[Περιοδικό ne.o. - Τεύχος 90 -Φεβρουάριος 2009]
Σε παλαιότερες εποχές έχουμε γράψει διάφορες αφελείς τοποθετήσεις όπως για παράδειγμα ότι δεν μπορεί να μιλάμε ως χώρα για ανάπτυξη χωρίς να παράγουμε τίποτε το οποίο να μας κάνει μοναδικούς ή έστω ανταγωνιστικούς σε κάποιες αγορές. Οτι η μεσιτεία λύσεων πληροφορικής είναι βραχυπρόθεσμη υποκρισία επένδυσης ή κοινώς "φούσκα". Ελάχιστοι ενδιαφέρονταν να ακούσουν τέτοια πράγματα, και κάτι μας λέει ότι πολλοί δεν ήξεραν ή δεν μπορούσαν να φανταστούν τι θα ακολουθούσε. Η εντύπωση ότι τα "παράγωγα προϊόντα" θα συνέχιζαν να ανεβάζουν την οικονομία του αέρα δεν ήταν, εξάλλου, στοιχείο μόνο της ελληνικής πραγματικότητας. Ετσι η παγκοσμιοποιημένη φούσκα "έσκασε", έχοντας λίγο πριν χαρίσει στις οικογένειες που λυμαίνονται το πετρέλαιο του πλανήτη πακτωλούς χρημάτων.
Αυτά είναι παρελθόν, οι επιπτώσεις τους μάλλον θα είναι μέλλον, αλλά το θέμα μας είναι αλλού: στο ρόλο της λεγόμενης "καταναλωτικής τεχνολογίας" στο όλο παιχνίδι που λέγεται "ανάπτυξη". Η μετακόμιση των εργοστασίων στην Κίνα και ο ευτελισμός των τιμών των καταναλωτικών προϊόντων τεχνολογίας, ήταν ασφαλώς "βολικός" για τους καταναλωτές. Οι οποίοι, εξάλλου, δεν γνώριζαν για πόσα χρόνια ήταν τα εργοστάσια στην Κίνα και άρα πόσα χρόνια πριν ήταν εφικτή λ.χ. για έγχρωμο laser εκτυπωτή μια λιανική τιμή κάτω από 500 €. Εστω και αργά λοιπόν, οι καταναλωτές απόλαυσαν τις χαμηλές τιμές στα είδη της λεγόμενης υψηλής τεχνολογίας.
Τι φωτογραφικές μηχανές με πολλά megapixel και κάτω από 100 €, τι τηλεοράσεις HD με 400 € και λιγότερα! Για όσους θυμούνται τη δραχμή, με 30 χιλιάρικα παίρνεις φωτογραφική μηχανή που το 2003 επωλείτο περί τα 400, και με 100 χιλιάρικα αγοράζεις τηλεόραση που το 99 ήθελες τουλάχιστον μισό εκατομμύριο... Το πώς γίνεται μέσα σε 4 χρόνια και την εποχή που το πετρέλαιο "πετούσε" να ευτελιστούν τόσο οι τιμές, αυτό το ξέρουν πολύ λίγοι. Κατά μία εκδοχή εφόσον οι καταναλωτές πληρώνουν, τότε αυτές καλά κάνουν και είναι εκεί που είναι. Δεν χρησιμοποιούμε την ορολογία του νόμου της προσφοράς και της ζήτησης, γιατί ο Ανταμ Σμιθ μίλησε για ενημερωμένους καταναλωτές και στην προκειμένη περίπτωση ο "ενθουσιασμός" για το καινούριο gadget και η υποτιθέμενη ανάγκη να το αποκτήσουμε είναι ισχυρότερος της ενημέρωσης που -σε τελική ανάλυση- δεν θέλουμε και δεν έχουμε.
Δεν γνωρίζουμε, για παράδειγμα, πόσα εκατομμύρια άνθρωποι πληρώνονται με ένα πιάτο φαγητό για να πάρουμε εμείς φτηνό MP4 player, ούτε πόσα εκατομμύρια τόνοι CO2 αφήνονται καθημερινά ανεξέλεγκτα στην ατμόσφαιρα και πόσα τοξικά θάβονται όπου να 'ναι, για να παραχθούν όλα αυτά τα πολύτιμα gadget μας "φθηνά". Δεν θέλουμε να γνωρίζουμε, και άμα τα πράγματα ζορίσουν, τα ρίχνουμε και στο "καθεστώς " της Κίνας και ησυχάζουμε. Φταίει το καθεστώς της Κίνας που οι θέσεις εργασίας μετακόμισαν από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη εκεί για να πετάνε ανενόχλητα τα σκουπίδια τους και να βάζουν τους πεινασμένους να δουλεύουν για ένα πιάτο φαγητό για να φτιάχνουν τα subnotebooks και τα smartphones...
Ο βιασμός της λογικής, όμως, έχει κοντά ποδάρια και η τεχνολογία σπρώχνει το χρόνο μπροστά όχι μόνο στα καλά, αλλά και στα κακά. Ετσι, σήμερα βλέπουμε με δέος τις δεκάδες χιλιάδες απολύσεις στις εταιρίες τεχνολογίας, στις οποίες κάτι μας λέει ότι δεν προσμετρώνται οι απολύσεις κινέζων. Και δεν ξέρουμε πού θα σταματήσει αυτό, ούτε αν και πότε θα μας αγγίξει. Αναρωτηθήκαμε ποτέ αν όλες αυτές οι καταναλωτικές τεχνολογικές ανοησίες ικανοποιούσαν πραγματικές ανάγκες μας; Αν ναι, γιατί δεν αγοράζουμε ακόμη για να μη χαθούν και οι δουλειές; Αν όχι, μήπως είμαστε (ως είδος) ανόητοι που όχι μόνο τα καταναλώναμε όλα αυτά, αλλά και πιστεύαμε ότι δεν υπάρχει καν φούσκα; Η ματαιότητα της ανθρώπινης ύπαρξης, θα πει κανείς, δεν την αφήνει να δει πέρα από τη μικρότητά της. Βολικό, ιδιαίτερα αν από όσα είναι προσβάσιμα στην ανθρώπινη ύπαρξη αφαιρέσουμε τη γνώση, και στη θέση της φυτέψουμε τα smartphones, τα MP3 players, και τόσα άλλα παραφερνάλια γεμάτα με έγχρωμα LCD υψηλής ανάλυσης αλλά χαμηλής νοημοσύνης.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
1.7.08
Τεχνολογία και Περιβάλλον
(Περιοδικό ne.o. - Τεύχος 84 - Ιούλιος-Αύγουστος 2008)
Η πραγματικότητα επιβεβαιώνει μέρα με τη μέρα αρκετά από τα χειρότερα σενάρια για το μέλλον των κλιματικών αλλαγών και τελικά για την ποιότητα του περιβάλλοντος στο οποίο θα πρέπει να επιβιώσουν οι επόμενες γενεές. Η αμφιβολία με την οποία κανείς αντιμετωπίζει τις δυσοίωνες προβλέψεις, δίνει σιγά-σιγά τη θέση της στην ενοχή. Νέοι συνειρμοί της σκέψης γεννώνται και συνδέουν την άσκοπη μετακίνηση με το αυτοκίνητο κατά την οποία ένας και μόνο άνθρωπος παράγει δεκάδες κιλά διοξειδίου του άνθρακα, με την υπερβολική ζέστη και κάθε είδους ακρότητα του κλίματος. Όλα με κάποιο μέτρο, ασφαλώς, και αυτό για αρκετούς λόγους όπως για παράδειγμα ότι δεν θα είμαστε «εδώ» για να δούμε τις πραγματικές επιπτώσεις της συμπεριφοράς μας, ή ότι, «εδώ που τα λέμε» δεν αποκλείεται τα μέσα να υπερβάλλουν και λίγο. Οι προσωπικές ενοχές συναντούν ό,τι απέμεινε από τη λογική, η οποία μας ωθεί στο να αποδώσουμε ευθύνες στη βιομηχανία αχρήστων ειδών γενικά: αυτοί ρυπαίνουν πραγματικά και σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα από τη βόλτα με το (κανείς δεν είναι τέλειος) τρίλιτρο. Άλλες φορές πάλι, η σκέψη οδηγείται στις πετρελαιοβιομηχανίες, οι οποίες κατά μία άποψη φέρουν τη μεγαλύτερη ευθύνη για τη συμπεριφορά μας απέναντι στο περιβάλλον, το γιατί είναι μεγάλη συζήτηση εκτός εμβέλειας του παρόντος.
Στο ερώτημα «τι μπορούν να κάνουν οι νέες τεχνολογίες για να βοηθήσουν τον πλανήτη;» η απάντηση είναι δύσκολη και ενδιαφέρουσα. Μια αφελής απάντηση είναι ότι οι νέες τεχνολογίες πληροφορικής και επικοινωνιών είναι από τη φύση τους λειτουργικά οικολογικές. Δηλαδή η χρήση τους δημιουργεί λ.χ. λιγότερες απαιτήσεις για χαρτί, για μετακινήσεις, κ.ά.. Αν φύγουμε από την επιφάνεια θα διαπιστώσουμε ότι ίσως η παραγωγή της ενέργειας που απαιτείται για να κατασκευαστούν όλα αυτά που θα μας κάνουν να χρησιμοποιούμε λιγότερο χαρτί, να ταξιδεύουμε λιγότερο, κλπ, καθώς και τα σκουπίδια που σύντομα θα αποτελέσουν οι σημερινές συσκευές «αιχμής», είναι πολύ πιο βλαβερά για το περιβάλλον από ότι το να χρησιμοποιούσαμε χαρτί.
Βέβαια, η φωτιά που μας χάρισε ο Προμηθέας δεν είναι δώρο που επιστρέφεται. Η εξέλιξη δεν ανατρέπεται με αποδείξεις περί του συνολικού περιβαλλοντικού ισοζυγίου των συσκευών που κατασκευάζονται στην Απω Ανατολή. Όπως δεν θέλουμε να ακούμε για τους ρύπους της άσκοπης και ματαιόδοξης μετακίνησής μας, έτσι δεν καταλαβαίνουμε για ποιο λόγο δεν πρέπει να αγοράσουμε όλες τις διαδοχικές εξελίξεις μιας «προηγμένης τηλεφωνικής συσκευής». Και τέλος πάντων, φταίνε και οι τέως σοσιαλιστές που έδωσαν το οικόπεδο και την εργατική δύναμη άνευ όρων στις εταιρίες. Η ατμόσφαιρα θα μπορούσε να φορτιστεί κι άλλο, μιας και σχετικά εύκολα μπορεί κανείς να υποψιαστεί έστω, ότι οι νέες τεχνολογίες είναι η μεγαλύτερη πηγή παραγωγής πλαστικών και άλλων επιβλαβών για το περιβάλλον αποβλήτων, η κατασκευή των οποίων κατατρώει τεράστιες ποσότητες ενέργειας και φυσικών πόρων, επίδραση που πολλαπλασιάζεται αν αναλογιστούμε και τον ιδιαίτερα βραχύ κύκλο ζωής των πάσης φύσεως τέτοιων συσκευών.
Ομως το θέμα μας δεν είναι η εκτόνωση, αλλά η προσέγγιση του ερωτήματος αν η ευθύνη τελικά ανήκει στον Προμηθέα ή στο χέρι που παρέλαβε τον Πυρσό του μύθου. Η απάντηση από τη σκοπιά του μύθου, είναι ασφαλώς ότι είναι ο αποδέκτης του δώρου του Προμηθέα αυτός που έχει την ευθύνη της χρήσης του. Δεν είναι, όμως, αυτή, η έμπρακτη απάντηση που δίνουμε στη «σύνθετη» καθημερινότητα, όπου με τη συμπεριφορά μας καταναλώνουμε άχρηστη τεχνολογία πετώντας τους πόρους του πλανήτη στα σκουπίδια μαζί με το κάθε ξεπερασμένο mp3 player. Πεισμένοι (άραγε από πού;) ότι φταίνε «άλλοι», καταναλώνουμε αδιάκριτα άχρηστη τεχνολογία κατακαίοντας με τον μικρό μας Πυρσό το περιβάλλον που θα στεγάσει τα παιδιά μας. Η εγωκεντρική μεγαλειότητα της υποτιθέμενης ανάγκης μας να καταναλώσουμε, σκιάζει την πραγματική μεγαλειότητα της δύναμης να επιλέξουμε εμείς πώς να χρησιμοποιήσει ο Ανθρωπος τον πυρσό του Προμηθέα. Όχι αρνούμενοι την εξέλιξη της τεχνολογίας, αλλά επιλέγοντας την κατεύθυνσή της και καθορίζοντας τους όρους της. Αυτή η δυνατότητα συνειδητής επιλογής είναι που τελικά μας διαφοροποιεί από τα λοιπά έμβια όντα που συγκατοικούν στον πλανήτη μαζί μας χωρίς να τον ενοχλούν. Ας την αξιοποιήσουμε.
Η πραγματικότητα επιβεβαιώνει μέρα με τη μέρα αρκετά από τα χειρότερα σενάρια για το μέλλον των κλιματικών αλλαγών και τελικά για την ποιότητα του περιβάλλοντος στο οποίο θα πρέπει να επιβιώσουν οι επόμενες γενεές. Η αμφιβολία με την οποία κανείς αντιμετωπίζει τις δυσοίωνες προβλέψεις, δίνει σιγά-σιγά τη θέση της στην ενοχή. Νέοι συνειρμοί της σκέψης γεννώνται και συνδέουν την άσκοπη μετακίνηση με το αυτοκίνητο κατά την οποία ένας και μόνο άνθρωπος παράγει δεκάδες κιλά διοξειδίου του άνθρακα, με την υπερβολική ζέστη και κάθε είδους ακρότητα του κλίματος. Όλα με κάποιο μέτρο, ασφαλώς, και αυτό για αρκετούς λόγους όπως για παράδειγμα ότι δεν θα είμαστε «εδώ» για να δούμε τις πραγματικές επιπτώσεις της συμπεριφοράς μας, ή ότι, «εδώ που τα λέμε» δεν αποκλείεται τα μέσα να υπερβάλλουν και λίγο. Οι προσωπικές ενοχές συναντούν ό,τι απέμεινε από τη λογική, η οποία μας ωθεί στο να αποδώσουμε ευθύνες στη βιομηχανία αχρήστων ειδών γενικά: αυτοί ρυπαίνουν πραγματικά και σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα από τη βόλτα με το (κανείς δεν είναι τέλειος) τρίλιτρο. Άλλες φορές πάλι, η σκέψη οδηγείται στις πετρελαιοβιομηχανίες, οι οποίες κατά μία άποψη φέρουν τη μεγαλύτερη ευθύνη για τη συμπεριφορά μας απέναντι στο περιβάλλον, το γιατί είναι μεγάλη συζήτηση εκτός εμβέλειας του παρόντος.
Στο ερώτημα «τι μπορούν να κάνουν οι νέες τεχνολογίες για να βοηθήσουν τον πλανήτη;» η απάντηση είναι δύσκολη και ενδιαφέρουσα. Μια αφελής απάντηση είναι ότι οι νέες τεχνολογίες πληροφορικής και επικοινωνιών είναι από τη φύση τους λειτουργικά οικολογικές. Δηλαδή η χρήση τους δημιουργεί λ.χ. λιγότερες απαιτήσεις για χαρτί, για μετακινήσεις, κ.ά.. Αν φύγουμε από την επιφάνεια θα διαπιστώσουμε ότι ίσως η παραγωγή της ενέργειας που απαιτείται για να κατασκευαστούν όλα αυτά που θα μας κάνουν να χρησιμοποιούμε λιγότερο χαρτί, να ταξιδεύουμε λιγότερο, κλπ, καθώς και τα σκουπίδια που σύντομα θα αποτελέσουν οι σημερινές συσκευές «αιχμής», είναι πολύ πιο βλαβερά για το περιβάλλον από ότι το να χρησιμοποιούσαμε χαρτί.
Βέβαια, η φωτιά που μας χάρισε ο Προμηθέας δεν είναι δώρο που επιστρέφεται. Η εξέλιξη δεν ανατρέπεται με αποδείξεις περί του συνολικού περιβαλλοντικού ισοζυγίου των συσκευών που κατασκευάζονται στην Απω Ανατολή. Όπως δεν θέλουμε να ακούμε για τους ρύπους της άσκοπης και ματαιόδοξης μετακίνησής μας, έτσι δεν καταλαβαίνουμε για ποιο λόγο δεν πρέπει να αγοράσουμε όλες τις διαδοχικές εξελίξεις μιας «προηγμένης τηλεφωνικής συσκευής». Και τέλος πάντων, φταίνε και οι τέως σοσιαλιστές που έδωσαν το οικόπεδο και την εργατική δύναμη άνευ όρων στις εταιρίες. Η ατμόσφαιρα θα μπορούσε να φορτιστεί κι άλλο, μιας και σχετικά εύκολα μπορεί κανείς να υποψιαστεί έστω, ότι οι νέες τεχνολογίες είναι η μεγαλύτερη πηγή παραγωγής πλαστικών και άλλων επιβλαβών για το περιβάλλον αποβλήτων, η κατασκευή των οποίων κατατρώει τεράστιες ποσότητες ενέργειας και φυσικών πόρων, επίδραση που πολλαπλασιάζεται αν αναλογιστούμε και τον ιδιαίτερα βραχύ κύκλο ζωής των πάσης φύσεως τέτοιων συσκευών.
Ομως το θέμα μας δεν είναι η εκτόνωση, αλλά η προσέγγιση του ερωτήματος αν η ευθύνη τελικά ανήκει στον Προμηθέα ή στο χέρι που παρέλαβε τον Πυρσό του μύθου. Η απάντηση από τη σκοπιά του μύθου, είναι ασφαλώς ότι είναι ο αποδέκτης του δώρου του Προμηθέα αυτός που έχει την ευθύνη της χρήσης του. Δεν είναι, όμως, αυτή, η έμπρακτη απάντηση που δίνουμε στη «σύνθετη» καθημερινότητα, όπου με τη συμπεριφορά μας καταναλώνουμε άχρηστη τεχνολογία πετώντας τους πόρους του πλανήτη στα σκουπίδια μαζί με το κάθε ξεπερασμένο mp3 player. Πεισμένοι (άραγε από πού;) ότι φταίνε «άλλοι», καταναλώνουμε αδιάκριτα άχρηστη τεχνολογία κατακαίοντας με τον μικρό μας Πυρσό το περιβάλλον που θα στεγάσει τα παιδιά μας. Η εγωκεντρική μεγαλειότητα της υποτιθέμενης ανάγκης μας να καταναλώσουμε, σκιάζει την πραγματική μεγαλειότητα της δύναμης να επιλέξουμε εμείς πώς να χρησιμοποιήσει ο Ανθρωπος τον πυρσό του Προμηθέα. Όχι αρνούμενοι την εξέλιξη της τεχνολογίας, αλλά επιλέγοντας την κατεύθυνσή της και καθορίζοντας τους όρους της. Αυτή η δυνατότητα συνειδητής επιλογής είναι που τελικά μας διαφοροποιεί από τα λοιπά έμβια όντα που συγκατοικούν στον πλανήτη μαζί μας χωρίς να τον ενοχλούν. Ας την αξιοποιήσουμε.
1.8.07
Δασικά "είδη"
(Περιοδικό ne.o. - Τεύχος 74 - Αύγουστος-Σεπτέμβριος 2007)
Τα τελευταία γεγονότα στην Πάρνηθα και στην υπόλοιπη χώρα ανέτρεψαν τη διάθεση για ένα "καλοκαιρινό" θέμα. Αυτό που κάνει την κατάσταση των δασών θλιβερή δεν είναι μόνο η καταστροφή τους από φυσικές ή τεχνητές πυρκαγιές. Είναι το γεγονός ότι αρμόδιοι για την αντιμετώπιση του προβλήματος είναι οι ίδιοι ανεπαρκείς τύποι, των οποίων, ως φαίνεται, η ξύλινη γλώσσα και η περισσότερο ξύλινη συμπεριφορά δεν καίγονται από καμία πυρκαγιά. Το πρόβλημα των δασών και του περιβάλλοντος ευρύτερα, δεν είναι εύκολο να οριοθετηθεί με ξύλινη πολιτική ή τεχνοκρατική προσέγγιση. Χρειάζονται ευέλικτα μυαλά που μπορούν να δουν μέσα από τη μικρότητα της διάρκειας της ανθρώπινης ζωής, με τόλμη, και έξω από δήθεν οικολογικούς δήθεν αριστερισμούς του καναπέ.
"Ακούγεται" ότι το ελατοδάσος θα πάρει τουλάχιστον 100 χρόνια για να γίνει όπως ήταν, με την παραδοχή ότι το κλίμα θα παραμείνει ίδιο και ότι η ανθρώπινη συμπεριφορά θα είναι η δέουσα. "Δεν υπάρχουν αποδείξεις" ότι το κλίμα αλλάζει, λένε κάποιοι. Ισως, αλλά εφόσον είναι έτσι, θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι όταν υπάρξουν αποδείξεις, θα είναι πολύ αργά για να αποφασίσουμε ότι το έλατο δεν μπορεί να ξαναφυτρώσει στην Πάρνηθα. Ας επιλέξουμε κάτι άλλο, έστω ένα είδος που αν και "ξένο" προς το συγκεκριμενο περιβάλλον είναι ανθεκτικό και φυτρώνει γρήγορα. Η φυσική εξέλιξη περιλαμβάνει την απώλεια των ειδών χλωρίδας και πανίδας και το μόνο είδος που θέτει ζητήματα "πολιτικής ορθότητας" στη διαδικασία αυτή είναι ο ίδιος ο καταστροφέας του περιβάλλοντος, δηλαδή εμείς. Η οικολογική ευαισθησία δεν μπορεί να οριοθετείται από το "δεν είδα - δεν άκουσα - εγώ θέλω το δάσος όπως ήταν". Τότε δεν είναι ούτε οικολογική, ούτε ευαισθησία.
Ενα άλλο είδος ξύλου που δεν απειλείται με εξαφάνιση είναι, όπως είπαμε, ο πολιτικός λόγος. Μάθαμε ότι επί ΠΑΣΟΚ δεν καίγονται τα δάση, ότι υπάρχουν σχέδια εμπρησμών και ανικανότητα της κυβέρνησης να τα αντιμετωπίσει. Επίσης μάθαμε ότι τις φωτιές τις βάζουν όσοι θέλουν να αποσταθεροποιήσουν την κυβέρνηση και να την κάνουν να φανεί ανίκανη. Εδω που τα λέμε, αν θα έπρεπε να διαλεξουμε κάτι από τα δύο ως πιθανότερο, διαλέγουμε το δεύτερο. Αλλά στους πολιτικούς δεν αξίζει να αναφερθούμε περισσότερο, διότι έτσι συμπεριφέρονται παντού, σε τελική ανάλυση τους επιλέγουμε και, δεν μπορεί, μάλλον ηδονιζόμαστε να τους ακούμε να μιλάνε.
Αναφορά αξίζει σε κάποιους από τους επιτελάρχες. Τους ανθρώπους που αποφασίζουν για τον δήθεν σχεδιασμό αντιμετώπισης των φυσικών καταστροφών. Παρά την "αδικία" να παραμείνουν απείραχτοι οι πολιτικοί αν οι επιτελάρχες φύγουν, δυστυχώς κάποιοι από αυτούς είναι οι πρώτοι που πρέπει να πάνε σπίτια τους. Ενας κύριος που γνωρίζει μόνο την μάνικα ως μέσο αντιμετώπισης των πυρκαγιών δεν μπορεί να αποφασίζει για το σχεδιασμό τηε, όσο παληκάρι και να υπήρξε κάποτε ως χειριστής της μάνικας. Δυστυχώς, εν προκειμένω, η ματαιοδοξία και η αναλγησία συγκαταλέγονται επίσης ανάμεσα στα είδη που δεν απειλούνται.
Συμπάθεια αξίζει στους δασολόγους. Είναι μόνιμα παραπονεμένοι και εδώ που τα λέμε μάλλον έχουν δίκιο, όχι γιατί "τους πήραν την πυρόσβεση", αλλά γιατί είναι οι μόνοι που γνωρίζουν κάτι περισσότερο. Αρκεί να μας το προσφέρουν χωρίς πολλούς όρους και χωρίς τη μικρότητα που σε περιπτώσεις εκδηλώνουν. Ξέρουμε ότι οι πολιτικοί και οι επιτελάρχες θα τους πάρουν τη δόξα, γι αυτό και περιμένουμε μεγαλοψυχία από τους δασολόγους. Τελευταία θα αναφερθούμε στο είδος των επιχειρησιακών, αυτών που υλοποιούν με κίνδυνο και θυσία της ζωής τους τα μη-σχέδια των επιτελικών, με τους μη-πόρους των πολιτικών. Ευχόμαστε να έχουν κουράγιο και τύχη. Είναι παληκάρια, έχουν αποδείξει τη μεγαλοψυχία τους, και είναι οι τελευταίοι υπεύθυνοι της όποιας μη-κατάσβεσης.
Οσο για τους συμπολίτες μας που επιλέγον να λειτουργούν ως παράσιτα που αυθαιρετούν, κατόπιν αναζητούν "το Κράτος" και το τελευταίο τους ανταμοίβει νομιμοποιώντας τις αυθαιρεσίες, γι αυτούς δεν μπορούμε να αισθανθούμε συμπάθεια όταν η επένδυσή τους χάνει τον περιβάλλοντα χώρο της. Ο χώρος εδώ δεν μας επιτρέπει αναφορά σε περισσότερα "είδη", ούτε και να τεκμηριώσουμε περισσότερο τις "κατηγορίες" μας προς όλες τις κατευθύνσεις. Για το σκοπό αυτό φτιάξαμε το neo-views.blogspot.com. Περισσότερα εκεί. Καλές διακοπές...
Τα τελευταία γεγονότα στην Πάρνηθα και στην υπόλοιπη χώρα ανέτρεψαν τη διάθεση για ένα "καλοκαιρινό" θέμα. Αυτό που κάνει την κατάσταση των δασών θλιβερή δεν είναι μόνο η καταστροφή τους από φυσικές ή τεχνητές πυρκαγιές. Είναι το γεγονός ότι αρμόδιοι για την αντιμετώπιση του προβλήματος είναι οι ίδιοι ανεπαρκείς τύποι, των οποίων, ως φαίνεται, η ξύλινη γλώσσα και η περισσότερο ξύλινη συμπεριφορά δεν καίγονται από καμία πυρκαγιά. Το πρόβλημα των δασών και του περιβάλλοντος ευρύτερα, δεν είναι εύκολο να οριοθετηθεί με ξύλινη πολιτική ή τεχνοκρατική προσέγγιση. Χρειάζονται ευέλικτα μυαλά που μπορούν να δουν μέσα από τη μικρότητα της διάρκειας της ανθρώπινης ζωής, με τόλμη, και έξω από δήθεν οικολογικούς δήθεν αριστερισμούς του καναπέ.
"Ακούγεται" ότι το ελατοδάσος θα πάρει τουλάχιστον 100 χρόνια για να γίνει όπως ήταν, με την παραδοχή ότι το κλίμα θα παραμείνει ίδιο και ότι η ανθρώπινη συμπεριφορά θα είναι η δέουσα. "Δεν υπάρχουν αποδείξεις" ότι το κλίμα αλλάζει, λένε κάποιοι. Ισως, αλλά εφόσον είναι έτσι, θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι όταν υπάρξουν αποδείξεις, θα είναι πολύ αργά για να αποφασίσουμε ότι το έλατο δεν μπορεί να ξαναφυτρώσει στην Πάρνηθα. Ας επιλέξουμε κάτι άλλο, έστω ένα είδος που αν και "ξένο" προς το συγκεκριμενο περιβάλλον είναι ανθεκτικό και φυτρώνει γρήγορα. Η φυσική εξέλιξη περιλαμβάνει την απώλεια των ειδών χλωρίδας και πανίδας και το μόνο είδος που θέτει ζητήματα "πολιτικής ορθότητας" στη διαδικασία αυτή είναι ο ίδιος ο καταστροφέας του περιβάλλοντος, δηλαδή εμείς. Η οικολογική ευαισθησία δεν μπορεί να οριοθετείται από το "δεν είδα - δεν άκουσα - εγώ θέλω το δάσος όπως ήταν". Τότε δεν είναι ούτε οικολογική, ούτε ευαισθησία.
Ενα άλλο είδος ξύλου που δεν απειλείται με εξαφάνιση είναι, όπως είπαμε, ο πολιτικός λόγος. Μάθαμε ότι επί ΠΑΣΟΚ δεν καίγονται τα δάση, ότι υπάρχουν σχέδια εμπρησμών και ανικανότητα της κυβέρνησης να τα αντιμετωπίσει. Επίσης μάθαμε ότι τις φωτιές τις βάζουν όσοι θέλουν να αποσταθεροποιήσουν την κυβέρνηση και να την κάνουν να φανεί ανίκανη. Εδω που τα λέμε, αν θα έπρεπε να διαλεξουμε κάτι από τα δύο ως πιθανότερο, διαλέγουμε το δεύτερο. Αλλά στους πολιτικούς δεν αξίζει να αναφερθούμε περισσότερο, διότι έτσι συμπεριφέρονται παντού, σε τελική ανάλυση τους επιλέγουμε και, δεν μπορεί, μάλλον ηδονιζόμαστε να τους ακούμε να μιλάνε.
Αναφορά αξίζει σε κάποιους από τους επιτελάρχες. Τους ανθρώπους που αποφασίζουν για τον δήθεν σχεδιασμό αντιμετώπισης των φυσικών καταστροφών. Παρά την "αδικία" να παραμείνουν απείραχτοι οι πολιτικοί αν οι επιτελάρχες φύγουν, δυστυχώς κάποιοι από αυτούς είναι οι πρώτοι που πρέπει να πάνε σπίτια τους. Ενας κύριος που γνωρίζει μόνο την μάνικα ως μέσο αντιμετώπισης των πυρκαγιών δεν μπορεί να αποφασίζει για το σχεδιασμό τηε, όσο παληκάρι και να υπήρξε κάποτε ως χειριστής της μάνικας. Δυστυχώς, εν προκειμένω, η ματαιοδοξία και η αναλγησία συγκαταλέγονται επίσης ανάμεσα στα είδη που δεν απειλούνται.
Συμπάθεια αξίζει στους δασολόγους. Είναι μόνιμα παραπονεμένοι και εδώ που τα λέμε μάλλον έχουν δίκιο, όχι γιατί "τους πήραν την πυρόσβεση", αλλά γιατί είναι οι μόνοι που γνωρίζουν κάτι περισσότερο. Αρκεί να μας το προσφέρουν χωρίς πολλούς όρους και χωρίς τη μικρότητα που σε περιπτώσεις εκδηλώνουν. Ξέρουμε ότι οι πολιτικοί και οι επιτελάρχες θα τους πάρουν τη δόξα, γι αυτό και περιμένουμε μεγαλοψυχία από τους δασολόγους. Τελευταία θα αναφερθούμε στο είδος των επιχειρησιακών, αυτών που υλοποιούν με κίνδυνο και θυσία της ζωής τους τα μη-σχέδια των επιτελικών, με τους μη-πόρους των πολιτικών. Ευχόμαστε να έχουν κουράγιο και τύχη. Είναι παληκάρια, έχουν αποδείξει τη μεγαλοψυχία τους, και είναι οι τελευταίοι υπεύθυνοι της όποιας μη-κατάσβεσης.
Οσο για τους συμπολίτες μας που επιλέγον να λειτουργούν ως παράσιτα που αυθαιρετούν, κατόπιν αναζητούν "το Κράτος" και το τελευταίο τους ανταμοίβει νομιμοποιώντας τις αυθαιρεσίες, γι αυτούς δεν μπορούμε να αισθανθούμε συμπάθεια όταν η επένδυσή τους χάνει τον περιβάλλοντα χώρο της. Ο χώρος εδώ δεν μας επιτρέπει αναφορά σε περισσότερα "είδη", ούτε και να τεκμηριώσουμε περισσότερο τις "κατηγορίες" μας προς όλες τις κατευθύνσεις. Για το σκοπό αυτό φτιάξαμε το neo-views.blogspot.com. Περισσότερα εκεί. Καλές διακοπές...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Αναρτήσεις
