(Περιοδικό ne.o. - Τεύχος 80 - Μάρτιος 2008)
Παρωχημένος ο τίτλος, έτσι δεν είναι; Πράγματι, ο τίτλος μας σήμερα δεν λέει σχεδόν τίποτε. Οι νέες τεχνολογίες του χτες είναι παλιές τεχνολογίες του σήμερα, με το "χτες" και το "σήμερα" να πλησιάζουν ολοένα και περισσότερο. Η φράση-κλισέ ότι "η τεχνολογία εξελίσσεται ραγδαία" για να μην είναι κενή περιεχομένου διατύπωση πρέπει να ακολουθείται από ανάλογη εξέλιξη και της δικής μας έμπρακτης στάσης απέναντι στην τεχνολογία. Με αυτό δεν εννοούμε να εξελίσσουμε το αν την αποδεχόμαστε ή την απορρίπτουμε. Η "αποδοχή" δεν έχει νόημα μόνο ως κατανάλωση και η "απόρριψη" ενίοτε ταυτίζεται με στρουθοκαμηλισμό. Εννοούμε ότι η στάση μας "πρέπει" να αξιοποιεί τα επιτεύγματα της τεχνολογίας με τέτοιο τρόπο ώστε να συμβάλλουμε στην εξέλιξη της πορείας της, στη μία ή την άλλη κατεύθυνση, χωρίς να θεωρούμε τίποτε ως "δεδομένο".
Η συμβολή στην εξέλιξη μιας επιστήμης προϋποθέτει επαρκή γνώση της θεμελίωσης της επιστήμης και των σύγχρονων επιτευγμάτων της. Κανείς από τους "αρμόδιους" της αγοράς, της πολιτείας ή της ακαδημαϊκής κοινότητας δεν θα αρνηθεί ότι σήμερα οι έλληνες γνωρίζουμε τις νέες τεχνολογίες, τις προωθούμε και τις προάγουμε. Αν είναι πράγματι έτσι, θα επαναλάβουμε την ίδια ερώτηση για πολλαπλή φορά: για ποιο λόγο δεν είμαστε ως χώρα περισσότερο ανταγωνιστικοί από άλλους σε κάποιες από τις νέες τεχνολογίες; Για ποιο λόγο δεν έχουμε ούτε ένα προϊόν το οποίο να αποτέλεσε ορατό "hit" στις εξελίξεις των νέων τεχνολογιών σε οποιοδήποτε τομέα; Πόσο πιο ευφυείς ήταν αυτοί που ξεκινώντας από ένα "γκαράζ", όμως την κατάλληλη στιγμή, με το κατάλληλο πνεύμα και στο κατάλληλο κλίμα, δημιούργησαν εξελίξεις όπως η Gateway, η yahoo, το napster, το amazon και τόσα άλλα;
Ας αναλύσουμε λίγο περισσότερο την τελευταία διατύπωση: ο εντοπισμός της "κατάλληλης στιγμής" προϋποθέτει αντίληψη των πραγμάτων. Προϋποθέτει εκτίμηση (μετά ρίσκου, ασφαλώς) για το "τι θα 'πουλήσει' αύριο", ότι και αν σημαίνει το "πουλάω". Το "κατάλληλο πνεύμα" δεν είναι ένα πνεύμα που περιμένει την επιδότηση κάνοντας όλο το απαιτούμενο "social networking", και όλοι καταλαβαίνουμε. Είναι το πνεύμα που τολμά ακόμη και χωρίς την επιδότηση. Εξάλλου, πολλά από όσα εντυπωσιακά πράγματα έγιναν δεν απαιτούσαν εξαρχής κανένα σημαντικό κεφάλαιο. Τα υπόλοιπα είναι δήθεν τεκμηρίωση της αναγκαιότητας της επιδότησης από τα "ΜΟΠ", τα "πακέτα" τα "ΚΠΣ" και τις λοιπές "δημοκρατικές δυνάμεις". Τέλος, το "κατάλληλο κλίμα" είναι ένα κλίμα που υποστηρίζει με υγιές και ανοιχτό βλέμμα την υγιή απόπειρα καινοτομίας απ' όπου και αν προέρχεται. Δεν είναι η τράπεζα που όταν της απευθύνεσαι για venture capital σου ζητά "εμπράγματη εξασφάλιση" δηλαδή το σπίτι σου για υποθήκη.
Σήμερα, λοιπόν, ο όρος "νέες τεχνολογίες" στα του οίκου μας σημαίνει ακόμη ό,τι σήμαινε και στο παρελθόν: μια καλή αφορμή για να σχεδιαστούν "έργα", "πράξεις", "υποέργα" και άλλες διαχειριστικές οντότητες οι οποίες "θα βελτιώσουν την ανταγωνιστικότητα" των επιχειρήσεων και θα "εκσυγχρονίσουν το δημόσιο τομέα", "βελτιώνοντας την ποιότητα των παρεχομένων υπηρεσιών προς τους πολίτες". Σήμερα, μιλάμε ακόμη για στόχους εισαγωγής της πληροφορικής στο Δημόσιο, γιατί προφανώς δεν τους επιτύχαμε παρά τις εκατομμύρια ώρες σεμιναρίων στους δημόσιους υπαλλήλους, τις αμέτρητες προμήθειες, τα στρατηγικά προγράμματα, τις οριζόντιες δράσεις και ένα σωρό άλλες μαύρες τρύπες χρηματοδοτήσεων.
Μιλάμε (στο 4ο ΚΠΣ!) για "ενίσχυση 50.000 επιχειρήσεων" για να κάνουν, αλήθεια, τι ακριβώς; Κάτι σαν το "Δικτυωθείτε" δηλαδή να φτιάξουν μια σελίδα στο web; Μήπως για να αγοράσουν ERP, CRM, κλπ εφαρμογές λογισμικού που (δεν!) θα τους βελτιώσουν την ανταγωνιστικότητα, αλλά θα βελτιώσουν μια χαρά τα οικονομικά αποτελέσματα αυτών που θα πουλήσουν όλο αυτό το λογισμικό; Και τα περισσότερα από αυτά εντοπίζονται στην "περιφέρεια"; Αλήθεια, ποια θα ήταν η θέση μας στην ευρυζωνικότητα στην Ευρώπη, αν δεν υπήρχαν πράξεις σαν το "Δικτυωθείτε", το "φοιτητικό internet" και τα συναφή;
Τέτοια είναι τα οράματα του "4ου"; Κουράστηκαν πολύ οι επιτροπές ψηφιακής στρατηγικής (ή μήπως είναι ψηφιακές επιτροπές στρατηγικής;) για να παράξουν τέτοιες πρωτοποριακές και πρωτότυπες σκέψεις; Δεν γνωρίζουμε, μάλλον οι αποφασίζοντες γνωρίζουν καλύτερα. Προφανώς, εμείς είμαστε που ζούμε σε άλλη πραγματικότητα και από αυτήν, τους ευχόμαστε καλή συνέχεια και σας αποχαιρετούμε για το μήνα αυτό.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΨΗΦΙΑΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΨΗΦΙΑΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
1.3.08
1.2.08
Νέα Οικονομία revisited
(Περιοδικό ne.o. - Τεύχος 79 - Φεβρουάριος 2008)
Δηλαδή, αν, ορμώμενοι από την επικαιρότητα των ημερών, σχολιάσουμε ότι η «Νέα Οικονομία» στην Ελλάδα είναι το ιδιότυπο –τελικά πολιτικό- καθεστώς των πάσης φύσεως «Ζαχόπουλων» και «Αναστασιάδηδων», θα μας χαρακτηρίσουν «λαϊκιστές»; Αν επικαλεστούμε τις επανειλημμένες και σε εντελώς ανύποπτο χρόνο τοποθετήσεις μας σχετικά με το ιδιότυπον του γένους και στην περίπτωση της εντός ή εκτός εισαγωγικών Νέας Οικονομίας από το 1997 και μετά, οι οποίες επιβεβαιώνονται καθημερινά, είμαστε απλά «τυχεροί»; Ασφαλώς όχι, και το θέμα δεν είναι να «ευλογήσουμε τα γένια μας». Είναι να επιβεβαιώσουμε ότι η «δική μας» νέα οικονομία καμία σχέση δεν έχει με τη νέα οικονομία των υπολοίπων Ευρωπαίων τε και βορειοαμερικάνων παγκόσμιων συμπολιτών μας.
Η έρευνα της Eurostat που παρουσιάστηκε στο προηγούμενο τεύχος του ανά χείρας είναι χαρακτηριστική: τελευταίοι στη χρήση του Ιnternet και στην ευρυζωνικότητα στην Ευρώπη των 27, στους οποίους συμπεριλαμβάνονται χώρες όπως η Βουλγαρία, η Ρουμανία και οι βαλτικές τέως σοβιετικές δημοκρατίες που τροφοδοτούν τα πάσης φύσεως «μπαλέτα» στην Ευρώπη και το Ντουμπάι. Μάλιστα, τελευταίοι. Στα λόγια, τα σχέδια και τις «ψηφιακές στρατηγικές» είμαστε, αλίμονο, πολύ κοντά αν όχι στην κορυφή. Στην πράξη είμαστε τελευταίοι, και προς εμπέδωσιν θα το επαναλάβουμε πολλές φορές.
Το περασμένο καλοκαίρι, σε επιστολόχαρτο που είχε το logo του επιχειρησιακού προγράμματος «Ανταγωνιστικότητα» και από κάτω έγραφε «Ελλάδα ανταγωνιστική: ποιότητα παντού» εστάλη από το ΥΠ.ΕΣ.Δ.Δ.Α. σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες το εξής μήνυμα: «αύριο και μεθαύριο δεν θα λειτουργήσουμε γιατί θα έχει ζέστη και το δίκτυο δεν αντέχει τα κλιματιστικά του δημοσίου». Μάλιστα. Αυτή είναι η Ελλάδα η ανταγωνιστική και είναι καλή μόνο στο να παράγει αξιοθρήνητα ευφυολογήματα του τύπου «ακραία» και «ημι-ακραία» (!) καιρικά φαινόμενα για να δικαιολογεί την ανικανότητά της και την ανεπάρκειά της σε κάθε τομέα. Αν τότε γράφαμε κάτι σχετικό (που, ομολογουμένως, μπήκαμε στον πειρασμό) θα κατηγορούμασταν ως κακόπιστοι και πρόχειροι λαϊκιστές. Το ίδιο και αν γράφαμε κάτι κάθε φορά που δήθεν αποκαλύπτονται οι μίζες και τα σήριαλ διαπλοκής και ευτελισμού για να μας κρατούν αποχαυνωμένους κάτι τύποι που, όπως προκύπτει πλέον και δημοσίως, συμμετέχουν παραπάνω από ενεργά στη σαπίλα. Όμως δεν γράψαμε τίποτε, μέχρι που ο ευτελισμός και η δυσωδία, αλλά και η διάρκεια και ο χρονισμός που παίχτηκε το «σήριαλ Ζαχόπουλου» συμπλήρωσε την εικόνα.
Κοντολογίς, η εικόνα που παρουσιάζουμε στη διείσδυση του Ιnternet και της ευρυζωνικότητας, στη δημιουργία καινοτομίας, στις (λέμε τώρα) απελευθερωμένες αγορές τηλεπικοινωνιών και ενέργειας, και προπάντων στη διαχείριση και την αποτελεσματικότητα των «επιχειρησιακών προγραμμάτων» που σχεδιάζονται για να βελτιώσουν την κατάσταση και να δημιουργήσουν υλικές και άυλες υποδομές, δεν είναι πολλές αποσπασματικές εικόνες. Είναι μία ενιαία εικόνα γεμάτη Ζαχόπουλους, Θέμους κ.λπ. δημοσιογράφους, εντολοδόχους Βουλευτές και Υπουργούς, προσκήνια και παρασκήνια, όλα αυτά σε επεισόδια από λίγο κάθε μέρα.
Είναι η εικόνα της δικής μας Νέας Οικονομίας η οποία αξίζει από μόνη της όσο πολλές χιλιάδες από τις λέξεις που γράφονται στα στρατηγικά σχέδια για την ψηφιακή Ελλάδα, στα πρακτικά των επιτροπών, τα επιχειρησιακά προγράμματα και στους λόγους που οι κάθε είδους παράγοντες και εκπρόσωποι εκφωνούν με ύφος καρδιναλίων με κάθε ευκαιρία. Είναι τα πολλά προσωπικά δράματα της κάθε ασημαντότητας που αναδύθηκε στην επιφάνεια για να «κυβερνήσει» ελέω των παραμυθιασμένων ιθαγενών, που παραιτημένοι από κάθε δημιουργία πιστεύουν πλέον στην κατανάλωση και την υποκρισία και αυτοπροσδιορίζουν το κενό τους με το φανατισμό που αξιωματικά πιστεύει στο «η Κόλαση είναι ο Άλλος» του Σαρτρ.
Αντίλογος σε όλα αυτά ευτυχώς υπάρχει. Όχι σε κάτι που βλέπουμε δημόσια, αλλά στις υγιείς δυνάμεις που δημιουργούν στο περιθώριο σε πείσμα της περιρρέουσας ατμόσφαιρας, που προσπαθούν να κάνουν τον κόσμο λίγο καλύτερο, χωρίς τυμπανοκρουσίες και που ακόμη και αν δεν τα καταφέρνουν, ανταμείβονται από τη χαρά της δημιουργίας. Ας τους ευχηθούμε κουράγιο και ας προσπαθήσουμε να συμπορευτούμε μαζί τους.
Δηλαδή, αν, ορμώμενοι από την επικαιρότητα των ημερών, σχολιάσουμε ότι η «Νέα Οικονομία» στην Ελλάδα είναι το ιδιότυπο –τελικά πολιτικό- καθεστώς των πάσης φύσεως «Ζαχόπουλων» και «Αναστασιάδηδων», θα μας χαρακτηρίσουν «λαϊκιστές»; Αν επικαλεστούμε τις επανειλημμένες και σε εντελώς ανύποπτο χρόνο τοποθετήσεις μας σχετικά με το ιδιότυπον του γένους και στην περίπτωση της εντός ή εκτός εισαγωγικών Νέας Οικονομίας από το 1997 και μετά, οι οποίες επιβεβαιώνονται καθημερινά, είμαστε απλά «τυχεροί»; Ασφαλώς όχι, και το θέμα δεν είναι να «ευλογήσουμε τα γένια μας». Είναι να επιβεβαιώσουμε ότι η «δική μας» νέα οικονομία καμία σχέση δεν έχει με τη νέα οικονομία των υπολοίπων Ευρωπαίων τε και βορειοαμερικάνων παγκόσμιων συμπολιτών μας.
Η έρευνα της Eurostat που παρουσιάστηκε στο προηγούμενο τεύχος του ανά χείρας είναι χαρακτηριστική: τελευταίοι στη χρήση του Ιnternet και στην ευρυζωνικότητα στην Ευρώπη των 27, στους οποίους συμπεριλαμβάνονται χώρες όπως η Βουλγαρία, η Ρουμανία και οι βαλτικές τέως σοβιετικές δημοκρατίες που τροφοδοτούν τα πάσης φύσεως «μπαλέτα» στην Ευρώπη και το Ντουμπάι. Μάλιστα, τελευταίοι. Στα λόγια, τα σχέδια και τις «ψηφιακές στρατηγικές» είμαστε, αλίμονο, πολύ κοντά αν όχι στην κορυφή. Στην πράξη είμαστε τελευταίοι, και προς εμπέδωσιν θα το επαναλάβουμε πολλές φορές.
Το περασμένο καλοκαίρι, σε επιστολόχαρτο που είχε το logo του επιχειρησιακού προγράμματος «Ανταγωνιστικότητα» και από κάτω έγραφε «Ελλάδα ανταγωνιστική: ποιότητα παντού» εστάλη από το ΥΠ.ΕΣ.Δ.Δ.Α. σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες το εξής μήνυμα: «αύριο και μεθαύριο δεν θα λειτουργήσουμε γιατί θα έχει ζέστη και το δίκτυο δεν αντέχει τα κλιματιστικά του δημοσίου». Μάλιστα. Αυτή είναι η Ελλάδα η ανταγωνιστική και είναι καλή μόνο στο να παράγει αξιοθρήνητα ευφυολογήματα του τύπου «ακραία» και «ημι-ακραία» (!) καιρικά φαινόμενα για να δικαιολογεί την ανικανότητά της και την ανεπάρκειά της σε κάθε τομέα. Αν τότε γράφαμε κάτι σχετικό (που, ομολογουμένως, μπήκαμε στον πειρασμό) θα κατηγορούμασταν ως κακόπιστοι και πρόχειροι λαϊκιστές. Το ίδιο και αν γράφαμε κάτι κάθε φορά που δήθεν αποκαλύπτονται οι μίζες και τα σήριαλ διαπλοκής και ευτελισμού για να μας κρατούν αποχαυνωμένους κάτι τύποι που, όπως προκύπτει πλέον και δημοσίως, συμμετέχουν παραπάνω από ενεργά στη σαπίλα. Όμως δεν γράψαμε τίποτε, μέχρι που ο ευτελισμός και η δυσωδία, αλλά και η διάρκεια και ο χρονισμός που παίχτηκε το «σήριαλ Ζαχόπουλου» συμπλήρωσε την εικόνα.
Κοντολογίς, η εικόνα που παρουσιάζουμε στη διείσδυση του Ιnternet και της ευρυζωνικότητας, στη δημιουργία καινοτομίας, στις (λέμε τώρα) απελευθερωμένες αγορές τηλεπικοινωνιών και ενέργειας, και προπάντων στη διαχείριση και την αποτελεσματικότητα των «επιχειρησιακών προγραμμάτων» που σχεδιάζονται για να βελτιώσουν την κατάσταση και να δημιουργήσουν υλικές και άυλες υποδομές, δεν είναι πολλές αποσπασματικές εικόνες. Είναι μία ενιαία εικόνα γεμάτη Ζαχόπουλους, Θέμους κ.λπ. δημοσιογράφους, εντολοδόχους Βουλευτές και Υπουργούς, προσκήνια και παρασκήνια, όλα αυτά σε επεισόδια από λίγο κάθε μέρα.
Είναι η εικόνα της δικής μας Νέας Οικονομίας η οποία αξίζει από μόνη της όσο πολλές χιλιάδες από τις λέξεις που γράφονται στα στρατηγικά σχέδια για την ψηφιακή Ελλάδα, στα πρακτικά των επιτροπών, τα επιχειρησιακά προγράμματα και στους λόγους που οι κάθε είδους παράγοντες και εκπρόσωποι εκφωνούν με ύφος καρδιναλίων με κάθε ευκαιρία. Είναι τα πολλά προσωπικά δράματα της κάθε ασημαντότητας που αναδύθηκε στην επιφάνεια για να «κυβερνήσει» ελέω των παραμυθιασμένων ιθαγενών, που παραιτημένοι από κάθε δημιουργία πιστεύουν πλέον στην κατανάλωση και την υποκρισία και αυτοπροσδιορίζουν το κενό τους με το φανατισμό που αξιωματικά πιστεύει στο «η Κόλαση είναι ο Άλλος» του Σαρτρ.
Αντίλογος σε όλα αυτά ευτυχώς υπάρχει. Όχι σε κάτι που βλέπουμε δημόσια, αλλά στις υγιείς δυνάμεις που δημιουργούν στο περιθώριο σε πείσμα της περιρρέουσας ατμόσφαιρας, που προσπαθούν να κάνουν τον κόσμο λίγο καλύτερο, χωρίς τυμπανοκρουσίες και που ακόμη και αν δεν τα καταφέρνουν, ανταμείβονται από τη χαρά της δημιουργίας. Ας τους ευχηθούμε κουράγιο και ας προσπαθήσουμε να συμπορευτούμε μαζί τους.
3.9.06
All Chiefs - no Indians...
Μια από τις πιο αγαπημένες συζητήσεις πολλών ατομικών και συλλογικών οντοτήτων είναι αυτή περί "στρατηγικής". Είναι κάτι σαν αυτό που παλαιότερα έλεγαν για το άκουσμα της επίκλησης 'πρόεδρε' στην Ομόνοια: "αν ζητήσεις άποψη στην πληροφορική, θα λάβεις άποψη περί στρατηγικής". Πού πρέπει να τοποθετηθείς, για ποιο λόγο, πού θα πάνε και πού όχι τα πράγματα, ποιές τεχνολογίες και ποιοι θα "παίξουν" στο επόμενο διάστημα, ποιο είναι το (στρατηγικό, πάντα) παρασκήνιο, τι θα κάνουν οι κινέζοι, οι γιαπωνέζοι, οι κορεάτες, και άλλα πολλά.
Ιδιαίτερα αγαπημένο θέμα η "εθνική στρατηγική για την ανάπτυξη της πληροφορικής", ή όπως αλλιώς θέλετε να την αποκαλείτε: "ψηφιακή στρατηγική" (νέος όρος), "στρατηγική για την ανάπτυξη της κοινωνίας της πληροφορίας" ή και της "γνώσης" (διαλέξτε) για την προηγούμενη τάξη πραγμάτων, καθώς και πολλές άλλες εθνικές (πάντα) στρατηγικές (επίσης πάντα) οι οποίες βρίσκουν το δρόμο τους προς την επιφάνεια των σελίδων web, των διακηρύξεων, των διαβουλεύσεων, των εντύπων, και γενικώς προς τον έξω (αυτού που τις εκφέρει) κόσμο. Κάπου εκεί κοντά (στη στρατηγική) οι απαραίτητες αναφορές στους "πολίτες" οι οποίοι "έχουν συνταγματικό δικαίωμα στην κοινωνία της πληροφορίας" και στων οποίων το όνομα (και για την ευημερία των οποίων) συμβαίνουν, εξάλλου, όλα.
Δεν θα ασχοληθούμε με το κενό και την υποκρισία όλων αυτών των "εθνικών στρατηγικών" γιατί οποιαδήποτε αναφορά στο θέμα εύκολα βάλλεται εκατέρωθεν ως "αντίπαλη". Δεν μπορούμε, όμως, να αποφύγουμε να αναφερθούμε στην τακτική των φορέων που συμμετέχουν στις πάσης φύσεως "διαβουλεύσεις" για το θέμα. Οι διαβουλεύσεις αυτές συνήθως γίνονται με βάση ένα αρχικό κείμενο, πολιτικής, προθέσεων, κατευθυντήριων γραμμών, ή απλά στην καθομιλουμένη, αοριστολογίας. Σε αυτές προσέρχονται, συμμετέχουν, παρεμβαίνουν, κλπ, όσοι θεωρούν ότι έχουν κάτι να πουν για το θέμα: Ο "θεσμοθετημένος τεχνικός σύμβουλος της Πολιτείας", οι σύμμαχοί του, οι λοιποί σύλλογοι συναφών επαγγελμάτων, επιστημόνων, εμπειροτεχνών, οι πιστοποιητές, οι εκπρόσωποι των εμπόρων, και πολλοί άλλοι διεκδικούντες θέση στο "δια ταύτα" της στρατηγικής και στις ερμηνείες της και ο νοών νοείτω.
Για τον πλουραλισμό των συμμετοχών ή, καλύτερα, των "ειδικών φορέων", δεν έχουμε να πούμε τίποτε περισσότερο από το ότι η ύπαρξη και η λειτουργία τους είναι απλή εφαρμογή του παλαιού και καλού "διαίρει και βασίλευε" σε όλο του το μεγαλείο. Κανένας εκ των φορέων αυτών δεν αναγνωρίζει ως ισότιμους του τους άλλους, αλλά τους προσδίδει μια ειδοποιό διαφορά που τους καθιστά θεσμικά, επιστημονικά ή επαγγελματικά "κατώτερους". Ολοι, πάντως, διακηρύσσουν πως "μάχονται" για την κατοχύρωση του ρόλου και του επαγγέλματος της πληροφορικής, ενίοτε με στόχους που έχουν κοινό τίτλο ("επιμελητήριο") αλλά πολύ διαφορετικό περιεχόμενο. Το θέμα έχει κλείσει δεκαπενταετία, αλλά μάλλον όλοι κρίνονται από τις προθέσεις οπότε είναι όλοι "καλοί". Οι εργαζόμενοι στις ψηφιακές μνήμες είτε δεν έχουν οι ίδιοι μνήμη, είτε έχουν παραιτηθεί και ασχολούνται με άλλα πράγματα. Οπως έχουμε γράψει παλιότερα, όλοι οι "φορείς" ομοφωνούν σε μια αρχή: "αν είναι να μη γίνει με τους δικούς μας όρους, να μη γίνει καθόλου".
Εχουμε, τέλος, να παρατηρήσουμε τις "στρατηγικής φύσεως" παρεμβάσεις: όλοι οι εμπλεκόμενοι συζητούν σχεδόν αποκλειστικά επί της στρατηγικής. Κανείς δεν λέει κάτι συγκεκριμένο. Κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη να κάνει μια σαφή πρόταση, η οποία δεν αποκλείεται και να τον εκθέσει. Γενικολογίες και ψηφιακά ευχολόγια στο πλαίσιο των ανοχών και των ερμηνειών εκάστου, με σκοπό, ή έστω με μοναδικό αποτέλεσμα, να δηλώνει την παρουσία του στο χώρο και "βλέπουμε". Μάλιστα, αυτά στο όνομα των εργαζομένων στην πληροφορική, δηλαδή αυτών που εδώ και χρόνια έχουν ξεχάσει ωράρια, ασφάλιση, μονιμότητα και άλλα "κεκτημένα" όσων συγχέουν (;) την κατοχύρωση ενός επαγγέλματος με κατοχύρωση των επαγγελματιών. Και τελικά, στρατηγική δεν εφαρμόζεται αλλά απλά μοιράζονται τα κονδύλια και όπου ενίοτε υπάρχουν αποσπασματικά αποτελέσματα, αυτά απέχουν πάρα πολύ από το να είναι στρατηγική, με συνέπεια να ανακαλύπτουμε αν χάσαμε το τρένο, ή το αεροπλάνο της πληροφορικής. Ομως, οι ψηφιακές εξελίξεις στο domain ".earth" τρέχουν και προσπερνούν αυτή την ιδιότυπη φυλή ιθαγενών που κοιτάζοντάς την κανείς από μακριά δεν βλέπει ινδιάνους, αλλά μόνο αρχηγούς που συσκέπτονται για τη στρατηγική ενός πολέμου τον οποίον κανείς να διατίθεται να πολεμήσει.
Ιδιαίτερα αγαπημένο θέμα η "εθνική στρατηγική για την ανάπτυξη της πληροφορικής", ή όπως αλλιώς θέλετε να την αποκαλείτε: "ψηφιακή στρατηγική" (νέος όρος), "στρατηγική για την ανάπτυξη της κοινωνίας της πληροφορίας" ή και της "γνώσης" (διαλέξτε) για την προηγούμενη τάξη πραγμάτων, καθώς και πολλές άλλες εθνικές (πάντα) στρατηγικές (επίσης πάντα) οι οποίες βρίσκουν το δρόμο τους προς την επιφάνεια των σελίδων web, των διακηρύξεων, των διαβουλεύσεων, των εντύπων, και γενικώς προς τον έξω (αυτού που τις εκφέρει) κόσμο. Κάπου εκεί κοντά (στη στρατηγική) οι απαραίτητες αναφορές στους "πολίτες" οι οποίοι "έχουν συνταγματικό δικαίωμα στην κοινωνία της πληροφορίας" και στων οποίων το όνομα (και για την ευημερία των οποίων) συμβαίνουν, εξάλλου, όλα.
Δεν θα ασχοληθούμε με το κενό και την υποκρισία όλων αυτών των "εθνικών στρατηγικών" γιατί οποιαδήποτε αναφορά στο θέμα εύκολα βάλλεται εκατέρωθεν ως "αντίπαλη". Δεν μπορούμε, όμως, να αποφύγουμε να αναφερθούμε στην τακτική των φορέων που συμμετέχουν στις πάσης φύσεως "διαβουλεύσεις" για το θέμα. Οι διαβουλεύσεις αυτές συνήθως γίνονται με βάση ένα αρχικό κείμενο, πολιτικής, προθέσεων, κατευθυντήριων γραμμών, ή απλά στην καθομιλουμένη, αοριστολογίας. Σε αυτές προσέρχονται, συμμετέχουν, παρεμβαίνουν, κλπ, όσοι θεωρούν ότι έχουν κάτι να πουν για το θέμα: Ο "θεσμοθετημένος τεχνικός σύμβουλος της Πολιτείας", οι σύμμαχοί του, οι λοιποί σύλλογοι συναφών επαγγελμάτων, επιστημόνων, εμπειροτεχνών, οι πιστοποιητές, οι εκπρόσωποι των εμπόρων, και πολλοί άλλοι διεκδικούντες θέση στο "δια ταύτα" της στρατηγικής και στις ερμηνείες της και ο νοών νοείτω.
Για τον πλουραλισμό των συμμετοχών ή, καλύτερα, των "ειδικών φορέων", δεν έχουμε να πούμε τίποτε περισσότερο από το ότι η ύπαρξη και η λειτουργία τους είναι απλή εφαρμογή του παλαιού και καλού "διαίρει και βασίλευε" σε όλο του το μεγαλείο. Κανένας εκ των φορέων αυτών δεν αναγνωρίζει ως ισότιμους του τους άλλους, αλλά τους προσδίδει μια ειδοποιό διαφορά που τους καθιστά θεσμικά, επιστημονικά ή επαγγελματικά "κατώτερους". Ολοι, πάντως, διακηρύσσουν πως "μάχονται" για την κατοχύρωση του ρόλου και του επαγγέλματος της πληροφορικής, ενίοτε με στόχους που έχουν κοινό τίτλο ("επιμελητήριο") αλλά πολύ διαφορετικό περιεχόμενο. Το θέμα έχει κλείσει δεκαπενταετία, αλλά μάλλον όλοι κρίνονται από τις προθέσεις οπότε είναι όλοι "καλοί". Οι εργαζόμενοι στις ψηφιακές μνήμες είτε δεν έχουν οι ίδιοι μνήμη, είτε έχουν παραιτηθεί και ασχολούνται με άλλα πράγματα. Οπως έχουμε γράψει παλιότερα, όλοι οι "φορείς" ομοφωνούν σε μια αρχή: "αν είναι να μη γίνει με τους δικούς μας όρους, να μη γίνει καθόλου".
Εχουμε, τέλος, να παρατηρήσουμε τις "στρατηγικής φύσεως" παρεμβάσεις: όλοι οι εμπλεκόμενοι συζητούν σχεδόν αποκλειστικά επί της στρατηγικής. Κανείς δεν λέει κάτι συγκεκριμένο. Κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη να κάνει μια σαφή πρόταση, η οποία δεν αποκλείεται και να τον εκθέσει. Γενικολογίες και ψηφιακά ευχολόγια στο πλαίσιο των ανοχών και των ερμηνειών εκάστου, με σκοπό, ή έστω με μοναδικό αποτέλεσμα, να δηλώνει την παρουσία του στο χώρο και "βλέπουμε". Μάλιστα, αυτά στο όνομα των εργαζομένων στην πληροφορική, δηλαδή αυτών που εδώ και χρόνια έχουν ξεχάσει ωράρια, ασφάλιση, μονιμότητα και άλλα "κεκτημένα" όσων συγχέουν (;) την κατοχύρωση ενός επαγγέλματος με κατοχύρωση των επαγγελματιών. Και τελικά, στρατηγική δεν εφαρμόζεται αλλά απλά μοιράζονται τα κονδύλια και όπου ενίοτε υπάρχουν αποσπασματικά αποτελέσματα, αυτά απέχουν πάρα πολύ από το να είναι στρατηγική, με συνέπεια να ανακαλύπτουμε αν χάσαμε το τρένο, ή το αεροπλάνο της πληροφορικής. Ομως, οι ψηφιακές εξελίξεις στο domain ".earth" τρέχουν και προσπερνούν αυτή την ιδιότυπη φυλή ιθαγενών που κοιτάζοντάς την κανείς από μακριά δεν βλέπει ινδιάνους, αλλά μόνο αρχηγούς που συσκέπτονται για τη στρατηγική ενός πολέμου τον οποίον κανείς να διατίθεται να πολεμήσει.
1.12.05
All Chiefs - no Indians...
[Περιοδικό ne.o. - Δεκέμβριος 2005]
Μια από τις πιο αγαπημένες συζητήσεις πολλών ατομικών και συλλογικών οντοτήτων είναι αυτή περί "στρατηγικής". Είναι κάτι σαν αυτό που παλαιότερα έλεγαν για το άκουσμα της επίκλησης 'πρόεδρε' στην Ομόνοια: "αν ζητήσεις άποψη στην πληροφορική, θα λάβεις άποψη περί στρατηγικής". Πού πρέπει να τοποθετηθείς, για ποιο λόγο, πού θα πάνε και πού όχι τα πράγματα, ποιές τεχνολογίες και ποιοι θα "παίξουν" στο επόμενο διάστημα, ποιο είναι το (στρατηγικό, πάντα) παρασκήνιο, τι θα κάνουν οι κινέζοι, οι γιαπωνέζοι, οι κορεάτες, και άλλα πολλά.
Ιδιαίτερα αγαπημένο θέμα η "εθνική στρατηγική για την ανάπτυξη της πληροφορικής", ή όπως αλλιώς θέλετε να την αποκαλείτε: "ψηφιακή στρατηγική" (νέος όρος), "στρατηγική για την ανάπτυξη της κοινωνίας της πληροφορίας" ή και της "γνώσης" (διαλέξτε) για την προηγούμενη τάξη πραγμάτων, καθώς και πολλές άλλες εθνικές (πάντα) στρατηγικές (επίσης πάντα) οι οποίες βρίσκουν το δρόμο τους προς την επιφάνεια των σελίδων web, των διακηρύξεων, των διαβουλεύσεων, των εντύπων, και γενικώς προς τον έξω (αυτού που τις εκφέρει) κόσμο. Κάπου εκεί κοντά (στη στρατηγική) οι απαραίτητες αναφορές στους "πολίτες" οι οποίοι "έχουν συνταγματικό δικαίωμα στην κοινωνία της πληροφορίας" και στων οποίων το όνομα (και για την ευημερία των οποίων) συμβαίνουν, εξάλλου, όλα.
Δεν θα ασχοληθούμε με το κενό και την υποκρισία όλων αυτών των "εθνικών στρατηγικών" γιατί οποιαδήποτε αναφορά στο θέμα εύκολα βάλλεται εκατέρωθεν ως "αντίπαλη". Δεν μπορούμε, όμως, να αποφύγουμε να αναφερθούμε στην τακτική των φορέων που συμμετέχουν στις πάσης φύσεως "διαβουλεύσεις" για το θέμα. Οι διαβουλεύσεις αυτές συνήθως γίνονται με βάση ένα αρχικό κείμενο, πολιτικής, προθέσεων, κατευθυντήριων γραμμών, ή απλά στην καθομιλουμένη, αοριστολογίας. Σε αυτές προσέρχονται, συμμετέχουν, παρεμβαίνουν, κλπ, όσοι θεωρούν ότι έχουν κάτι να πουν για το θέμα: Ο "θεσμοθετημένος τεχνικός σύμβουλος της Πολιτείας", οι σύμμαχοί του, οι λοιποί σύλλογοι συναφών επαγγελμάτων, επιστημόνων, εμπειροτεχνών, οι πιστοποιητές, οι εκπρόσωποι των εμπόρων, και πολλοί άλλοι διεκδικούντες θέση στο "δια ταύτα" της στρατηγικής και στις ερμηνείες της και ο νοών νοείτω.
Για τον πλουραλισμό των συμμετοχών ή, καλύτερα, των "ειδικών φορέων", δεν έχουμε να πούμε τίποτε περισσότερο από το ότι η ύπαρξη και η λειτουργία τους είναι απλή εφαρμογή του παλαιού και καλού "διαίρει και βασίλευε" σε όλο του το μεγαλείο. Κανένας εκ των φορέων αυτών δεν αναγνωρίζει ως ισότιμους του τους άλλους, αλλά τους προσδίδει μια ειδοποιό διαφορά που τους καθιστά θεσμικά, επιστημονικά ή επαγγελματικά "κατώτερους". Ολοι, πάντως, διακηρύσσουν πως "μάχονται" για την κατοχύρωση του ρόλου και του επαγγέλματος της πληροφορικής, ενίοτε με στόχους που έχουν κοινό τίτλο ("επιμελητήριο") αλλά πολύ διαφορετικό περιεχόμενο. Το θέμα έχει κλείσει δεκαπενταετία, αλλά μάλλον όλοι κρίνονται από τις προθέσεις οπότε είναι όλοι "καλοί". Οι εργαζόμενοι στις ψηφιακές μνήμες είτε δεν έχουν οι ίδιοι μνήμη, είτε έχουν παραιτηθεί και ασχολούνται με άλλα πράγματα. Οπως έχουμε γράψει παλιότερα, όλοι οι "φορείς" ομοφωνούν σε μια αρχή: "αν είναι να μη γίνει με τους δικούς μας όρους, να μη γίνει καθόλου".
Εχουμε, τέλος, να παρατηρήσουμε τις "στρατηγικής φύσεως" παρεμβάσεις: όλοι οι εμπλεκόμενοι συζητούν σχεδόν αποκλειστικά επί της στρατηγικής. Κανείς δεν λέει κάτι συγκεκριμένο. Κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη να κάνει μια σαφή πρόταση, η οποία δεν αποκλείεται και να τον εκθέσει. Γενικολογίες και ψηφιακά ευχολόγια στο πλαίσιο των ανοχών και των ερμηνειών εκάστου, με σκοπό, ή έστω με μοναδικό αποτέλεσμα, να δηλώνει την παρουσία του στο χώρο και "βλέπουμε". Μάλιστα, αυτά στο όνομα των εργαζομένων στην πληροφορική, δηλαδή αυτών που εδώ και χρόνια έχουν ξεχάσει ωράρια, ασφάλιση, μονιμότητα και άλλα "κεκτημένα" όσων συγχέουν (;) την κατοχύρωση ενός επαγγέλματος με κατοχύρωση των επαγγελματιών. Και τελικά, στρατηγική δεν εφαρμόζεται αλλά απλά μοιράζονται τα κονδύλια και όπου ενίοτε υπάρχουν αποσπασματικά αποτελέσματα, αυτά απέχουν πάρα πολύ από το να είναι στρατηγική, με συνέπεια να ανακαλύπτουμε αν χάσαμε το τρένο, ή το αεροπλάνο της πληροφορικής. Ομως, οι ψηφιακές εξελίξεις στο domain ".earth" τρέχουν και προσπερνούν αυτή την ιδιότυπη φυλή ιθαγενών που κοιτάζοντάς την κανείς από μακριά δεν βλέπει ινδιάνους, αλλά μόνο αρχηγούς που συσκέπτονται για τη στρατηγική ενός πολέμου τον οποίον κανείς να διατίθεται να πολεμήσει.
Μια από τις πιο αγαπημένες συζητήσεις πολλών ατομικών και συλλογικών οντοτήτων είναι αυτή περί "στρατηγικής". Είναι κάτι σαν αυτό που παλαιότερα έλεγαν για το άκουσμα της επίκλησης 'πρόεδρε' στην Ομόνοια: "αν ζητήσεις άποψη στην πληροφορική, θα λάβεις άποψη περί στρατηγικής". Πού πρέπει να τοποθετηθείς, για ποιο λόγο, πού θα πάνε και πού όχι τα πράγματα, ποιές τεχνολογίες και ποιοι θα "παίξουν" στο επόμενο διάστημα, ποιο είναι το (στρατηγικό, πάντα) παρασκήνιο, τι θα κάνουν οι κινέζοι, οι γιαπωνέζοι, οι κορεάτες, και άλλα πολλά.
Ιδιαίτερα αγαπημένο θέμα η "εθνική στρατηγική για την ανάπτυξη της πληροφορικής", ή όπως αλλιώς θέλετε να την αποκαλείτε: "ψηφιακή στρατηγική" (νέος όρος), "στρατηγική για την ανάπτυξη της κοινωνίας της πληροφορίας" ή και της "γνώσης" (διαλέξτε) για την προηγούμενη τάξη πραγμάτων, καθώς και πολλές άλλες εθνικές (πάντα) στρατηγικές (επίσης πάντα) οι οποίες βρίσκουν το δρόμο τους προς την επιφάνεια των σελίδων web, των διακηρύξεων, των διαβουλεύσεων, των εντύπων, και γενικώς προς τον έξω (αυτού που τις εκφέρει) κόσμο. Κάπου εκεί κοντά (στη στρατηγική) οι απαραίτητες αναφορές στους "πολίτες" οι οποίοι "έχουν συνταγματικό δικαίωμα στην κοινωνία της πληροφορίας" και στων οποίων το όνομα (και για την ευημερία των οποίων) συμβαίνουν, εξάλλου, όλα.
Δεν θα ασχοληθούμε με το κενό και την υποκρισία όλων αυτών των "εθνικών στρατηγικών" γιατί οποιαδήποτε αναφορά στο θέμα εύκολα βάλλεται εκατέρωθεν ως "αντίπαλη". Δεν μπορούμε, όμως, να αποφύγουμε να αναφερθούμε στην τακτική των φορέων που συμμετέχουν στις πάσης φύσεως "διαβουλεύσεις" για το θέμα. Οι διαβουλεύσεις αυτές συνήθως γίνονται με βάση ένα αρχικό κείμενο, πολιτικής, προθέσεων, κατευθυντήριων γραμμών, ή απλά στην καθομιλουμένη, αοριστολογίας. Σε αυτές προσέρχονται, συμμετέχουν, παρεμβαίνουν, κλπ, όσοι θεωρούν ότι έχουν κάτι να πουν για το θέμα: Ο "θεσμοθετημένος τεχνικός σύμβουλος της Πολιτείας", οι σύμμαχοί του, οι λοιποί σύλλογοι συναφών επαγγελμάτων, επιστημόνων, εμπειροτεχνών, οι πιστοποιητές, οι εκπρόσωποι των εμπόρων, και πολλοί άλλοι διεκδικούντες θέση στο "δια ταύτα" της στρατηγικής και στις ερμηνείες της και ο νοών νοείτω.
Για τον πλουραλισμό των συμμετοχών ή, καλύτερα, των "ειδικών φορέων", δεν έχουμε να πούμε τίποτε περισσότερο από το ότι η ύπαρξη και η λειτουργία τους είναι απλή εφαρμογή του παλαιού και καλού "διαίρει και βασίλευε" σε όλο του το μεγαλείο. Κανένας εκ των φορέων αυτών δεν αναγνωρίζει ως ισότιμους του τους άλλους, αλλά τους προσδίδει μια ειδοποιό διαφορά που τους καθιστά θεσμικά, επιστημονικά ή επαγγελματικά "κατώτερους". Ολοι, πάντως, διακηρύσσουν πως "μάχονται" για την κατοχύρωση του ρόλου και του επαγγέλματος της πληροφορικής, ενίοτε με στόχους που έχουν κοινό τίτλο ("επιμελητήριο") αλλά πολύ διαφορετικό περιεχόμενο. Το θέμα έχει κλείσει δεκαπενταετία, αλλά μάλλον όλοι κρίνονται από τις προθέσεις οπότε είναι όλοι "καλοί". Οι εργαζόμενοι στις ψηφιακές μνήμες είτε δεν έχουν οι ίδιοι μνήμη, είτε έχουν παραιτηθεί και ασχολούνται με άλλα πράγματα. Οπως έχουμε γράψει παλιότερα, όλοι οι "φορείς" ομοφωνούν σε μια αρχή: "αν είναι να μη γίνει με τους δικούς μας όρους, να μη γίνει καθόλου".
Εχουμε, τέλος, να παρατηρήσουμε τις "στρατηγικής φύσεως" παρεμβάσεις: όλοι οι εμπλεκόμενοι συζητούν σχεδόν αποκλειστικά επί της στρατηγικής. Κανείς δεν λέει κάτι συγκεκριμένο. Κανείς δεν αναλαμβάνει την ευθύνη να κάνει μια σαφή πρόταση, η οποία δεν αποκλείεται και να τον εκθέσει. Γενικολογίες και ψηφιακά ευχολόγια στο πλαίσιο των ανοχών και των ερμηνειών εκάστου, με σκοπό, ή έστω με μοναδικό αποτέλεσμα, να δηλώνει την παρουσία του στο χώρο και "βλέπουμε". Μάλιστα, αυτά στο όνομα των εργαζομένων στην πληροφορική, δηλαδή αυτών που εδώ και χρόνια έχουν ξεχάσει ωράρια, ασφάλιση, μονιμότητα και άλλα "κεκτημένα" όσων συγχέουν (;) την κατοχύρωση ενός επαγγέλματος με κατοχύρωση των επαγγελματιών. Και τελικά, στρατηγική δεν εφαρμόζεται αλλά απλά μοιράζονται τα κονδύλια και όπου ενίοτε υπάρχουν αποσπασματικά αποτελέσματα, αυτά απέχουν πάρα πολύ από το να είναι στρατηγική, με συνέπεια να ανακαλύπτουμε αν χάσαμε το τρένο, ή το αεροπλάνο της πληροφορικής. Ομως, οι ψηφιακές εξελίξεις στο domain ".earth" τρέχουν και προσπερνούν αυτή την ιδιότυπη φυλή ιθαγενών που κοιτάζοντάς την κανείς από μακριά δεν βλέπει ινδιάνους, αλλά μόνο αρχηγούς που συσκέπτονται για τη στρατηγική ενός πολέμου τον οποίον κανείς να διατίθεται να πολεμήσει.
1.6.05
Το internet και ο "μέσος χρήστης"
[Περιοδικό ne.o. - Ιούνιος 2005]
Για άλλη μια φορά διαπιστώνεται ότι η χώρα μας είναι ανάμεσα στις τελευταίες ως προς τη διείσδυση του Internet στην καθημερινότητα του πολίτη. Αναμφίβολα έχουν γίνει βήματα, η συνδεσιμότητα δεν αποτελεί πλέον πρόβλημα, το ADSL είναι εδώ (πρωτογράψαμε σχετικά το 1999 στο NET Letter), και οι ελληνικές εφαρμογές e-banking και e-government είναι και υπαρκτές και χρήσιμες. Ο "πυρετός" των portal του '99 πέρασε αφήνοντας "εκτός" αυτούς που είχαν αδιάφορο περιεχόμενο (και μικρό προϋπολογισμό), και σήμερα σε γενικές γραμμές κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι το ελληνικό περιεχόμενο στο internet είναι ανύπαρκτο.
Τεχνικά, λοιπόν, προβλήματα γραμμών δεν υφίστανται πλέον, οι τιμές του εξοπλισμού έχουν πέσει και κανείς δεν ξέρει πόσο ακόμη θα πέσουν στο μέλλον, περιεχόμενο και υπηρεσίες επιτέλους έχουμε, όμως και πάλι, στη χρήση του internet είμαστε οι τελευταίοι (ή σχεδόν οι τελευταίοι) στην Ευρώπη. Τα καλά νέα για τους συγγραφείς business plans είναι ότι "υπάρχουν σημαντικά περιθώρια αύξησης της χρήσης του internet στην Ελλάδα". Τα καλά νέα για τους κατ' επάγγελμα διαμαρτυρόμενους είναι ότι "αυτός ο λαός δεν σώζεται με τίποτε, από το internet θα σωθεί;". Κάπου "εκεί έξω", και όχι απαραίτητα στη μέση ή έστω πάνω στην ευθεία που ορίζεται από τις προαναφερθείσες απόψεις, υπάρχει η αλήθεια του καθημερινού "μέσου χρήστη", ένα μέρος της οποίας ακολουθεί.
Πρόσφατα έκανα δύο οικιακές εγκαταστάσεις ADSL από διαφορετικούς παροχείς τόσο γραμμής όσο και σύνδεσης. Η κατάσταση ήταν αρκετά διασκεδαστική: καλώδια μεταξύ γραμμής, splitter και "κεντρικής" πρίζας τηλεφώνου, μετασχηματιστές για το ethernet modem και το ασύρματο router, καλώδια που συνδέουν αυτά μεταξύ τους, όλα αυτά στην πιο άβολη θέση διαμερισμάτων που χτίστηκαν μετά το 2000! "Προδιαγραφές" και "κακή κατασκευή", θα πείτε, αλλά αυτό δεν θα αλλάξει ως δια μαγείας τη φιλοσοφία της "μαστοράντζας" η οποία βρίσκεται κάπου στο 1950, ούτε του κατασκευαστή- εργολάβου που σκοπό είχε να πουλήσει το διαμέρισμα. Και βέβαια, ούτε θα ικανοποιήσει την οικοδέσποινα, ενώ θα δώσει στους μικρούς κατοίκους του σπιτιού ακόμη ένα νέο "απαγορευμένο" αντικείμενο ενασχόλησης.
Το σήριαλ, όμως, έχει και την soft πλευρά του, καθότι σύνδεση δεν είναι μόνο η γραμμή. "Αναλυτικές οδηγίες" που αναφέρονται σε άλλον εξοπλισμό από αυτόν που παραδόθηκε, "24ωρη υποστήριξη" που δεν καταλαβαίνει τι είναι διεύθυνση IP και που δεν αναλαμβάνει την ευθύνη για τον ενεργό εξοπλισμό "από το modem που σας παραδώσαμε εμείς και μετά". Servers και γραμμές που συνεχώς "αναβαθμίζονται" και δεν μπορούν να κάνουν authentication τον προσωρινό κωδικό ενεργοποίησης. Και πολλές άλλες διασκεδαστικές (ή εξοργιστικές, διαλέξτε) για τον τεχνικό που εξυπηρετεί τους φίλους του ιστορίες hard και soft υποστήριξης.
Το συμπέρασμα είναι συγκεκριμένο και ας μην χαροποιεί τους πάντες: η εμπειρία της εγκατάστασης μιας "broadband" σύνδεσης είναι συνολικά ενοχλητική για τον "μη-τεχνικό και μη-ιδιαίτερα-ψαγμένο" απλό καθημερινό χρήστη του Internet. Ενδεχομένως κανείς από τους εμπλεκόμενους φορείς, παροχείς, εργολάβους, μεσίτες, νοικοκυρές, προσωπικό υποστήριξης, κλπ να μην φέρει ολόκληρη την ευθύνη. Αναμφίβολα κάπου εμπλέκεται και η εκπαίδευση, αρχική και δια βίου, ήτοι ο ψηφιακός αναλφαβητισμός της ηλικίας των 30-και-κάτι και άνω, όμως και πάλι η εικόνα δεν αλλάζει. Προσθέστε σε αυτά τις ιδιαίτερα υψηλές για τα προσφερόμενα τιμές του broadband, και απαντήστε στο ερώτημα πώς η διάδοση του internet στη χώρα μας θα φτάσει σε ικανοποιητικά επίπεδα; Και βέβαια, το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω, και κανείς δεν αμφιβάλει ότι μετά από κάποια χρόνια το Internet θα είναι "utility". Το θέμα είναι το πόσα θα είναι αυτά τα "κάποια" χρόνια.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Αναρτήσεις
