Για πολλούς η "επόμενη μέρα" των πρόσφατων γεγονότων δεν έχει έρθει ακόμη. Αλλοι διαγιγνώσκουν "τάσεις προς εκτόνωση" (η ξύλινη ορολογία παραμένει ίδια στις οικονομικές, πολιτικές, και κάθε είδους ειδήσεις). Οι κυβερνώντες τρέχουν να μαζέψουν ό,τι μπορεί να μαζευτεί ανακοινώνοντας οικονομικά μέτρα ενίσχυσης των καταστηματαρχών. Οι ειδικοί κάθε μορφής, ειδικότητας και ιδιότητας "έχουν πάρει τα κανάλια" και "τα δίνουν όλα". Τα συνθήματα του τύπου "αγοράστε από τα μαγαζιά της Αθήνας" ακούγονται από όλους τους φέροντες τον "πολιτικά ορθόν" λόγο. Οι πολιτικοί της μείζωνος αντιπολίτευσης έχουν πάρει τα πάνω τους και αν έπρεπε να απαντήσουν μονολεκτικά σε όλα, θα έλεγαν τη λέξη "εκλογές".
Τα blog έχουν "ανάψει" και γενικά, ένας ανεγκέφαλος (αυτό ερευνάται), ένα όπλο, μια σφαίρα, και ένα άτυχο παιδί που βρέθηκε μπροστά του, έγιναν το κλειδί για να ανοίξει το "κουτί της Πανδώρας" και να βγουν από μέσα πλείστα όσα τρομερά πράγματα, σχετικά με τα οποία ελάχιστοι θέτουν το ερώτημα: πώς βρέθηκαν όλα αυτά μέσα στο κουτί της Πανδώρας;
Απαντήσεις πολλές, οι περισσότερες σε μορφή ψηφιακού όπιου προς κατανάλωση από παντοφλοφόρους τηλεθωρούντες δανειολήπτες νεοέλληνες. Η "κυβέρνηση της φωτιάς" λένε οι πράσινοι. "Δεν είστε αρκετά δεξιοί και ορθόδοξοι", λένε οι πιο μπλε. "Θερίζετε ό,τι σπείρατε" λένε οι αριστεροί του καναπέως. "Κλείστε τα σχολεία και τα πανεπιστήμια" λένε οι ορθόδοξοι αριστεροί. Για να δει κανείς τηλεόραση, πρέπει να πάρει πρώτα ηρεμηστικά.
Μερικές σκηνές από το σημερινό πρωινό (11.12.2008) γεμάτες με χαρακτηριστικές μορφές:
Ενας κύριος και μια κυρία που αμφότεροι κληρονόμησαν τη βουλευτική έδρα από τον μπαμπά, να αναλύουν με ύφος τα προβλήματα της νεολαίας στην εκπαίδευση και την καθημερινότητα, τα οποία οι ίδιοι, προφανώς, από κάπου τα πληροφορήθηκαν.
Ενα πιτσιρίκι με το υφάκι του 17% εκείνης της δημοσκόπησης, να "μαρκάρει" όπως οι "μεγάλοι" πολιτικοί τον συνομιλητή του και να μην τον αφήνει να ολοκληρώσει καμία φράση που δεν τη βρίσκει Ορθή, και να χαμογελά με χαρά που ήταν κολλητός του Ωραίου.
Ενας κυβερνητικός να προσπαθεί να αναλύσει ότι ούτε λίγο ούτε πολύ, οι καμμένοι θα βρεθούν και ωφελημένοι γιατί θα τους δώσουν και άτοκα δάνεια, θα τους αφήσουν να πάρουν αυτοκίνητο χωρίς τέλη ταξινόμησης (που σε ένα σοβαρό αυτοκίνητο μπορούν να φτάσουν τις αρκετές δεκάδες χιλιάδες ευρώ), θα τους κλείσουν τις ανέλεγκτες υποθέσεις, και διάφορα άλλα, που κάνουν αυτούς που δεν κάηκαν να αναρρωτιώνται για ποιο λόγο δεν πήγαν να παρκάρουν την μερσεντές στη Στουρνάρη ή μήπως να την πάνε σήμερα.
Κανένα, μα κανένα, νέο πρόσωπο. Οι ίδιοι γνωστοί των καναλαρχών, πρωτοκλασσάτοι, θυγατέρες, κυρίες που μόλις βγήκαν από το κομμωτήριο, κόλακες της σημερινής και αυριανής κυβέρνησης που δε λησμονούν να επαναλαμβάνουν το όνομα του Αρχηγού. Ακριβώς οι ίδιοι που τόσα χρόνια κοσμούν με το ανάλγητο βλέμμα τους και το φτωχό πλην φανταχτερό λεξιλόγιό τους τα σαλόνια μας.
Ολοι συμφωνούν στο ότι "η κοινωνία πρέπει να σκύψει πάνω από το πρόβλημα". Καθένας με τον τρόπο του, τις διατυπώσεις του και το δικό του ξύλινο λεξιλόγιο του δικού του Ορθού Λόγου, αυτό λέει: να δούμε το πρόβλημα, να ακούσουμε τους νέους. Μάλιστα. Το μόνο που δεν σκέφτονται είναι ότι για να "δουν το πρόβλημα" πρέπει απλά να σταθούν όλοι μαζί απέναντι από έναν καθρέφτη. Οτι για να το αντιμετωπίσουν, πρέπει να εξαφανιστούν και το μόνο επίπεδο αντικείμενο επί του οποίου να βλέπουν τον εαυτό τους να είναι επίσης ο καθρέφτης. Ολα τα σκέφτονται εκτός από αυτό. Δεν σκέφτονται ότι κάποιον που τον βιάζεις πνευματικά και σωματικά εδώ και χρόνια, δεν αρκεί να του πεις "τι έχεις παιδάκι μου έλα να σε ακούσω".
Ομως, όποιο και να ναι το πάνελ, οι Σοβαροί Δημοσιογράφοι το "στριμώχνουν" μέχρι ένα σημείο. Εκείνο το σημείο που ο τηλεθεατής δεν θα τους προσάψει ότι είναι φιλικοί με τους πολιτικούς, ότι τους κάνουν πάσα ερωτήσεις τις οποίες θα απαντήσουν με τρόπο ώστε να επανεμφανιστούν σα σωτήρες του κοινωνικού πτώματος που το είδος τους δημιούργησε. Εκείνο το σημείο που ο τηλεθεατής δεν θα πατήσει το κουμπί της ζαπιέρας. Μέχρι εκείνο το λεπτό σημείο τους πιέζουν. Ούτε λέξη για τον τρόπο που γέμισε το κουτί της Πανδώρας. Μόνο αναλύσεις για το τι θα γίνει τώρα που οι Ελληνες θα τους ξαναεκλέξουν, τους μεν ή τους δε, αδιάφορο.
Εχουμε μερικές σκέψεις για το γέμισμα του κουτιού της Πανδώρας, τις οποίες θα τις μοιραστούμε και με άλλους και σύντομα θα τις εκθέσουμε και εδώ.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΜΕ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΜΜΕ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
11.12.08
1.4.08
Τα media και τα blog
(Περιοδικό ne.o. - Τεύχος 81 - Απρίλιος 2008)
Και ξαφνικά τα ελληνικά μ.μ.ε. ανακάλυψαν τα blog. Οι "ειδήσεις" φιλοξένησαν -ως συνήθως- ειδικούς, οι οποίοι συνόδευσαν την παράθεση των γεγονότων, οι δε Σχολιαστές έδωσαν -επίσης ως συνήθως- το δικό τους βαρύγδουπο στίγμα στην παρουσίαση. Αφορμή υπήρξε μέσα από τον ίδιο το δημοσιογραφικό χώρο, κάποιο blog μέσω του οποίου γίνονταν εκβιασμοί "επωνύμων". Το συγκεκριμένο δεν μπορούμε να το καταλάβουμε, καθότι δεν αντιλαμβανόμαστε πώς μπορεί η οποιαδήποτε δημοσίευση ψευδών, όπως ισχυρίζονται τα ρεπορτάζ, να αποτελέσει ύλη εκβιασμού. Μπορεί ίσως να αποτελέσει υλικό τεκμηρίωσης μηνύσεων κατά γνωστών ή αγνώστων για συκοφαντία, πάντως όχι ύλη εκβιασμού. Το θέμα μας, πάντως, δεν είναι η συγκεκριμένη αφορμή: είναι η διάδοση, κατά κάποιους επιδημία, του μέσου που λέγεται " blog" και που είναι έξω από τον έλεγχο των έντυπων και ψηφιακών εκδοτών.
Μια φράση που "παραδοσιακά" συνοδεύει τις ενημερωτικές αναφορές στο internet, είναι ότι "δεν ελέγχεται από κανέναν". Δηλαδή κανείς δεν καθορίζει το περιεχόμενο που διατίθεται "εκεί" και δεν μπορεί να επιβάλει λογοκρισία. Αυτά σε γενικές γραμμές ακούγονται ως καλά νέα, μέχρις ότου "κάτι" να ενοχλήσει "κάποιους". Τότε, αρχίζουν διάφορες αντιδράσεις οι οποίες, ασφαλώς, δεν επικεντρώνονται σε κανένα επιχείρημα του τύπου "πολεμάμε ό,τιδήποτε δεν ελέγχουμε", αλλά σε πιο "εύπεπτα" επιχειρήματα όπως αυτά περί διακίνησης ναρκωτικών, παιδεραστίας, πορνογραφίας, σατανισμού, τρομοκρατίας και όλων των υπολοίπων κακών που "προβάλλονται ή και διακινούνται μέσω internet". Επιφανειακές ανοησίες, σε μεταβατικές εποχές που η κοινή γνώμη σχετικά με το θέμα είναι ακόμη εύπλαστη, μέχρις ότου αποκατασταθούν οι όποιες ισορροπίες.
Το θέμα είναι αλλού: τα blog αποτελούν εν δυνάμει "ενοχλητικό" μέσο έκφρασης το οποίο απειλεί τις ισορροπίες στη διαχείριση της ενημέρωσης, όπως τουλάχιστον εμείς μάθαμε να την βιώνουμε. Η αμφισβήτηση της αλήθειας των ειδήσεων των 8, ο ενίοτε επιθετικός σαρκασμός, και η γυμνή παρουσίαση μιας άλλης πραγματικότητας, κάποιες φορές ομολογουμένως με υπερβάλλοντα ζήλο, δεν μπορούν να αφήνονται να αποκτούν μέρα με τη μέρα ολοένα και περισσότερους μετρήσιμους αναγνώστες. Και αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με την υπεράσπιση της εντός ή εκτός εισαγωγικών αλήθειας, αλλά και με τη διαχείριση της εξουσίας και των χρημάτων της διαφήμισης. Αυτά είναι που ενοχλούν τους εντεταλμένους της σημερινής τάξης της εξουσίας της ενημέρωσης.
Όχι πως στα blog δεν υπάρχει υλικό κακής ποιότητας ή ότι δεν καταγράφονται ευτελείς ως προς το περιεχόμενο, το ύφος και τον τρόπο διεξαγωγής συζητήσεις. Όλα αυτά συμβαίνουν, όπως συμβαίνουν και στον πραγματικό κόσμο. Το internet, όπως παλιότερα η τυπογραφία, το ταχυδρομείο, ο τηλέγραφος, το ραδιόφωνο, το τηλέφωνο και η τηλεόραση, αποτελεί μέσο διάδοσης του "καλού" αλλά και του "κακού". Του λόγου των "πιστών" αλλά και των "άπιστων". Πεδίο σταυροφοριών κάθε είδους, σήμερα πλέον για κάθε επίδοξο σταυροφόρο και όχι μόνο για όποιον είναι μυημένος σε εκείνες τις απόξενες τεχνικές έννοιες της περασμένης δεκαετίας. Αυτά φοβίζουν αρκετά τους κυρίαρχους του παιχνιδιού της ενημέρωσης και ίσως περισσότερο τους κάθε είδους παρουσιαστές και αναλυτές ειδήσεων. Για τους μεν πρώτους, η ισορροπία θα αποκατασταθεί αργά ή γρήγορα, ενώ η καριέρα κάποιων από τους δεύτερους ίσως χρειαστεί να εξελιχθεί.
Η αισιόδοξη πλευρά των πραγμάτων είναι πως το λεγόμενο φαινόμενο των blog έχει τη δυναμική να προωθήσει έναν ελεύθερο και άμεσο διάλογο μεταξύ των παγκόσμιων πολιτών. Οι ίδιοι όροι ενημέρωσης και Παιδείας που πρέπει να πληροί κανείς για να συμμετάσχει σε μια δια ζώσης συζήτηση, ισχύουν και στο χώρο των blog. Οι ίδιες "μάχες" ενάντια στη μετριότητα και τον αναλφαβητισμό πρέπει να δοθούν, κάποιες φορές με επιπλέον αντίπαλο τη θρασύδειλη επιθετικότητα της ανωνυμίας. Μόνο που "εκεί" δεν υπάρχουν διαιτητές που να έχουν εκ των προτέρων άποψη για την έκβαση των συζητήσεων, για το πότε αρχίζει, πότε και με ποιο τρόπο κλείνει κάθε θέμα, και αυτό είναι φυσικό να μην αρέσει σε όλους. Τα υπόλοιπα, ας τα πούμε online…
Και ξαφνικά τα ελληνικά μ.μ.ε. ανακάλυψαν τα blog. Οι "ειδήσεις" φιλοξένησαν -ως συνήθως- ειδικούς, οι οποίοι συνόδευσαν την παράθεση των γεγονότων, οι δε Σχολιαστές έδωσαν -επίσης ως συνήθως- το δικό τους βαρύγδουπο στίγμα στην παρουσίαση. Αφορμή υπήρξε μέσα από τον ίδιο το δημοσιογραφικό χώρο, κάποιο blog μέσω του οποίου γίνονταν εκβιασμοί "επωνύμων". Το συγκεκριμένο δεν μπορούμε να το καταλάβουμε, καθότι δεν αντιλαμβανόμαστε πώς μπορεί η οποιαδήποτε δημοσίευση ψευδών, όπως ισχυρίζονται τα ρεπορτάζ, να αποτελέσει ύλη εκβιασμού. Μπορεί ίσως να αποτελέσει υλικό τεκμηρίωσης μηνύσεων κατά γνωστών ή αγνώστων για συκοφαντία, πάντως όχι ύλη εκβιασμού. Το θέμα μας, πάντως, δεν είναι η συγκεκριμένη αφορμή: είναι η διάδοση, κατά κάποιους επιδημία, του μέσου που λέγεται " blog" και που είναι έξω από τον έλεγχο των έντυπων και ψηφιακών εκδοτών.
Μια φράση που "παραδοσιακά" συνοδεύει τις ενημερωτικές αναφορές στο internet, είναι ότι "δεν ελέγχεται από κανέναν". Δηλαδή κανείς δεν καθορίζει το περιεχόμενο που διατίθεται "εκεί" και δεν μπορεί να επιβάλει λογοκρισία. Αυτά σε γενικές γραμμές ακούγονται ως καλά νέα, μέχρις ότου "κάτι" να ενοχλήσει "κάποιους". Τότε, αρχίζουν διάφορες αντιδράσεις οι οποίες, ασφαλώς, δεν επικεντρώνονται σε κανένα επιχείρημα του τύπου "πολεμάμε ό,τιδήποτε δεν ελέγχουμε", αλλά σε πιο "εύπεπτα" επιχειρήματα όπως αυτά περί διακίνησης ναρκωτικών, παιδεραστίας, πορνογραφίας, σατανισμού, τρομοκρατίας και όλων των υπολοίπων κακών που "προβάλλονται ή και διακινούνται μέσω internet". Επιφανειακές ανοησίες, σε μεταβατικές εποχές που η κοινή γνώμη σχετικά με το θέμα είναι ακόμη εύπλαστη, μέχρις ότου αποκατασταθούν οι όποιες ισορροπίες.
Το θέμα είναι αλλού: τα blog αποτελούν εν δυνάμει "ενοχλητικό" μέσο έκφρασης το οποίο απειλεί τις ισορροπίες στη διαχείριση της ενημέρωσης, όπως τουλάχιστον εμείς μάθαμε να την βιώνουμε. Η αμφισβήτηση της αλήθειας των ειδήσεων των 8, ο ενίοτε επιθετικός σαρκασμός, και η γυμνή παρουσίαση μιας άλλης πραγματικότητας, κάποιες φορές ομολογουμένως με υπερβάλλοντα ζήλο, δεν μπορούν να αφήνονται να αποκτούν μέρα με τη μέρα ολοένα και περισσότερους μετρήσιμους αναγνώστες. Και αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με την υπεράσπιση της εντός ή εκτός εισαγωγικών αλήθειας, αλλά και με τη διαχείριση της εξουσίας και των χρημάτων της διαφήμισης. Αυτά είναι που ενοχλούν τους εντεταλμένους της σημερινής τάξης της εξουσίας της ενημέρωσης.
Όχι πως στα blog δεν υπάρχει υλικό κακής ποιότητας ή ότι δεν καταγράφονται ευτελείς ως προς το περιεχόμενο, το ύφος και τον τρόπο διεξαγωγής συζητήσεις. Όλα αυτά συμβαίνουν, όπως συμβαίνουν και στον πραγματικό κόσμο. Το internet, όπως παλιότερα η τυπογραφία, το ταχυδρομείο, ο τηλέγραφος, το ραδιόφωνο, το τηλέφωνο και η τηλεόραση, αποτελεί μέσο διάδοσης του "καλού" αλλά και του "κακού". Του λόγου των "πιστών" αλλά και των "άπιστων". Πεδίο σταυροφοριών κάθε είδους, σήμερα πλέον για κάθε επίδοξο σταυροφόρο και όχι μόνο για όποιον είναι μυημένος σε εκείνες τις απόξενες τεχνικές έννοιες της περασμένης δεκαετίας. Αυτά φοβίζουν αρκετά τους κυρίαρχους του παιχνιδιού της ενημέρωσης και ίσως περισσότερο τους κάθε είδους παρουσιαστές και αναλυτές ειδήσεων. Για τους μεν πρώτους, η ισορροπία θα αποκατασταθεί αργά ή γρήγορα, ενώ η καριέρα κάποιων από τους δεύτερους ίσως χρειαστεί να εξελιχθεί.
Η αισιόδοξη πλευρά των πραγμάτων είναι πως το λεγόμενο φαινόμενο των blog έχει τη δυναμική να προωθήσει έναν ελεύθερο και άμεσο διάλογο μεταξύ των παγκόσμιων πολιτών. Οι ίδιοι όροι ενημέρωσης και Παιδείας που πρέπει να πληροί κανείς για να συμμετάσχει σε μια δια ζώσης συζήτηση, ισχύουν και στο χώρο των blog. Οι ίδιες "μάχες" ενάντια στη μετριότητα και τον αναλφαβητισμό πρέπει να δοθούν, κάποιες φορές με επιπλέον αντίπαλο τη θρασύδειλη επιθετικότητα της ανωνυμίας. Μόνο που "εκεί" δεν υπάρχουν διαιτητές που να έχουν εκ των προτέρων άποψη για την έκβαση των συζητήσεων, για το πότε αρχίζει, πότε και με ποιο τρόπο κλείνει κάθε θέμα, και αυτό είναι φυσικό να μην αρέσει σε όλους. Τα υπόλοιπα, ας τα πούμε online…
1.1.08
Οικολογικές ανησυχίες
(Περιοδικό ne.o. - Τεύχος 78 - Ιανουάριος 2008)
Από τη στήλη αυτή έχουμε πολλές φορές αναφερθεί στην παραποίηση της πραγματικότητας από τα μέσα ενημέρωσης. Η ζοφερή εικόνα της ακρίβειας, των χαμηλοσυνταξιούχων, των νέων που δεν έχουν μέλλον στην κοινωνική ασφάλιση, από τη μία. Η χλιδάτη ζωή των επωνύμων, οι πάσης φύσεως "αγορές του αιώνα" που πλέον γίνονται τόσο συχνά που ο χαρακτηρισμός τους ως τέτοιες είναι κοινοτοπία, ο γενικευμένος παραλογισμός στη διαχείριση του δημόσιου πλούτου, από την άλλη. Στο μέσο σωρεία επικοινωνιακών σκουπιδιών που προσβάλλουν τη λογική, την αισθητική και το συναίσθημα όσων ακόμη δεν παραιτήθηκαν. Κάπου στο βάθος, ως φόντο για όλα αυτά, η καταστροφή του πλανήτη, η οποία εμφανίζεται να είναι "απλά" άλλο ένα δράμα δίπλα στο δράμα του κάθε είδους φτωχού, δράμα που κανείς δεν προσπαθεί να αναδείξει με τον τρόπο που οι τηλε-κυράδες αναδεικνύουν τις "ανθρώπινες ιστορίες" της διπλανής πόρτας.
Ισως ο όρος "παραποίηση της πραγματικότητας" να είναι υπερβολικός, παρασυρμένος από την υπερβολή της ξύλινης γλώσσας των υπνωτιστών που έχουν αναλάβει το έργο (αυτής) της ενημέρωσης. Ολες οι προβαλόμενες ως πραγματικότητες κάπου υπάρχουν. Ωμως η επιλογή του πού στρέφεται ο προβολέας της ενημέρωσης είναι που στην πραγματικότητα καθορίζει τη χρειά της ενημέρωσης ή εξημέρωσης, διαλέχτε. Μια ερμηνεία του φαινομένου της εξημέρωσης δια της συγκεκριμένης ενημέρωσης είναι αυτή μιας παγκοσμιοποιημένης συνωμοσίας που έχει εκδοχές παντού. Αν τη δεχτούμε, έχουμε μια αφελή απορία: ποιους "συνωμότες" μπορεί να εξυπηρετεί η καταστροφή του πλανήτη στο όνομα της "ανάπτυξης"; Πού θα ζήσουν αυτοί όταν τα χειρότερα σενάρια καταστροφολογίας γίνουν πραγματικότητα; Μια απάντηση στα ερωτήματα αυτά είναι ότι εδώ βρίσκεται η τραγικότητα του ανθρώπινου είδους: οδηγείται στην καταστροφή του χωρίς να μπορεί να το συνειδητοποιήσει, ακόμη και εκεί που συγκεντρώνει σημαντική δύναμη. Μια άλλη, είναι ότι ο πλανήτης στην πραγματικότητα δεν απειλείται και όλο αυτό είναι ένα επικοινωνιακό παιχνίδι μεγάλης κλίμακας για διασπορά παγκοσμιοποιημένου πανικού που τελικά μεταφράζεται σε εξουσία.
Αν ισχύει το δεύτερο, τότε είμαστε όλοι θύματα μιας ταινίας κάποιου κύριου Γκορ και κάποιων πλάνων που δείχνουν πάγους που λιώνουν. Αν πάλι ισχύει το πρώτο, η κατάσταση είναι πιο δύσκολη γιατί ούτε είναι ορατός ο "από μηχανής θεός" της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας, ούτε και ξέρουμε (εμείς, τουλάχιστον) το μύθο. Σύγχυση; Πράγματι. Γιατί κανείς δεν είναι σε θέση να μετρήσει ο ίδιος τη στάθμη της θάλασσας, το ρυθμό που λιώνουν οι πάγοι, ή το διοξείδιο του άνθρακα στην ατμόσφαιρα. Οπότε, τελικά, όλα είναι θέμα πίστης, ίσως μιας πίστης ανάλογης με τη θρησκευτική, η οποία εξ ορισμού δεν οφείλει να τεκμηριώσει το έσχατο θεμέλιό της. Πού καταλήγει ο συλλογισμός; Μα στην αμφιβολία. Η οποία με τη σειρά της οδηγεί στην απραξία και την αδιαφορία, και το φαινόμενο ανακυκλώνεται ως φαύλος κύκλος.
Η αδυναμία μας να επαληθεύσουμε την καταστροφή του πλανήτη είναι δεδομένη, αλλά αν θέλουμε να διαφέρουμε από άλλα είδη ζωής που δεν έχουν λόγο, δεν μπορούμε να συνεχίσουμε την απραξία. Πρέπει να κερδίσουμε το στοίχημα που ίσως ποτέ δεν βάλαμε με τον εαυτό μας, να επιδείξουμε σε κάθε κατεύθυνση τη δύναμη της ύπαρξής μας ως καταναλωτές κάθε είδους προϊόντων που η παραγωγή και η χρήση τους καταστρέφει το μέλλον των παιδιών μας, και συνάμα ως πολίτες που (υποτίθεται;) καθορίζουν με τις επιλογές τους το μέλλον όλων. Είναι γνωστό ότι οι επιδόσεις μας στον τομέα αυτό είναι χείριστες. Συμπεριφερόμαστε ως ωχαδερφιστές που στερημένοι από κάθε είδους καταναλωτικές ανοησίες παράγουμε τοξίνες για τον πλανήτη. Θα πείτε ότι την ευθύνη πρέπει να την αναλάβουν και οι κυβερνήσεις, οι βιομηχανίες κλπ. Πράγματι. Αλλά ας υποθέσουμε ότι σταματούσαμε αύριο να αγοράζουμε ας πούμε αυτοκίνητα και τηλεοράσεις. Δεν θα αναγκάζονταν οι βιομηχανίες να παράγουν λιγότερο διοξείδιο; Ή μήπως δεν σταματάμε την κατανάλωση σκεπτόμενοι τους άνεργους της αυτοκινητοβιομηχανίας;
Η αλήθεια είναι σκληρή: καθένας από μας βιώνει, συνειδητά ή ασυνείδητα την τραγικότητα της αυτοκαταστροφής, την ίδια που βιώνει ολόκληρος ο πλανήτης και ίσως ολόκληρο το σύμπαν. Επειδή ίσως και να είναι αλήθεια ότι τα πράγματα έχουν φτάσει σε κρίσιμο σημείο, ίσως αξίζει τουλάχιστον να προσπαθήσουμε.
Καλή Χρονιά...
Από τη στήλη αυτή έχουμε πολλές φορές αναφερθεί στην παραποίηση της πραγματικότητας από τα μέσα ενημέρωσης. Η ζοφερή εικόνα της ακρίβειας, των χαμηλοσυνταξιούχων, των νέων που δεν έχουν μέλλον στην κοινωνική ασφάλιση, από τη μία. Η χλιδάτη ζωή των επωνύμων, οι πάσης φύσεως "αγορές του αιώνα" που πλέον γίνονται τόσο συχνά που ο χαρακτηρισμός τους ως τέτοιες είναι κοινοτοπία, ο γενικευμένος παραλογισμός στη διαχείριση του δημόσιου πλούτου, από την άλλη. Στο μέσο σωρεία επικοινωνιακών σκουπιδιών που προσβάλλουν τη λογική, την αισθητική και το συναίσθημα όσων ακόμη δεν παραιτήθηκαν. Κάπου στο βάθος, ως φόντο για όλα αυτά, η καταστροφή του πλανήτη, η οποία εμφανίζεται να είναι "απλά" άλλο ένα δράμα δίπλα στο δράμα του κάθε είδους φτωχού, δράμα που κανείς δεν προσπαθεί να αναδείξει με τον τρόπο που οι τηλε-κυράδες αναδεικνύουν τις "ανθρώπινες ιστορίες" της διπλανής πόρτας.
Ισως ο όρος "παραποίηση της πραγματικότητας" να είναι υπερβολικός, παρασυρμένος από την υπερβολή της ξύλινης γλώσσας των υπνωτιστών που έχουν αναλάβει το έργο (αυτής) της ενημέρωσης. Ολες οι προβαλόμενες ως πραγματικότητες κάπου υπάρχουν. Ωμως η επιλογή του πού στρέφεται ο προβολέας της ενημέρωσης είναι που στην πραγματικότητα καθορίζει τη χρειά της ενημέρωσης ή εξημέρωσης, διαλέχτε. Μια ερμηνεία του φαινομένου της εξημέρωσης δια της συγκεκριμένης ενημέρωσης είναι αυτή μιας παγκοσμιοποιημένης συνωμοσίας που έχει εκδοχές παντού. Αν τη δεχτούμε, έχουμε μια αφελή απορία: ποιους "συνωμότες" μπορεί να εξυπηρετεί η καταστροφή του πλανήτη στο όνομα της "ανάπτυξης"; Πού θα ζήσουν αυτοί όταν τα χειρότερα σενάρια καταστροφολογίας γίνουν πραγματικότητα; Μια απάντηση στα ερωτήματα αυτά είναι ότι εδώ βρίσκεται η τραγικότητα του ανθρώπινου είδους: οδηγείται στην καταστροφή του χωρίς να μπορεί να το συνειδητοποιήσει, ακόμη και εκεί που συγκεντρώνει σημαντική δύναμη. Μια άλλη, είναι ότι ο πλανήτης στην πραγματικότητα δεν απειλείται και όλο αυτό είναι ένα επικοινωνιακό παιχνίδι μεγάλης κλίμακας για διασπορά παγκοσμιοποιημένου πανικού που τελικά μεταφράζεται σε εξουσία.
Αν ισχύει το δεύτερο, τότε είμαστε όλοι θύματα μιας ταινίας κάποιου κύριου Γκορ και κάποιων πλάνων που δείχνουν πάγους που λιώνουν. Αν πάλι ισχύει το πρώτο, η κατάσταση είναι πιο δύσκολη γιατί ούτε είναι ορατός ο "από μηχανής θεός" της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας, ούτε και ξέρουμε (εμείς, τουλάχιστον) το μύθο. Σύγχυση; Πράγματι. Γιατί κανείς δεν είναι σε θέση να μετρήσει ο ίδιος τη στάθμη της θάλασσας, το ρυθμό που λιώνουν οι πάγοι, ή το διοξείδιο του άνθρακα στην ατμόσφαιρα. Οπότε, τελικά, όλα είναι θέμα πίστης, ίσως μιας πίστης ανάλογης με τη θρησκευτική, η οποία εξ ορισμού δεν οφείλει να τεκμηριώσει το έσχατο θεμέλιό της. Πού καταλήγει ο συλλογισμός; Μα στην αμφιβολία. Η οποία με τη σειρά της οδηγεί στην απραξία και την αδιαφορία, και το φαινόμενο ανακυκλώνεται ως φαύλος κύκλος.
Η αδυναμία μας να επαληθεύσουμε την καταστροφή του πλανήτη είναι δεδομένη, αλλά αν θέλουμε να διαφέρουμε από άλλα είδη ζωής που δεν έχουν λόγο, δεν μπορούμε να συνεχίσουμε την απραξία. Πρέπει να κερδίσουμε το στοίχημα που ίσως ποτέ δεν βάλαμε με τον εαυτό μας, να επιδείξουμε σε κάθε κατεύθυνση τη δύναμη της ύπαρξής μας ως καταναλωτές κάθε είδους προϊόντων που η παραγωγή και η χρήση τους καταστρέφει το μέλλον των παιδιών μας, και συνάμα ως πολίτες που (υποτίθεται;) καθορίζουν με τις επιλογές τους το μέλλον όλων. Είναι γνωστό ότι οι επιδόσεις μας στον τομέα αυτό είναι χείριστες. Συμπεριφερόμαστε ως ωχαδερφιστές που στερημένοι από κάθε είδους καταναλωτικές ανοησίες παράγουμε τοξίνες για τον πλανήτη. Θα πείτε ότι την ευθύνη πρέπει να την αναλάβουν και οι κυβερνήσεις, οι βιομηχανίες κλπ. Πράγματι. Αλλά ας υποθέσουμε ότι σταματούσαμε αύριο να αγοράζουμε ας πούμε αυτοκίνητα και τηλεοράσεις. Δεν θα αναγκάζονταν οι βιομηχανίες να παράγουν λιγότερο διοξείδιο; Ή μήπως δεν σταματάμε την κατανάλωση σκεπτόμενοι τους άνεργους της αυτοκινητοβιομηχανίας;
Η αλήθεια είναι σκληρή: καθένας από μας βιώνει, συνειδητά ή ασυνείδητα την τραγικότητα της αυτοκαταστροφής, την ίδια που βιώνει ολόκληρος ο πλανήτης και ίσως ολόκληρο το σύμπαν. Επειδή ίσως και να είναι αλήθεια ότι τα πράγματα έχουν φτάσει σε κρίσιμο σημείο, ίσως αξίζει τουλάχιστον να προσπαθήσουμε.
Καλή Χρονιά...
1.1.07
Απολογισμοί και άλλα
(Περιοδικό ne.o - Τεύχος 67 - Ιανουάριος 2007)
Το τέλος της χρονιάς προσφέρεται "παραδοσιακά" για πάσης φύσεως απολογισμούς, υποσχέσεις για το μέλλον και τα συναφή. Η ελληνική αγορά πληροφορικής και ευρύτερα οι "συναφείς δραστηριότητες" έχουν για άλλη μια φορά έναν εύκολο απολογισμό: μία από τα ίδια. Προγράμματα και εξαγγελίες που δεν πραγματοποιήθηκαν, η μικρότερη στην Ευρώπη διείσδυση των γρήγορων (και των αργών) συνδέσεων στο internet, και γενικά μια αγορά η οποία επί της ουσίας δεν αναπτύχθηκε, ούτε και αποτέλεσε η ίδια εργαλείο ανάπτυξης άλλων αγορών, και ευρύτερα κοινωνικών διεργασιών ως διατείνεται. Οι "ψηφιακές στρατηγικές", βέβαια, για άλλα κάνουν λόγο, όμως δεν είναι ούτε η πρώτη, ούτε και η τελευταία φορά που κάποιοι "άλλοι" από το παρελθόν ή το μέλλον, φταίνε για τη χάραξη ή την εφαρμογή της όποιας αναποτελεσματικής ψηφιακής ή μη πολιτικής. Φαίνεται ότι η αγορά πληροφορικής αρέσκεται στα ταξίδια στο χρόνο, προκειμένου να μεταθέσει ελπίδες ή να αποδώσει ευθύνες, όπως εξάλλου συμβαίνει και στην κεντρική πολιτική σκηνή.
Το παρόν είναι, γενικά, μια ανυπόστατη έννοια. Κυριαρχείται από τα λάθη του παρελθόντος και διέπεται από τις υποσχέσεις του μέλλοντος. Ως παρόν, στο ατομικό επίπεδο, χαρακτηρίζεται από τις πιστωτικές κάρτες με τις οποίες, σύμφωνα με τις τηλεοράσεις, ο "κόσμος" θα ψωνίσει "φέτος", εξαιτίας της πολιτικής που εφαρμόστηκε σε κάποιο "πέρυσι" και τις οποίες θα εξοφλήσει σε κάποιο "μέλλον" της πράσινης ή μπλε επερχόμενης ευημερίας - διαλέξτε. Το ίδιο, εν πολλοίς, συμβαίνει και στα του πολιτεύματος: οι κακές επιλογές του παρελθόντος των "άλλων" μας οδηγούν στην ανάγκη δέσμευσης του παρόντος όλων, με ορίζοντα την εξόφληση και άρα την ευημερία του μέλλοντος, εκτός και το αν οι "άλλοι" αλλάξουν και γίνουν "εμείς" οπότε το σκηνικό επαναλαμβάνεται με άλλα ονόματα και, οπωσδήποτε, χωρίς μνήμη.
Δεν πρόκειται απλά για ξύλινη γλώσσα. Πρόκειται για ξύλινη πραγματικότητα. Μια ξύλινη πραγματικότητα η οποία γεννάται από το ατομικό και συλλογικό μας κενό, από την έλλειψη φαντασίας, θάρρους, ανοιχτού πνεύματος και τελικά εμπιστοσύνης στην ύπαρξή μας. Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, να σημειώσουμε ότι είναι λάθος να αποδίδουμε την ξύλινη αυτή κατάσταση στους μπλε και πράσινους ή στους ροζ ή ό,τι τέλος πάντων χρώματος πολιτικούς.
Μπορεί να μην μας αρέσει να το παραδεχόμαστε, αλλά αυτοί είναι η εικόνα μας. Είναι οι 20-30 τύποι που εμφανίζονται ως σοφοί, γνώστες επί παντός, και που με επαρχιακό στόμφο αναλαμβάνουν την "ιστορική ευθύνη" απέναντι στους ανιστόρητους έλληνες που οι ίδιοι δημιούργησαν και συντηρούν. Είναι, επίσης, οι μηχανισμοί "πίσω τους", αυτοί που τους φέρνουν και τους απομακρύνουν από το προσκήνιο και τους δημιουργούν όποια εικόνα, παρελθόν και μέλλον επιθυμούν. Είναι η εξουσία του media-policy-maker η οποία στην ουσία απορρέει από εκεί που δυο-τρεις γραφικοί τύποι κατά καιρούς αναφέρουν: από τις λίγες οικογένειες που πραγματικά "κυβερνούν αυτόν τον τόπο" με εναλλασσόμενους θιάσους και πάσης φύσεως πρόθυμους Αυλικούς, οι οποίοι στο όνομα του όποιου life style θα έκαναν το παν για να είναι αυτοί οι ευνοούμενοι.
Κατά τα άλλα "οι πολλοί", αυτοί που δεν (θέλουν να) πιστεύουν ότι υπάρχουν πράγματι σύγχρονα Παλάτια και ψηφιακοί, τηλεοπτικοί, και γενικώς life style Αυλικοί, χαίρονται την ευδαιμονία των ψευδαισθήσεων που τους δημιουργεί η εικονική πραγματικότητα, υποθηκεύοντας -τελικά- την υπακοή και την απραξία τους. Το αν η αυτοκαταστροφική φύση του ανθρώπινου είδους επιβεβαιώνεται στα Παλάτια, στις Αυλές ή στους Υπηκόους, είναι μάλλον ένα παράγωγο ερώτημα αυτής της κατάστασης, και αφήνεται ως άσκηση για τους πολεμιστές του φωτός.
Αντιλαμβανόμαστε, λοιπόν, ότι η δική μας αγορά πληροφορικής δεν είναι παρά μια πινελιά σε αυτόν τον πίνακα, και δεν θα μπορούσε να αποτελεί από μόνη της χρωματική ή γεωμετρική παραφωνία. Εξάλλου, μετά από τόσα χρόνια, τουλάχιστον διαισθανόμαστε ότι οι περισσότεροι από τους εντόπιους βιοποριζόμενους με τα των νέων τεχνολογιών, μάλλον δεν διάγουν τον πλέον δημιουργικό βίο. Ας συντονιστούμε, λοιπόν, με το πνεύμα των ημερών και ας αφήσουμε τη ματαιότητα ως ερώτημα να πλανάται στους ορίζοντες της κατανάλωσης του life style κατά το πέρασμα του νέου έτους. Καλή χρονιά!...
Το τέλος της χρονιάς προσφέρεται "παραδοσιακά" για πάσης φύσεως απολογισμούς, υποσχέσεις για το μέλλον και τα συναφή. Η ελληνική αγορά πληροφορικής και ευρύτερα οι "συναφείς δραστηριότητες" έχουν για άλλη μια φορά έναν εύκολο απολογισμό: μία από τα ίδια. Προγράμματα και εξαγγελίες που δεν πραγματοποιήθηκαν, η μικρότερη στην Ευρώπη διείσδυση των γρήγορων (και των αργών) συνδέσεων στο internet, και γενικά μια αγορά η οποία επί της ουσίας δεν αναπτύχθηκε, ούτε και αποτέλεσε η ίδια εργαλείο ανάπτυξης άλλων αγορών, και ευρύτερα κοινωνικών διεργασιών ως διατείνεται. Οι "ψηφιακές στρατηγικές", βέβαια, για άλλα κάνουν λόγο, όμως δεν είναι ούτε η πρώτη, ούτε και η τελευταία φορά που κάποιοι "άλλοι" από το παρελθόν ή το μέλλον, φταίνε για τη χάραξη ή την εφαρμογή της όποιας αναποτελεσματικής ψηφιακής ή μη πολιτικής. Φαίνεται ότι η αγορά πληροφορικής αρέσκεται στα ταξίδια στο χρόνο, προκειμένου να μεταθέσει ελπίδες ή να αποδώσει ευθύνες, όπως εξάλλου συμβαίνει και στην κεντρική πολιτική σκηνή.
Το παρόν είναι, γενικά, μια ανυπόστατη έννοια. Κυριαρχείται από τα λάθη του παρελθόντος και διέπεται από τις υποσχέσεις του μέλλοντος. Ως παρόν, στο ατομικό επίπεδο, χαρακτηρίζεται από τις πιστωτικές κάρτες με τις οποίες, σύμφωνα με τις τηλεοράσεις, ο "κόσμος" θα ψωνίσει "φέτος", εξαιτίας της πολιτικής που εφαρμόστηκε σε κάποιο "πέρυσι" και τις οποίες θα εξοφλήσει σε κάποιο "μέλλον" της πράσινης ή μπλε επερχόμενης ευημερίας - διαλέξτε. Το ίδιο, εν πολλοίς, συμβαίνει και στα του πολιτεύματος: οι κακές επιλογές του παρελθόντος των "άλλων" μας οδηγούν στην ανάγκη δέσμευσης του παρόντος όλων, με ορίζοντα την εξόφληση και άρα την ευημερία του μέλλοντος, εκτός και το αν οι "άλλοι" αλλάξουν και γίνουν "εμείς" οπότε το σκηνικό επαναλαμβάνεται με άλλα ονόματα και, οπωσδήποτε, χωρίς μνήμη.
Δεν πρόκειται απλά για ξύλινη γλώσσα. Πρόκειται για ξύλινη πραγματικότητα. Μια ξύλινη πραγματικότητα η οποία γεννάται από το ατομικό και συλλογικό μας κενό, από την έλλειψη φαντασίας, θάρρους, ανοιχτού πνεύματος και τελικά εμπιστοσύνης στην ύπαρξή μας. Προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, να σημειώσουμε ότι είναι λάθος να αποδίδουμε την ξύλινη αυτή κατάσταση στους μπλε και πράσινους ή στους ροζ ή ό,τι τέλος πάντων χρώματος πολιτικούς.
Μπορεί να μην μας αρέσει να το παραδεχόμαστε, αλλά αυτοί είναι η εικόνα μας. Είναι οι 20-30 τύποι που εμφανίζονται ως σοφοί, γνώστες επί παντός, και που με επαρχιακό στόμφο αναλαμβάνουν την "ιστορική ευθύνη" απέναντι στους ανιστόρητους έλληνες που οι ίδιοι δημιούργησαν και συντηρούν. Είναι, επίσης, οι μηχανισμοί "πίσω τους", αυτοί που τους φέρνουν και τους απομακρύνουν από το προσκήνιο και τους δημιουργούν όποια εικόνα, παρελθόν και μέλλον επιθυμούν. Είναι η εξουσία του media-policy-maker η οποία στην ουσία απορρέει από εκεί που δυο-τρεις γραφικοί τύποι κατά καιρούς αναφέρουν: από τις λίγες οικογένειες που πραγματικά "κυβερνούν αυτόν τον τόπο" με εναλλασσόμενους θιάσους και πάσης φύσεως πρόθυμους Αυλικούς, οι οποίοι στο όνομα του όποιου life style θα έκαναν το παν για να είναι αυτοί οι ευνοούμενοι.
Κατά τα άλλα "οι πολλοί", αυτοί που δεν (θέλουν να) πιστεύουν ότι υπάρχουν πράγματι σύγχρονα Παλάτια και ψηφιακοί, τηλεοπτικοί, και γενικώς life style Αυλικοί, χαίρονται την ευδαιμονία των ψευδαισθήσεων που τους δημιουργεί η εικονική πραγματικότητα, υποθηκεύοντας -τελικά- την υπακοή και την απραξία τους. Το αν η αυτοκαταστροφική φύση του ανθρώπινου είδους επιβεβαιώνεται στα Παλάτια, στις Αυλές ή στους Υπηκόους, είναι μάλλον ένα παράγωγο ερώτημα αυτής της κατάστασης, και αφήνεται ως άσκηση για τους πολεμιστές του φωτός.
Αντιλαμβανόμαστε, λοιπόν, ότι η δική μας αγορά πληροφορικής δεν είναι παρά μια πινελιά σε αυτόν τον πίνακα, και δεν θα μπορούσε να αποτελεί από μόνη της χρωματική ή γεωμετρική παραφωνία. Εξάλλου, μετά από τόσα χρόνια, τουλάχιστον διαισθανόμαστε ότι οι περισσότεροι από τους εντόπιους βιοποριζόμενους με τα των νέων τεχνολογιών, μάλλον δεν διάγουν τον πλέον δημιουργικό βίο. Ας συντονιστούμε, λοιπόν, με το πνεύμα των ημερών και ας αφήσουμε τη ματαιότητα ως ερώτημα να πλανάται στους ορίζοντες της κατανάλωσης του life style κατά το πέρασμα του νέου έτους. Καλή χρονιά!...
1.8.05
Εικονική πραγματικότητα
[Περιοδικό ne.o. - Αύγουστος 2005]
Το τελευταίο διάστημα βιώνουμε ολοένα και περισσότερα στοιχεία εικονικής πραγματικότητας. Ποια είναι, άραγε, η πραγματικότητα; Υπάρχει μία πραγματικότητα ή μήπως περισσότερες; Τι καθορίζει την αντίληψή μας για το περιβάλλον μας και τελικά για την ύπαρξή μας; Σε παρελθούσες εποχές τα πράγματα μάλλον ήταν απλούστερα. Οι πηγές πληροφόρησης ήταν ελάχιστες στον αριθμό, και ελεγχόμενες από συγκεκριμένες και γνωστές εξουσίες. Οι διαφορετικοί πολιτισμοί, ακόμη και όταν ήταν διακριτοί, ήταν απόμακροι, και από αδιάφοροι έως σεβαστοί, πάντως όχι εχθρικοί ως πολιτισμοί.
Τι από αυτά ισχύει σήμερα; Ελάχιστα έως τίποτε. Ο χώρος έχει χάσει την υπόστασή του. Οι πηγές πληροφόρησης και, κατ' επέκταση, διαμόρφωσης της αντίληψης, είναι πολλές και φαινομενικά δεν ελέγχονται από ορατά κέντρα. Οι διαφορετικοί πολιτισμοί είναι όχι μόνο παραγωγοί ethnic μουσικής και "σουβενίρ", αλλά και εχθροί του "δικού μας" τρόπου ζωής. Το Σχέδιο, υπαρκτό ή ανύπαρκτο, απειλεί ευθέως τον "τρόπο ζωής" μας. Βρισκόμαστε σε πόλεμο: Από την μία πλευρά Εμείς και η πραγματικότητά μας. Εχουμε την ευθύνη και την ανάγκη να την προασπίσουμε, αυτό λένε οι εκλεκτοί μας. Από την άλλη, οι "φανατικοί δολοφόνοι" που δεν θέλουν να μας επιτρέψουν να ζήσουμε τη ζωή που δηλώνουμε πως επιλέγουμε. Μίσος και αποτροπή, και από τις δύο πλευρές, για πλήθος εγκλημάτων με θύματα ανθρώπους, ήθη και πολιτισμούς.
Ποια από τα δεδομένα που γεμίζουν τα "breaking news" είναι στοιχεία της αντικειμενικής πραγματικότητας και ποια όχι; Η ερώτηση δεν είναι ρητορική και δεν ακολουθείται από απάντηση: η διάκριση μεταξύ της αντικειμενικής και της εικονικής πραγματικότητας είναι δύσκολη έως αδύνατη για τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ των καναλιών, της δορυφορικής και του internet. Καθένας ζει στον δικό του, προσωπικό και ιδιαίτερο, κόσμο. Δεν έχει σημασία αν το σύνορο του κόσμου αυτού ορίζεται από την ιδεολογία, τη θρησκεία, την έκλειψη αυτών, το μίσος, το πάθος, την ημιμάθεια ή την αμάθεια. Δεν απασχολεί κανέναν αν η ελευθερία οριοθετείται από την ανάγκη να συνεχίσουμε να πληρώνουμε το στεγαστικό "no matter what", να αποταμιεύουμε για δίδακτρα, ή να παραγγέλνουμε CLR και HD TV.
Σημασία έχει ότι κανένας δεν είναι πλέον "ολοκληρωτικά" σίγουρος για τίποτε. "Reasonable doubt" για την ίδια την Ιστορία, για τις αξίες και για το μέλλον, για την ίδια την ύπαρξη. Αυτή είναι, με δυο λέξεις, η στάση της λεγόμενης μεταπολεμικής γενιάς, που της προέκυψε να ζήσει τον "πόλεμο των πολιτισμών", την "εισβολή των κινέζικων", την "προστασία του τρόπου ζωής μας" και ποιος ξέρει τι άλλο, έχοντας ως αναφορά τη δορυφορική τηλεόραση, το Internet, καθώς και ένα αξιοθρήνητο εκπαιδευτικό σύστημα που δημιουργεί εξαπατημένους και ανιστόρητους ημιμαθείς.
Τι σημασία έχει αν υπάρχει μία και μόνο πραγματικότητα; Τι νόημα έχει η αλήθεια των "καμικάζι" του Λονδίνου, της Αιγύπτου και ποιος ξέρει ποιας άλλης πόλης "άπιστων"; Το "Matrix", υπάρχει μόνο στην "επιστημονική φαντασία", ή μήπως ο καθένας ζει ήδη στη δική του κυψέλη, παράγοντας ενέργεια για κάτι που ενδεχομένως δεν είναι καν σε θέση να αντιληφθεί; Τι οριοθετεί και προσδιορίζει την ταυτότητα και την ίδια την ύπαρξη; Μήπως τα Business Plans και οι πωλήσεις της αγοράς I.T.; Μήπως η κατανάλωση αγαθών, έστω "made in China", αρκεί να μην τα εμπορεύονται οι ίδιοι οι Κινέζοι αλλά να φέρουν "δυτικές" ετικέτες; Ποια είναι η παραγωγή σε όρους πολιτισμού σήμερα;
Δύσκολες οι πέραν του προφανούς ("τι λέει αυτός") απαντήσεις σε τέτοια ερωτήματα. Δύσκολοι καιροί, γενικά, για όσους φτάνουν να αμφισβητήσουν την αυθεντικότητα της πραγματικότητας. Εξάλλου, η πραγματικότητα της "δικής μας" αγοράς, εξακολουθεί να έχει τα προβλήματα του ΚΠΣ, της απορρόφησης και των "μεγάλων έργων". Από Σεπτέμβρη μπορούμε να επιστρέψουμε σε αυτά. Προς το παρόν, "καλοκαιρινή αδεία", μας απασχόλησε το υπό αμφιβολίαν προφανές: η "πραγματικότητα".
Το τελευταίο διάστημα βιώνουμε ολοένα και περισσότερα στοιχεία εικονικής πραγματικότητας. Ποια είναι, άραγε, η πραγματικότητα; Υπάρχει μία πραγματικότητα ή μήπως περισσότερες; Τι καθορίζει την αντίληψή μας για το περιβάλλον μας και τελικά για την ύπαρξή μας; Σε παρελθούσες εποχές τα πράγματα μάλλον ήταν απλούστερα. Οι πηγές πληροφόρησης ήταν ελάχιστες στον αριθμό, και ελεγχόμενες από συγκεκριμένες και γνωστές εξουσίες. Οι διαφορετικοί πολιτισμοί, ακόμη και όταν ήταν διακριτοί, ήταν απόμακροι, και από αδιάφοροι έως σεβαστοί, πάντως όχι εχθρικοί ως πολιτισμοί.
Τι από αυτά ισχύει σήμερα; Ελάχιστα έως τίποτε. Ο χώρος έχει χάσει την υπόστασή του. Οι πηγές πληροφόρησης και, κατ' επέκταση, διαμόρφωσης της αντίληψης, είναι πολλές και φαινομενικά δεν ελέγχονται από ορατά κέντρα. Οι διαφορετικοί πολιτισμοί είναι όχι μόνο παραγωγοί ethnic μουσικής και "σουβενίρ", αλλά και εχθροί του "δικού μας" τρόπου ζωής. Το Σχέδιο, υπαρκτό ή ανύπαρκτο, απειλεί ευθέως τον "τρόπο ζωής" μας. Βρισκόμαστε σε πόλεμο: Από την μία πλευρά Εμείς και η πραγματικότητά μας. Εχουμε την ευθύνη και την ανάγκη να την προασπίσουμε, αυτό λένε οι εκλεκτοί μας. Από την άλλη, οι "φανατικοί δολοφόνοι" που δεν θέλουν να μας επιτρέψουν να ζήσουμε τη ζωή που δηλώνουμε πως επιλέγουμε. Μίσος και αποτροπή, και από τις δύο πλευρές, για πλήθος εγκλημάτων με θύματα ανθρώπους, ήθη και πολιτισμούς.
Ποια από τα δεδομένα που γεμίζουν τα "breaking news" είναι στοιχεία της αντικειμενικής πραγματικότητας και ποια όχι; Η ερώτηση δεν είναι ρητορική και δεν ακολουθείται από απάντηση: η διάκριση μεταξύ της αντικειμενικής και της εικονικής πραγματικότητας είναι δύσκολη έως αδύνατη για τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ των καναλιών, της δορυφορικής και του internet. Καθένας ζει στον δικό του, προσωπικό και ιδιαίτερο, κόσμο. Δεν έχει σημασία αν το σύνορο του κόσμου αυτού ορίζεται από την ιδεολογία, τη θρησκεία, την έκλειψη αυτών, το μίσος, το πάθος, την ημιμάθεια ή την αμάθεια. Δεν απασχολεί κανέναν αν η ελευθερία οριοθετείται από την ανάγκη να συνεχίσουμε να πληρώνουμε το στεγαστικό "no matter what", να αποταμιεύουμε για δίδακτρα, ή να παραγγέλνουμε CLR και HD TV.
Σημασία έχει ότι κανένας δεν είναι πλέον "ολοκληρωτικά" σίγουρος για τίποτε. "Reasonable doubt" για την ίδια την Ιστορία, για τις αξίες και για το μέλλον, για την ίδια την ύπαρξη. Αυτή είναι, με δυο λέξεις, η στάση της λεγόμενης μεταπολεμικής γενιάς, που της προέκυψε να ζήσει τον "πόλεμο των πολιτισμών", την "εισβολή των κινέζικων", την "προστασία του τρόπου ζωής μας" και ποιος ξέρει τι άλλο, έχοντας ως αναφορά τη δορυφορική τηλεόραση, το Internet, καθώς και ένα αξιοθρήνητο εκπαιδευτικό σύστημα που δημιουργεί εξαπατημένους και ανιστόρητους ημιμαθείς.
Τι σημασία έχει αν υπάρχει μία και μόνο πραγματικότητα; Τι νόημα έχει η αλήθεια των "καμικάζι" του Λονδίνου, της Αιγύπτου και ποιος ξέρει ποιας άλλης πόλης "άπιστων"; Το "Matrix", υπάρχει μόνο στην "επιστημονική φαντασία", ή μήπως ο καθένας ζει ήδη στη δική του κυψέλη, παράγοντας ενέργεια για κάτι που ενδεχομένως δεν είναι καν σε θέση να αντιληφθεί; Τι οριοθετεί και προσδιορίζει την ταυτότητα και την ίδια την ύπαρξη; Μήπως τα Business Plans και οι πωλήσεις της αγοράς I.T.; Μήπως η κατανάλωση αγαθών, έστω "made in China", αρκεί να μην τα εμπορεύονται οι ίδιοι οι Κινέζοι αλλά να φέρουν "δυτικές" ετικέτες; Ποια είναι η παραγωγή σε όρους πολιτισμού σήμερα;
Δύσκολες οι πέραν του προφανούς ("τι λέει αυτός") απαντήσεις σε τέτοια ερωτήματα. Δύσκολοι καιροί, γενικά, για όσους φτάνουν να αμφισβητήσουν την αυθεντικότητα της πραγματικότητας. Εξάλλου, η πραγματικότητα της "δικής μας" αγοράς, εξακολουθεί να έχει τα προβλήματα του ΚΠΣ, της απορρόφησης και των "μεγάλων έργων". Από Σεπτέμβρη μπορούμε να επιστρέψουμε σε αυτά. Προς το παρόν, "καλοκαιρινή αδεία", μας απασχόλησε το υπό αμφιβολίαν προφανές: η "πραγματικότητα".
1.4.05
Τα πάντα ρει
[Περιοδικό ne.o. - Απρίλιος 2005]
Κοιτάξτε γύρω σας τις ισορροπίες δυνάμεων σε όλους τους τομείς της οικονομίας, της πολιτικής, των εκδόσεων. Αναζητήστε τους συσχετισμούς που βρίσκονται "πίσω από τα πράγματα", στο λεγόμενο "παρασκήνιο". Τώρα προσπαθήστε να εντοπίσετε σημεία που τα θεωρείτε ακλόνητα ή, έστω, ιδιαίτερα σταθερά. Δύσκολο, ε; Ακριβώς! Δύσκολο, διότι το πλήθος των ακλόνητων σημείων φαίνεται να τείνει στο μηδέν, με το φαινόμενο να επιταχύνεται από την τεχνολογία. Αυτή είναι μια γενική διαπίστωση πίσω από την οποία μπορεί να κρύβεται τόσο το απαξιωμένο παλιό, όσο και το κενό νέο, και στην πραγματικότητα δεν λέει και πολλά νέα πράγματα.
Με την αυστηρή έννοια κανένα σημείο δεν ήταν ποτέ αληθινά ακλόνητο. Απλά, τα μεθοδολογικά εργαλεία της αντίληψής μας ενίοτε δεν μας επέτρεπαν να διαπιστώσουμε την κίνηση. Στην περίπτωση των φυσικών συστημάτων υπήρχε το όριο της ικανότητας παρατήρησης, εξ ου και τα γεωκεντρικά μοντέλα του σύμπαντος κ.ά. Στην περίπτωση κοινωνικών συστημάτων υπήρχε -και υπάρχει- η ελεγχόμενη ροή πληροφόρησης που καθορίζει την αντίληψη. Σήμερα, τα μεν τεχνικά όρια έχουν αρθεί, τα δε κοινωνικά φαίνεται να μεταβάλλονται γρήγορα και να εκθέτουν πολλές και συνήθως απλές αλήθειες. Αφήνουμε τη γενικότερη συζήτηση περί "παρακμής" σε όσους δεν έχουν τίποτε καλύτερο να κάνουν από το να την καταμετρούν και να την καταριούνται.
Σήμερα θα μιλήσουμε για το μέλλον. Η πολιτική σταθερότητα που βιώσαμε την τελευταία εικοσαετία αποκαλύφθηκε ότι ήταν το κέλυφος ενός αυγού που περιείχε πολλά ζωντανά και ανήσυχα πουλάκια. Σήμερα τίποτε δεν είναι δεδομένο και αυτό δεν οφείλεται μόνο στους "δίδυμους πύργους" και τα συνεπακόλουθα αυτών. Αν κοιτάξουμε στον μικρόκοσμό του ο καθένας, θα κάνουμε πολλές παρεμφερείς διαπιστώσεις.
Στον εκδοτικό χώρο, για παράδειγμα, τι ήταν οι σημερινοί έλληνες μεγαλοεκδότες πριν από 10 χρόνια; Ηταν κάτι πολύ λίγο έως τίποτε. Πριν από 20; Μπορεί να ήταν και αφισοκολλητές. Σήμερα είναι αυτοί που απέκτησαν πρόσβαση στο χρήμα του ανώνυμου επενδυτή, και αρκετή εξουσία για να έχουν πολιτικούς για υπάλληλους και για να καλούν τους εργαζόμενους που βάπτισαν "στελέχη" και να τους ανακοινώνουν μειώσεις μισθών σε στυλ "take it or leave it".
Τι θα είναι μετά από 10 χρόνια οι προσωποπαγείς οργανισμοί που οι εκδότες αυτοί δημιούργησαν; Θα είναι στην καλύτερη περίπτωση παραρτήματα άλλων, πραγματικών εκδοτικών μαγαζιών, τα οποία θα αντιληφθούν και θα ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις των καιρών. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι οι υγιείς οργανισμοί που τρέφονται με γνώση και που παράγουν γνώση, ανοίγουν δρόμους που οι άλλοι απλά ακολουθούν. Δείτε την IBM στην πληροφορική και το BBC στις εκδόσεις. Πώς να σταθούν δίπλα τους για περισσότερο από ελάχιστο χρόνο οι "συναρμολογητές των γκαράζ", οι τυχαίοι και οι ημιμαθείς ρεπόρτερ και εκδότες, και οι λοιποί κατασκευαστές ψηφιακού υλικού; Ειδικά για το τελευταίο, μπείτε στο site του BBC και συγκρίνετε το περιεχόμενο που διαθέτει για μικρά παιδιά, με αυτό των ελλήνων παραγωγών "εκπαιδευτικών CDROM". Κατά κανόνα, καχέκτυπα κακής ποιότητας που επιβιώνουν βασιζόμενα στην ελεγχόμενη βαλκανική άγνοια της αγοράς, όπως συμβαίνει σε τόσα εκδοτικά και πολιτικά "μαγαζιά".Αυτά, όμως, δεν είναι ακλόνητα. Κανείς δεν εγγυάται ότι τα δέντρα που φύτρωσαν στο ποτήρι θα βγάλουν ρίζες και θα σταθούν. Γιατί, άλλωστε;
Ενα αμφισβητούμενης προέλευσης έργο που κάποτε δημοσίευσε ο Κ.Κ. στους 4Τ έλεγε ότι "ο Ελληνας ενδιαφέρεται περισσότερο το έργο να είναι δικό του, παρά να είναι μεγάλο". Ακριβώς. Και αυτό είναι που θα βουλιάξει τα πάσης φύσεως, νεόπλουτα τε και στάσιμα, οικονομικά, πολιτικά και εκδοτικά μαγαζιά. Μπορεί κάποτε "ο νέος να ήταν ωραίος", αλλά όλοι οι "νέοι" που έμειναν στάσιμοι, τελικά υπερκεράστηκαν από "νεώτερους που ήταν ωραιότεροι". Ο Ηράκλειτος περιέγραψε την κατάσταση αυτή πριν από 25 αιώνες με μόλις τρεις λέξεις. Οι εξελίξεις απλά θα τον επιβεβαιώσουν για άλλη μια φορά.
1.2.05
Porca miseria...
[Περιοδικό ne.o. - Φεβρουάριος 2005]
Ενα φάντασμα μπαίνει στο σπίτι μας από την τηλεόραση. Το φάντασμα της μιζέριας. Η ευδαιμονία που εδώ και χρόνια καλλιεργείται γενικά και αόριστα στο ελληνικό γίγνεσθαι, φαίνεται να εγκαταλείπει σιγά-σιγά τις καρδιές μας για να δώσει τη θέση της σε μια μιζέρια ή έστω σε αισθήματα όπως "μακριά από εμάς", "και μη χειρότερα" και άλλα συναφή. Οι δύσκολες εποχές, οι οποίες ούτως ή άλλως θα έφταναν και με τους πράσινους άρχοντες, φαίνεται να καταφτάνουν επί των ημερών των γαλάζιων, δυστυχώς για τους τελευταίους. Τα φαινόμενα που φέρνουν μαζί τους οι εποχές ολοένα και περισσότερο σκληραίνουν ποιοτικά και γίνονται περισσότερα ποσοτικά. Τα "κανάλια" τα δείχνουν τα σημάδια των εποχών και δείχνοντάς τα βάζουν μέσα στο σπίτι μας τη μιζέρια και όχι μόνο. Πολλοί υποστηρίζουν ότι όλα αυτά είναι υπερβολές, ότι στην πραγματικότητα "δεν υπάρχει πρόβλημα" διότι - τόσο απλά - τα "κέντρα διασκέδασης" ακόμη και τις καθημερινές είναι γεμάτα. Δεν γνωρίζουμε αν έχουν δίκιο, τα κανάλια, όμως, συνεχίζουν ούτως ή άλλως ακάθεκτα τη δουλειά τους.
Η "ελευθερία της αντικειμενικής ενημέρωσης" που προ δεκαπενταετίας κοσμούσε τους λόγους των τότε τολμηρών και μετέπειτα ωφελημένων, μετατράπηκε σε "εργαλείο διαπλοκής" το οποίο συσχετίστηκε με τον έλεγχο της εξουσίας από τους προσφέροντες το τηλεοπτικό βήμα στους άρχοντές μας. Οι σκεπτόμενοι πολιτικά αλλά ανεξάρτητα από το συμφέρον τους μπορούσαν ίσως από την αρχή να εκτιμήσουν το ρόλο που θα έπαιζαν "τα κανάλια". Ομως οι "πολλοί" πείστηκαν ότι η "διαπλοκή" είναι ένα μεταγενέστερο και παράγωγο φαινόμενο. Η συνέχεια της ανάλυσης επί του θέματος ας απασχολήσει τους τηλεθωρούντες κατά το χρόνο των διαφημίσεων που διακόπτουν την αγαπημένη τους σειρά. Εμείς θα ασχοληθούμε με το κυρίαρχο μήνυμα των Δελτίων: τη Μιζέρια.
Δεν χρειάζονται πολλά κομμάτια του τηλε-παζλ για να διαβάσει κανείς τη λέξη στο δέκτη του. Τα δάνεια για Διακοπές, Χριστούγεννα, Πάσχα, Αυτοκίνητα και εν γένει Κατανάλωση έχουν αρχίσει να μένουν απλήρωτα. Οι τράπεζες πιέζουν, και τα θύματα εκλιπαρούν για οίκτο με την πλάτη στο φακό. Οι εισπρακτικές εταιρίες είναι σκληρές και δίνουν άφθονο και φτηνό υλικό στον ρεπόρτερ που δείχνει τα "προβλήματα του κόσμου". Οι αγρότες ανακαλύπτουν ότι οι επιδοτήσεις τελειώνουν χωρίς να ενδιαφέρονται αν αυτό συμβαίνει σε μπλε ή σε πράσινες ημέρες. Γνωρίζουν απλά ότι οι αριθμοί δεν βγαίνουν. Οι συντάξεις δεν φτάνουν, οι ανάπηροι κάθε χρόνο επισκέπτονται το γιατρό για να βεβαιώσει ότι στο ενδιάμεσο δεν φύτρωσε το άκρο που τους έλειπε ούτε και βρήκαν το φως τους. Τα νοσοκομεία γεμίζουν "ράντζα", στις λαϊκές αγορές και τα δημοτικά παζάρια κυριαρχεί εκτός από την ακρίβεια και η μαφία, το πετρέλαιο μόνο ακριβαίνει με την άνοδο των διεθνών τιμών χωρίς να φτηναίνει με την πτώση τους, η ανήμπορη μάνα κάνει έκκληση προσωπικά στον Πρωθυπουργό να σώσει το δικό της παιδί. Τα μηνύματα για ενδεχόμενο συνομωτικής κερδοσκοπικής υπερτίμησης της αγοράς κατοικίας κατά το κοντινό παρελθόν περνάνε στα ψιλά, δίπλα από την απειλή της επιβολής ΦΠΑ που θα ανεβάσει τις τιμές στα ακίνητα.
Το μήνυμα είναι σαφές: καθίστε στα αυγά σας, πληρώστε το υπερτιμημένο στεγαστικό σας και αν και το SLK σας δεν απειλείται με κατάσχεση, να λέτε "και πάλι καλά" και να θυμάστε αυτό που διαλαλούν τα κανάλια: "υπάρχει Μιζέρια στον κόσμο". Αν αισθάνεστε και περισσότερο δυνατοί αυτή την εποχή, μπορείτε να βλέπετε και τις άλλες εκπομπές και γενικά τα θέματα σχετικά με τη γκλαμουράτη ζωή των "επωνύμων", τα δράματά τους, τις ελπίδες, τα όνειρά τους, τις μικρές και μεγάλες ανθρώπινες στιγμές τους. Μπορείτε να θαυμάζετε τις ίδιες τηλεπερσόνες που θαυμάζατε και στο παρελθόν, πολιτικούς τε και δημοσιογράφους, να περιφέρουν την "ανιδιοτελή" τους ύπαρξη από κανάλι σε κανάλι, εναλλασσόμενοι σε όλους τους δυνατούς συνδυασμούς ρόλων, εξηγώντας για ποιο λόγο η μία μιζέρια είναι καλύτερη από την άλλη και γιατί οι ίδιοι έχουν την καλύτερη εξήγηση και τις καλύτερες λύσεις. Προς κ. Τέλη Λιβανίδη: από ποιο όροφο είχες πετάξει την τηλεόρασή σου;
Ενα φάντασμα μπαίνει στο σπίτι μας από την τηλεόραση. Το φάντασμα της μιζέριας. Η ευδαιμονία που εδώ και χρόνια καλλιεργείται γενικά και αόριστα στο ελληνικό γίγνεσθαι, φαίνεται να εγκαταλείπει σιγά-σιγά τις καρδιές μας για να δώσει τη θέση της σε μια μιζέρια ή έστω σε αισθήματα όπως "μακριά από εμάς", "και μη χειρότερα" και άλλα συναφή. Οι δύσκολες εποχές, οι οποίες ούτως ή άλλως θα έφταναν και με τους πράσινους άρχοντες, φαίνεται να καταφτάνουν επί των ημερών των γαλάζιων, δυστυχώς για τους τελευταίους. Τα φαινόμενα που φέρνουν μαζί τους οι εποχές ολοένα και περισσότερο σκληραίνουν ποιοτικά και γίνονται περισσότερα ποσοτικά. Τα "κανάλια" τα δείχνουν τα σημάδια των εποχών και δείχνοντάς τα βάζουν μέσα στο σπίτι μας τη μιζέρια και όχι μόνο. Πολλοί υποστηρίζουν ότι όλα αυτά είναι υπερβολές, ότι στην πραγματικότητα "δεν υπάρχει πρόβλημα" διότι - τόσο απλά - τα "κέντρα διασκέδασης" ακόμη και τις καθημερινές είναι γεμάτα. Δεν γνωρίζουμε αν έχουν δίκιο, τα κανάλια, όμως, συνεχίζουν ούτως ή άλλως ακάθεκτα τη δουλειά τους.
Η "ελευθερία της αντικειμενικής ενημέρωσης" που προ δεκαπενταετίας κοσμούσε τους λόγους των τότε τολμηρών και μετέπειτα ωφελημένων, μετατράπηκε σε "εργαλείο διαπλοκής" το οποίο συσχετίστηκε με τον έλεγχο της εξουσίας από τους προσφέροντες το τηλεοπτικό βήμα στους άρχοντές μας. Οι σκεπτόμενοι πολιτικά αλλά ανεξάρτητα από το συμφέρον τους μπορούσαν ίσως από την αρχή να εκτιμήσουν το ρόλο που θα έπαιζαν "τα κανάλια". Ομως οι "πολλοί" πείστηκαν ότι η "διαπλοκή" είναι ένα μεταγενέστερο και παράγωγο φαινόμενο. Η συνέχεια της ανάλυσης επί του θέματος ας απασχολήσει τους τηλεθωρούντες κατά το χρόνο των διαφημίσεων που διακόπτουν την αγαπημένη τους σειρά. Εμείς θα ασχοληθούμε με το κυρίαρχο μήνυμα των Δελτίων: τη Μιζέρια.
Δεν χρειάζονται πολλά κομμάτια του τηλε-παζλ για να διαβάσει κανείς τη λέξη στο δέκτη του. Τα δάνεια για Διακοπές, Χριστούγεννα, Πάσχα, Αυτοκίνητα και εν γένει Κατανάλωση έχουν αρχίσει να μένουν απλήρωτα. Οι τράπεζες πιέζουν, και τα θύματα εκλιπαρούν για οίκτο με την πλάτη στο φακό. Οι εισπρακτικές εταιρίες είναι σκληρές και δίνουν άφθονο και φτηνό υλικό στον ρεπόρτερ που δείχνει τα "προβλήματα του κόσμου". Οι αγρότες ανακαλύπτουν ότι οι επιδοτήσεις τελειώνουν χωρίς να ενδιαφέρονται αν αυτό συμβαίνει σε μπλε ή σε πράσινες ημέρες. Γνωρίζουν απλά ότι οι αριθμοί δεν βγαίνουν. Οι συντάξεις δεν φτάνουν, οι ανάπηροι κάθε χρόνο επισκέπτονται το γιατρό για να βεβαιώσει ότι στο ενδιάμεσο δεν φύτρωσε το άκρο που τους έλειπε ούτε και βρήκαν το φως τους. Τα νοσοκομεία γεμίζουν "ράντζα", στις λαϊκές αγορές και τα δημοτικά παζάρια κυριαρχεί εκτός από την ακρίβεια και η μαφία, το πετρέλαιο μόνο ακριβαίνει με την άνοδο των διεθνών τιμών χωρίς να φτηναίνει με την πτώση τους, η ανήμπορη μάνα κάνει έκκληση προσωπικά στον Πρωθυπουργό να σώσει το δικό της παιδί. Τα μηνύματα για ενδεχόμενο συνομωτικής κερδοσκοπικής υπερτίμησης της αγοράς κατοικίας κατά το κοντινό παρελθόν περνάνε στα ψιλά, δίπλα από την απειλή της επιβολής ΦΠΑ που θα ανεβάσει τις τιμές στα ακίνητα.
Το μήνυμα είναι σαφές: καθίστε στα αυγά σας, πληρώστε το υπερτιμημένο στεγαστικό σας και αν και το SLK σας δεν απειλείται με κατάσχεση, να λέτε "και πάλι καλά" και να θυμάστε αυτό που διαλαλούν τα κανάλια: "υπάρχει Μιζέρια στον κόσμο". Αν αισθάνεστε και περισσότερο δυνατοί αυτή την εποχή, μπορείτε να βλέπετε και τις άλλες εκπομπές και γενικά τα θέματα σχετικά με τη γκλαμουράτη ζωή των "επωνύμων", τα δράματά τους, τις ελπίδες, τα όνειρά τους, τις μικρές και μεγάλες ανθρώπινες στιγμές τους. Μπορείτε να θαυμάζετε τις ίδιες τηλεπερσόνες που θαυμάζατε και στο παρελθόν, πολιτικούς τε και δημοσιογράφους, να περιφέρουν την "ανιδιοτελή" τους ύπαρξη από κανάλι σε κανάλι, εναλλασσόμενοι σε όλους τους δυνατούς συνδυασμούς ρόλων, εξηγώντας για ποιο λόγο η μία μιζέρια είναι καλύτερη από την άλλη και γιατί οι ίδιοι έχουν την καλύτερη εξήγηση και τις καλύτερες λύσεις. Προς κ. Τέλη Λιβανίδη: από ποιο όροφο είχες πετάξει την τηλεόρασή σου;
1.8.03
Ειδήσεις
[Περιοδικό ne.o. - Αύγουστος-Σπτέμβριος 2003]
Αγαπητοί τηλεθεατές καλησπέρα! Είναι το δελτίο των 8 από όποιο κανάλι και να βλέπετε. Ακολουθούν οι σημαντικότερες ειδήσεις της ημέρας που πέρασε.
Στην περιοχή Βαθύ Πηγάδι συναντήθηκαν Ελληνες και Τούρκοι διατελέσαντες Υπουργοί Εθνικής Αμυνας μαζί με τέως πλανητάρχες και παράγοντες του διεθνούς jet set. Στη συνάντηση είχαν την ευκαιρία να ανταλλάξουν απόψεις για πολλά θέματα, μέσα σε ένα φιλικό και άτυπο περιβάλλον, όπου δοκίμασαν τις παραδοσιακές νοστιμιές του Βαθέως Πηγαδιού. Στο μενού περιλαμβάνονταν καδαβιδόψυχα, αστακομακαρονάδα και ψητή σφυρίδα, ενώ για επιδόρπιο δοκίμασαν καταϊφι με παγωτό καιμάκι. Αίσθηση προκάλεσε η δήλωση Τούρκου Τέως Υπουργού ότι το καταϊφι είναι στην Ελλάδα νοστιμότερο από ότι στην Τουρκία.
Στο μαγευτικό νησί της Μυκόνου πραγματοποιεί τις διακοπές της η Τέως Βασιλική οικογένεια της Ελλάδας. Ο μεγαλειότατος οδηγεί ο ίδιος, σαν απλός θνητός, το 4x4 όχημα που του παραχώρησε ο μεγαλοεφοπλιστής Redkid με τον οποίο τον συνδέει βαθιά φιλία. Ο Κωνσταντίνος, η Αννα-Μαρία, τα παιδιά τους Πρίγκιπες Νικόλαος και Παύλος και τα υπόλοιπα μέλη της Βασιλικής οικογενείας δήλωσαν συγκινημένοι που βρίσκονται στη χώρα μας και ευχήθηκαν να την επισκέπτονται συχνότερα. Στο πλάνο βλέπετε σκηνές από την επίσκεψη της βασιλικής οικογενείας σε ξωκλήσι όπου συνομίλησαν με απλούς ανθρώπους.
Αναστάτωσε την επιστημονική κοινότητα η δήλωση του Γνωστού Γενετιστή, ότι σκοπεύει να κλωνοποιήσει άνθρωπο από το γενετικό υλικό που μπορεί να συλλέξει από μια τρίχα του. Ο κ. Γενετιστής, που πραγματοποιεί τα πειράματά του σε δεξαμενόπλοιο που πλέει στα διεθνή χωρικά ύδατα, δήλωσε πως η μέθοδος έχει εφαρμοστεί με επιτυχία σε γουρούνια και είναι θέμα χρόνου η εφαρμογή της στον άνθρωπο. Στο μεταξύ, το διεθνές top model Πανωραία, δήλωσε ότι σκοπεύει να μηνύσει οποιονδήποτε την κλωνοποιήσει χωρίς την άδειά της και ασφάλισε τις τρίχες της για το αστρονομικό ποσό των 500 εκ ευρώ.
Στα δικά μας πάλι, στα 2 ευρώ έχει φτάσει το μπουκαλάκι εμφιαλωμένο νερό που πουλιέται στις ακρογιαλιές. Και ενώ οι διαμαρτυρίες για την ακρίβεια πληθαίνουν, το Υπουργείο Τιμών, ανακοίνωσε ότι έχει προγραμματίσει αιφνιδιαστικούς ελέγχους για αύριο και μεθαύριο σε παραλίες, για να διαπιστωθεί αν υπάρχουν παραβάσεις. Οι έλεγχοι θα γίνονται από “ράμπο” με χρήση του ειδικού πλοιαρίου που φέρει τη σημαία του ΣΔΟΕ, καθώς και με τα 43 οχήματα 4x4 που προμηθεύτηκε από φέτος το σώμα. Στο ρεπορτάζ η Μαρία Θελωναγίνω. Μαρία. Εφη, κυρίες και κύριοι, βρισκόμαστε στην παραλία της Αττικής όπου λειτουργεί η νέα ιδιόκτητη πλαζ που θα φιλοξενεί όσους δεν προλαβαίνουν να κάνουν αγροτουρισμό. Βλέπετε τις αιθέριες υπάρξεις που αναστατώνουν τα πλήθη με την παρουσία τους, να έχουν ανάμεσα στα απαραίτητα αξεσουάρ, εκτός από το αντηλιακό και το παρεό, και ένα μπουκαλάκι με νερό το οποίο προτιμούν να φέρουν από το σπίτι τους. Κατά τα άλλα η ατμόσφαιρα εδώ στην παραλία της Αττικής είναι πολύ δροσερή και παντού κυκλοφορούν προκλητικές ελληνίδες με σφιχτά κορμιά, ντυμένες στα χρώματα του φετεινού καλοκαιριού. Εφη.
Ενα δράμα ζουν οι κάτοικοι στην περιοχή Ανωκάτω στον Ολυμπο οι οποίοι, περιμένοντας το απελευθερωμένο ρεύμα, έσβησαν σε ένδειξη διαμαρτυρίας όλες τις τηλεοράσεις και τα κλιματιστικά. Ο Πρόεδρος δήλωσε ότι ενώ ήδη στο διπλανό χωριό Κατωπάνω να έχει απελευθερωθεί η ενέργεια, στο δικό τους δεν έχει ακόμη φτάσει το ελεύθερο ρεύμα και απείλησε με χρήση βίας.
Αθλητικά. Σε εκκρεμότητα βρίσκεται η μεταγραφή του Τόπη Χατζηαγράματου στην Βασίλισσα. Οι κιτρινοπράσινοι δήλωσαν ότι σκοπεύουν να τον εξετάσουν παντού, ενώ ο εκπρόσωπος του Τόπη ανέφερε ότι περιμένει ακόμη το πράσινο φως από την ΕΑΑΠ. Στο μεταξύ, λύση αναζητούν από το πρωί ο μεγαλομέτοχος Σασεκλέγω και οι φίλαθλοι που έχουν συγκεντρωθεί έξω από τα γραφεία της ΠΑΕ στο θέμα του γηπέδου, όπου η Πολιτεία δια στόματος του Υπουργού δήλωσε ότι μελετά τις προτάσεις της Επιτροπής. Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον αναμένουν, τέλος, οι φίλαθλοι των Πρασινοροζ στο καμπιονάτο, την κατάληξη της αναζήτησης πολυτελούς στέγης από τον Γίγα Μονοτρέχη, από την οποία θα εξαρτηθεί η σύναψη διετούς συμβολαίου με την ομάδα τους. Ευχαριστούμε που μας παρακολουθήσατε.
Αγαπητοί τηλεθεατές καλησπέρα! Είναι το δελτίο των 8 από όποιο κανάλι και να βλέπετε. Ακολουθούν οι σημαντικότερες ειδήσεις της ημέρας που πέρασε.
Στην περιοχή Βαθύ Πηγάδι συναντήθηκαν Ελληνες και Τούρκοι διατελέσαντες Υπουργοί Εθνικής Αμυνας μαζί με τέως πλανητάρχες και παράγοντες του διεθνούς jet set. Στη συνάντηση είχαν την ευκαιρία να ανταλλάξουν απόψεις για πολλά θέματα, μέσα σε ένα φιλικό και άτυπο περιβάλλον, όπου δοκίμασαν τις παραδοσιακές νοστιμιές του Βαθέως Πηγαδιού. Στο μενού περιλαμβάνονταν καδαβιδόψυχα, αστακομακαρονάδα και ψητή σφυρίδα, ενώ για επιδόρπιο δοκίμασαν καταϊφι με παγωτό καιμάκι. Αίσθηση προκάλεσε η δήλωση Τούρκου Τέως Υπουργού ότι το καταϊφι είναι στην Ελλάδα νοστιμότερο από ότι στην Τουρκία.
Στο μαγευτικό νησί της Μυκόνου πραγματοποιεί τις διακοπές της η Τέως Βασιλική οικογένεια της Ελλάδας. Ο μεγαλειότατος οδηγεί ο ίδιος, σαν απλός θνητός, το 4x4 όχημα που του παραχώρησε ο μεγαλοεφοπλιστής Redkid με τον οποίο τον συνδέει βαθιά φιλία. Ο Κωνσταντίνος, η Αννα-Μαρία, τα παιδιά τους Πρίγκιπες Νικόλαος και Παύλος και τα υπόλοιπα μέλη της Βασιλικής οικογενείας δήλωσαν συγκινημένοι που βρίσκονται στη χώρα μας και ευχήθηκαν να την επισκέπτονται συχνότερα. Στο πλάνο βλέπετε σκηνές από την επίσκεψη της βασιλικής οικογενείας σε ξωκλήσι όπου συνομίλησαν με απλούς ανθρώπους.
Αναστάτωσε την επιστημονική κοινότητα η δήλωση του Γνωστού Γενετιστή, ότι σκοπεύει να κλωνοποιήσει άνθρωπο από το γενετικό υλικό που μπορεί να συλλέξει από μια τρίχα του. Ο κ. Γενετιστής, που πραγματοποιεί τα πειράματά του σε δεξαμενόπλοιο που πλέει στα διεθνή χωρικά ύδατα, δήλωσε πως η μέθοδος έχει εφαρμοστεί με επιτυχία σε γουρούνια και είναι θέμα χρόνου η εφαρμογή της στον άνθρωπο. Στο μεταξύ, το διεθνές top model Πανωραία, δήλωσε ότι σκοπεύει να μηνύσει οποιονδήποτε την κλωνοποιήσει χωρίς την άδειά της και ασφάλισε τις τρίχες της για το αστρονομικό ποσό των 500 εκ ευρώ.
Στα δικά μας πάλι, στα 2 ευρώ έχει φτάσει το μπουκαλάκι εμφιαλωμένο νερό που πουλιέται στις ακρογιαλιές. Και ενώ οι διαμαρτυρίες για την ακρίβεια πληθαίνουν, το Υπουργείο Τιμών, ανακοίνωσε ότι έχει προγραμματίσει αιφνιδιαστικούς ελέγχους για αύριο και μεθαύριο σε παραλίες, για να διαπιστωθεί αν υπάρχουν παραβάσεις. Οι έλεγχοι θα γίνονται από “ράμπο” με χρήση του ειδικού πλοιαρίου που φέρει τη σημαία του ΣΔΟΕ, καθώς και με τα 43 οχήματα 4x4 που προμηθεύτηκε από φέτος το σώμα. Στο ρεπορτάζ η Μαρία Θελωναγίνω. Μαρία. Εφη, κυρίες και κύριοι, βρισκόμαστε στην παραλία της Αττικής όπου λειτουργεί η νέα ιδιόκτητη πλαζ που θα φιλοξενεί όσους δεν προλαβαίνουν να κάνουν αγροτουρισμό. Βλέπετε τις αιθέριες υπάρξεις που αναστατώνουν τα πλήθη με την παρουσία τους, να έχουν ανάμεσα στα απαραίτητα αξεσουάρ, εκτός από το αντηλιακό και το παρεό, και ένα μπουκαλάκι με νερό το οποίο προτιμούν να φέρουν από το σπίτι τους. Κατά τα άλλα η ατμόσφαιρα εδώ στην παραλία της Αττικής είναι πολύ δροσερή και παντού κυκλοφορούν προκλητικές ελληνίδες με σφιχτά κορμιά, ντυμένες στα χρώματα του φετεινού καλοκαιριού. Εφη.
Ενα δράμα ζουν οι κάτοικοι στην περιοχή Ανωκάτω στον Ολυμπο οι οποίοι, περιμένοντας το απελευθερωμένο ρεύμα, έσβησαν σε ένδειξη διαμαρτυρίας όλες τις τηλεοράσεις και τα κλιματιστικά. Ο Πρόεδρος δήλωσε ότι ενώ ήδη στο διπλανό χωριό Κατωπάνω να έχει απελευθερωθεί η ενέργεια, στο δικό τους δεν έχει ακόμη φτάσει το ελεύθερο ρεύμα και απείλησε με χρήση βίας.
Αθλητικά. Σε εκκρεμότητα βρίσκεται η μεταγραφή του Τόπη Χατζηαγράματου στην Βασίλισσα. Οι κιτρινοπράσινοι δήλωσαν ότι σκοπεύουν να τον εξετάσουν παντού, ενώ ο εκπρόσωπος του Τόπη ανέφερε ότι περιμένει ακόμη το πράσινο φως από την ΕΑΑΠ. Στο μεταξύ, λύση αναζητούν από το πρωί ο μεγαλομέτοχος Σασεκλέγω και οι φίλαθλοι που έχουν συγκεντρωθεί έξω από τα γραφεία της ΠΑΕ στο θέμα του γηπέδου, όπου η Πολιτεία δια στόματος του Υπουργού δήλωσε ότι μελετά τις προτάσεις της Επιτροπής. Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον αναμένουν, τέλος, οι φίλαθλοι των Πρασινοροζ στο καμπιονάτο, την κατάληξη της αναζήτησης πολυτελούς στέγης από τον Γίγα Μονοτρέχη, από την οποία θα εξαρτηθεί η σύναψη διετούς συμβολαίου με την ομάδα τους. Ευχαριστούμε που μας παρακολουθήσατε.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Αναρτήσεις
