "θηρία της πληροφορικής" μάχονται γύρω από το πτώμα της άμοιρης γερασμένης "γαζέλας του 3ου ΚΠΣ" που τελικά αφέθηκε από τους αδαείς φύλακές της να τους παραδοθεί.</p><p><span style="font-size:0;"></span><span style="font-size:85%;"></span>Οσοι είναι μέσα στα πράγματα ξέρουν καλά το κόστος που μπορεί να έχει η συμπεριφορά αυτή: καθυστερήσεις, ακυρώσεις, απώλειες, δευτεροβάθμιες επιτροπές, δικαστήρια, ασφαλιστικά μέτρα. "Αν δεν την πάρουμε εμείς τη δουλειά, τότε να μην την πάρει κανείς". Αυτό είναι το ήθος που δυστυχώς εκδηλώνεται σε κάποιες τυχαίες περιπτώσεις που υπέπεσαν στην αντίληψή μας. Δύσκολοι καιροί. Οχι μόνο γιατί δικαιολογημένα όλοι έχουν ανάγκη την οποιαδήποτε δουλειά. Τέτοιοι δύσκολοι καιροί αντιμετωπίζονται με τη δημιουργικότητα άξιων ανθρώπων.</p><p>Δύσκολοι, γιατί πλέον κανείς δεν εμπιστεύεται τίποτε, δεν αναγνωρίζει καμία αρχή, και γενικά το λεγόμενο fair-play έχει καταντήσει παραμύθι. Θα πείτε ότι αυτά μας τα διδάσκουν πρωτίστως αυτοί που επιλέγουμε να μας κυβερνήσουν. Πράγματι. Και πού να κυβερνήσουν οι απόφοιτοι των σχολείων που έφτιαξαν αυτοί που επιλέγουμε να μας κυβερνήσουν...</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-6569478695620838725?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>A lost soldiernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-55774288797676382652005-04-01T11:34:00.001+03:002008-11-17T23:27:45.433+02:00<p><span style="color:#cc0000;">[Περιοδικό ne.o. - Απρίλιος 2005]</span></p><p><span style="font-size:+0;"></span>Κοιτάξτε γύρω σας τις ισορροπίες δυνάμεων σε όλους τους τομείς της οικονομίας, της πολιτικής, των εκδόσεων. Αναζητήστε τους συσχετισμούς που βρίσκονται "πίσω από τα πράγματα", στο λεγόμενο "παρασκήνιο". Τώρα προσπαθήστε να εντοπίσετε σημεία που τα θεωρείτε ακλόνητα ή, έστω, ιδιαίτερα σταθερά. Δύσκολο, ε; Ακριβώς! Δύσκολο, διότι το πλήθος των ακλόνητων σημείων φαίνεται να τείνει στο μηδέν, με το φαινόμενο να επιταχύνεται από την τεχνολογία. Αυτή είναι μια γενική διαπίστωση πίσω από την οποία μπορεί να κρύβεται τόσο το απαξιωμένο παλιό, όσο και το κενό νέο, και στην πραγματικότητα δεν λέει και πολλά νέα πράγματα.</p><p><span style="font-size:+0;"></span>Με την αυστηρή έννοια κανένα σημείο δεν ήταν ποτέ αληθινά ακλόνητο. Απλά, τα μεθοδολογικά εργαλεία της αντίληψής μας ενίοτε δεν μας επέτρεπαν να διαπιστώσουμε την κίνηση. Στην περίπτωση των φυσικών συστημάτων υπήρχε το όριο της ικανότητας παρατήρησης, εξ ου και τα γεωκεντρικά μοντέλα του σύμπαντος κ.ά. Στην περίπτωση κοινωνικών συστημάτων υπήρχε -και υπάρχει- η ελεγχόμενη ροή πληροφόρησης που καθορίζει την αντίληψη. Σήμερα, τα μεν τεχνικά όρια έχουν αρθεί, τα δε κοινωνικά φαίνεται να μεταβάλλονται γρήγορα και να εκθέτουν πολλές και συνήθως απλές αλήθειες. Αφήνουμε τη γενικότερη συζήτηση περί "παρακμής" σε όσους δεν έχουν τίποτε καλύτερο να κάνουν από το να την καταμετρούν και να την καταριούνται.</p><p><span style="font-size:+0;"></span>Σήμερα θα μιλήσουμε για το μέλλον. Η πολιτική σταθερότητα που βιώσαμε την τελευταία εικοσαετία αποκαλύφθηκε ότι ήταν το κέλυφος ενός αυγού που περιείχε πολλά ζωντανά και ανήσυχα πουλάκια. Σήμερα τίποτε δεν είναι δεδομένο και αυτό δεν οφείλεται μόνο στους "δίδυμους πύργους" και τα συνεπακόλουθα αυτών. Αν κοιτάξουμε στον μικρόκοσμό του ο καθένας, θα κάνουμε πολλές παρεμφερείς διαπιστώσεις. </p><p><span style="font-size:+0;"></span>Στον εκδοτικό χώρο, για παράδειγμα, τι ήταν οι σημερινοί έλληνες μεγαλοεκδότες πριν από 10 χρόνια; Ηταν κάτι πολύ λίγο έως τίποτε. Πριν από 20; Μπορεί να ήταν και αφισοκολλητές. Σήμερα είναι αυτοί που απέκτησαν πρόσβαση στο χρήμα του ανώνυμου επενδυτή, και αρκετή εξουσία για να έχουν πολιτικούς για υπάλληλους και για να καλούν τους εργαζόμενους που βάπτισαν "στελέχη" και να τους ανακοινώνουν μειώσεις μισθών σε στυλ "take it or leave it".</p><p><span style="font-size:+0;"></span>Τι θα είναι μετά από 10 χρόνια οι προσωποπαγείς οργανισμοί που οι εκδότες αυτοί δημιούργησαν; Θα είναι στην καλύτερη περίπτωση παραρτήματα άλλων, πραγματικών εκδοτικών μαγαζιών, τα οποία θα αντιληφθούν και θα ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις των καιρών. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι οι υγιείς οργανισμοί που τρέφονται με γνώση και που παράγουν γνώση, ανοίγουν δρόμους που οι άλλοι απλά ακολουθούν. Δείτε την IBM στην πληροφορική και το BBC στις εκδόσεις. Πώς να σταθούν δίπλα τους για περισσότερο από ελάχιστο χρόνο οι "συναρμολογητές των γκαράζ", οι τυχαίοι και οι ημιμαθείς ρεπόρτερ και εκδότες, και οι λοιποί κατασκευαστές ψηφιακού υλικού; Ειδικά για το τελευταίο, μπείτε στο site του BBC και συγκρίνετε το περιεχόμενο που διαθέτει για μικρά παιδιά, με αυτό των ελλήνων παραγωγών "εκπαιδευτικών CDROM". Κατά κανόνα, καχέκτυπα κακής ποιότητας που επιβιώνουν βασιζόμενα στην ελεγχόμενη βαλκανική άγνοια της αγοράς, όπως συμβαίνει σε τόσα εκδοτικά και πολιτικά "μαγαζιά".Αυτά, όμως, δεν είναι ακλόνητα. Κανείς δεν εγγυάται ότι τα δέντρα που φύτρωσαν στο ποτήρι θα βγάλουν ρίζες και θα σταθούν. Γιατί, άλλωστε; </p><p>Ενα αμφισβητούμενης προέλευσης έργο που κάποτε δημοσίευσε ο Κ.Κ. στους 4Τ έλεγε ότι "ο Ελληνας ενδιαφέρεται περισσότερο το έργο να είναι δικό του, παρά να είναι μεγάλο". Ακριβώς. Και αυτό είναι που θα βουλιάξει τα πάσης φύσεως, νεόπλουτα τε και στάσιμα, οικονομικά, πολιτικά και εκδοτικά μαγαζιά. Μπορεί κάποτε "ο νέος να ήταν ωραίος", αλλά όλοι οι "νέοι" που έμειναν στάσιμοι, τελικά υπερκεράστηκαν από "νεώτερους που ήταν ωραιότεροι". Ο Ηράκλειτος περιέγραψε την κατάσταση αυτή πριν από 25 αιώνες με μόλις τρεις λέξεις. Οι εξελίξεις απλά θα τον επιβεβαιώσουν για άλλη μια φορά.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-5577428879767638265?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>A lost soldiernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-8906171877011276762005-03-01T11:32:00.001+02:002008-11-05T00:03:37.419+02:00<span style="font-size:85%;color:#cc0000;">[Περιοδικό ne.o. - Μάρτιος 2005]</span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;">Μερικές φορές η ζωή ξεπερνά και τα πιο τολμηρά κατασκοπικά σενάρια. Τα οποία σπάνια και πάντα διακριτικά άγγιζαν μέχρι σήμερα τα θρησκευτικά πράγματα και μάλιστα σχεδόν αποκλειστικά οι πρωταγωνιστές ανήκαν σε μη-ορθόδοξα δόγματα. Η ζωή έχει ανατρέψει όλα τα παραπάνω και το πανελλήνιο παρακολουθεί έκπληκτο πρόσωπα και θεσμούς να αποκαλύπτουν τον πραγματικό τους εκφυλισμό σε όλο του το μεγαλείο. Ιερείς φέρονται από δημοσιογραφικά τεκμήρια να είναι έμποροι ναρκωτικών, καταχραστές, μεσολαβητές σε διεθνείς βρώμικες δουλειές, ενδιάμεσοι σε δικαστές και μεγαλοδικηγόρους που λυμαίνονται την επίσης διεφθαρμένη δικαιοσύνη και πολλά άλλα. Ανθρωποι που διαφεύγουν τη σύλληψη, εμφανίζονται συναλλασσόμενοι με τους ίδιους τους πολιτικούς άρχοντες που θα έπρεπε να εκτελούν τα σε βάρος τους διεθνή εντάλματα, έχουν αμέτρητες ταυτότητες και κρυψώνες "υπεράνω υποψίας", έχουν εκατομμύρια (ευρώ) στους λογαριασμούς τους, και την Κυριακή θα κηρύξουν το λόγο του Θεού και την ηθική στους πιστούς.</span><br /><span style="font-size:85%;"><br />Οι αποκαλύψεις βροχή, και μάλιστα τόσο ισχυρή που αναρρωτιέται κανείς πώς κατάφεραν αυτοί οι άνθρωποι (οι δημοσιογράφοι) να μάθουν τόσα πολλά, για τόσο πολλούς, και μάλιστα για παρανομίες που έλαβαν χώρα σε τόσο μεγάλο βάθος χρόνου και σε τόσο υψηλό θεσμικό επίπεδο. Κάποιοι από αυτούς ισχυρίζονται ότι η "δημοσιογραφική έρευνα" διαρκεί χρόνια και ότι περίμεναν το "μεγάλο ψάρι", όπως συμβαίνει σε πολλές παρεμφερείς υποθέσεις. Και έτσι να είναι, δεν φαίνεται λογικό να διαπιστώνει κανείς με αποδείξεις ότι λ.χ. οι δικαστές πουλάνε τις αποφάσεις τους, και να περιμένει να αποκαλυφθούν κι άλλα για να το φέρει στο προσκήνιο. Η πιο ψυχρή εξήγηση για τη συμπεριφορά αυτή βρίσκεται είτε στο ότι δεν υπάρχουν αποδείξεις, είτε στο ότι η επιλογή του χρόνου, του τρόπου και της έντασης της δημοσιοποίησης του θέματος δεν είναι τυχαία.<br /><br />Από εδώ και μετά, καθένας είναι ελεύθερος να κάνει τις υποθέσεις και τις συσχετίσεις του. Μπορεί να αμφισβητήσει ότι όλα τα στοιχεία προέρχονται από δημοσιογραφικό ρεπορτάζ, και να αρχίσει να σκέφτεται μήπως κάποιες υπηρεσίες διοχετεύουν αποδείξεις που για χρόνια συνέλλεγαν επιμελώς. Μπορεί να υποθέσει ότι η διείσδυση πρακτόρων τόσο βαθιά στην επίσημη Ιεραρχία δεν ήταν τυχαία αλλά πλήρως ελεγχόμενη και με σχέδιο. Μπορεί, επίσης, να συσχετίσει τα γεγονότα με τις κοινωνικές επισκέψεις του Αρχιεπισκόπου στο σπίτι του Πρωθυπουργού λίγες εβδομάδες προτού ξεσπάσει "το σκάνδαλο". Ειδικά αν πάρει αυτό το δρόμο, μπορεί να σκεφτεί ότι ζητήθηκε κάποιας μορφής οικονομική βοήθεια από την Εκκλησία προς την Πολιτεία, για την οποία όμως δεν υπήρξε συμφωνία, με αποτέλεσμα η Πολιτεία πλέον να μη μπορεί να ασκήσει την επιρροή της στη μη αποκάλυψη των στοιχείων που δημοσιογράφοι και πράκτορες κατείχαν. Υπάρχει ασφαλώς και η εκδοχή ότι όλα αυτά είναι πράγματα του Αντίχριστου, αλλά κάποιος πρέπει να είναι πολύ Πιστός για να την δεχθεί στην εποχή μας η οποία εξελίσσεται σε εποχή πανηγυρικής διάψευσης κάθε μορφής μεγάλης πίστης.<br /><br />Μια άλλη εκδοχή είναι ότι δεν πρόκειται παρά για αλλαγή φρουράς σε εξουσίες που εδώ και χρόνια είχαν εδραιωθεί από τους Προηγούμενους. Και μάλιστα είχαν εδραιωθεί με τρόπο που χαρακτηρίζονταν από τον ευτελισμό, την κακή ποιότητα και τη διαφθορά, οι οποίες πάντα είναι ευάλωτες στην δημιουργία αποδεικτικών στοιχείων για όσους ξέρουν και έχουν τον τρόπο να τα συλλέγουν για να τα χρησιμοποιήσουν σε μια "κατάλληλη στιγμή". Εξουσίες που βασίζονται και χαρακτηρίζονται από ακεραιότητα και αριστεία δεν είναι εύκολο να εκτεθούν με τέτοιον τρόπο. Μόνο που οι Προηγούμενοι, μάλλον δεν άσκησαν ή δεν επέβαλλαν να ασκηθεί στους συγκεκριμένους χώρους η εξουσία της αριστείας και της ακεραιτότητας. Και επιπλέον φρόντισαν (προς όφελός τους) να θεωρούμε όλοι μας ως "μη πρέπον" το να ονοματίζουμε πρόσωπα και φορείς που έχουν ευθύνες και που πρέπει να πληρώσουν.<br /><br />Ο χρόνος ίσως δείξει τι συνέβη στην πραγματικότητα. Το "ίσως" υποδηλώνει το γεγονός ότι η εμπιστοσύνη των νοημόνων σε αυτό που τους εμφανίζεται ως "πραγματικότητα" έχει πλέον κλονιστεί και δεν είναι εύκολη η αποκατάστασή της, ό,τι και να φαίνεται ότι συμβαίνει. Το πιθανότερο είναι ότι τα κανάλια θα επιστρέψουν στο φτηνιάρικο ρεπορτάζ των "επωνύμων" και ότι όλα θα φαίνονται όπως πριν με μόνη διαφορά την αλλαγή φρουράς που σε κάποιες Ιεραρχίες θα έχει επιτευχθεί. Αμήν._</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/33805444-890617187701127676?l=logos-voyage.blogspot.com' alt='' /></div>A lost soldiernoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-33805444.post-36848532940810900922005-02-01T11:30:00.001+02:002008-11-17T23:27:45.437+02:00<span style="font-size:85%;color:#cc0000;">[Περιοδικό ne.o. - Φεβρουάριος 2005]</span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br /><span style="font-size:85%;">Ενα φάντασμα μπαίνει στο σπίτι μας από την τηλεόραση. Το φάντασμα της μιζέριας. Η ευδαιμονία που εδώ και χρόνια καλλιεργείται γενικά και αόριστα στο ελληνικό γίγνεσθαι, φαίνεται να εγκαταλείπει σιγά-σιγά τις καρδιές μας για να δώσει τη θέση της σε μια μιζέρια ή έστω σε αισθήματα όπως "μακριά από εμάς", "και μη χειρότερα" και άλλα συναφή. Οι δύσκολες εποχές, οι οποίες ούτως ή άλλως θα έφταναν και με τους πράσινους άρχοντες, φαίνεται να καταφτάνουν επί των ημερών των γαλάζιων, δυστυχώς για τους τελευταίους. Τα φαινόμενα που φέρνουν μαζί τους οι εποχές ολοένα και περισσότερο σκληραίνουν ποιοτικά και γίνονται περισσότερα ποσοτικά. Τα "κανάλια" τα δείχνουν τα σημάδια των εποχών και δείχνοντάς τα βάζουν μέσα στο σπίτι μας τη μιζέρια και όχι μόνο. Πολλοί υποστηρίζουν ότι όλα αυτά είναι υπερβολές, ότι στην πραγματικότητα "δεν υπάρχει πρόβλημα" διότι - τόσο απλά - τα "κέντρα διασκέδασης" ακόμη και τις καθημερινές είναι γεμάτα. Δεν γνωρίζουμε αν έχουν δίκιο, τα κανάλια, όμως, συνεχίζουν ούτως ή άλλως ακάθεκτα τη δουλειά τους.</span><br /><span style="font-size:85%;"><br />Η "ελευθερία της αντικειμενικής ενημέρωσης" που προ δεκαπενταετίας κοσμούσε τους λόγους των τότε τολμηρών και μετέπειτα ωφελημένων, μετατράπηκε σε "εργαλείο διαπλοκής" το οποίο συσχετίστηκε με τον έλεγχο της εξουσίας από τους προσφέροντες το τηλεοπτικό βήμα στους άρχοντές μας. Οι σκεπτόμενοι πολιτικά αλλά ανεξάρτητα από το συμφέρον τους μπορούσαν ίσως από την αρχή να εκτιμήσουν το ρόλο που θα έπαιζαν "τα κανάλια". Ομως οι "πολλοί" πείστηκαν ότι η "διαπλοκή" είναι ένα μεταγενέστερο και παράγωγο φαινόμενο. Η συνέχεια της ανάλυσης επί του θέματος ας απασχολήσει τους τηλεθωρούντες κατά το χρόνο των διαφημίσεων που διακόπτουν την αγαπημένη τους σειρά. Εμείς θα ασχοληθούμε με το κυρίαρχο μήνυμα των Δελτίων: τη Μιζέρια.<br /><br />Δεν χρειάζονται πολλά κομμάτια του τηλε-παζλ για να διαβάσει κανείς τη λέξη στο δέκτη του. Τα δάνεια για Διακοπές, Χριστούγεννα, Πάσχα, Αυτοκίνητα και εν γένει Κατανάλωση έχουν αρχίσει να μένουν απλήρωτα. Οι τράπεζες πιέζουν, και τα θύματα εκλιπαρούν για οίκτο με την πλάτη στο φακό. Οι εισπρακτικές εταιρίες είναι σκληρές και δίνουν άφθονο και φτηνό υλικό στον ρεπόρτερ που δείχνει τα "προβλήματα του κόσμου". Οι αγρότες ανακαλύπτουν ότι οι επιδοτήσεις τελειώνουν χωρίς να ενδιαφέρονται αν αυτό συμβαίνει σε μπλε ή σε πράσινες ημέρες. Γνωρίζουν απλά ότι οι αριθμοί δεν βγαίνουν. Οι συντάξεις δεν φτάνουν, οι ανάπηροι κάθε χρόνο επισκέπτονται το γιατρό για να βεβαιώσει ότι στο ενδιάμεσο δεν φύτρωσε το άκρο που τους έλειπε ούτε και βρήκαν το φως τους. Τα νοσοκομεία γεμίζουν "ράντζα", στις λαϊκές αγορές και τα δημοτικά παζάρια κυριαρχεί εκτός από την ακρίβεια και η μαφία, το πετρέλαιο μόνο ακριβαίνει με την άνοδο των διεθνών τιμών χωρίς να φτηναίνει με την πτώση τους, η ανήμπορη μάνα κάνει έκκληση προσωπικά στον Πρωθυπουργό να σώσει το δικό της παιδί. Τα μηνύματα για ενδεχόμενο συνομωτικής κερδοσκοπικής υπερτίμησης της αγοράς κατοικίας κατά το κοντινό παρελθόν περνάνε στα ψιλά, δίπλα από την απειλή της επιβολής ΦΠΑ που θα ανεβάσει τις τιμές στα ακίνητα.<br /><br />Το μήνυμα είναι σαφές: καθίστε στα αυγά σας, πληρώστε το υπερτιμημένο στεγαστικό σας και αν και το SLK σας δεν απειλείται με κατάσχεση, να λέτε "και πάλι καλά" και να θυμάστε αυτό που διαλαλούν τα κανάλια: "υπάρχει Μιζέρια στον κόσμο". Αν αισθάνεστε και περισσότερο δυνατοί αυτή την εποχή, μπορείτε να βλέπετε και τις άλλες εκπομπές και γενικά τα θέματα σχετικά με τη γκλαμουράτη ζωή των "επωνύμων", τα δράματά τους, τις ελπίδες, τα όνειρά τους, τις μικρές και μ