Για πολλούς η "επόμενη μέρα" των πρόσφατων γεγονότων δεν έχει έρθει ακόμη. Αλλοι διαγιγνώσκουν "τάσεις προς εκτόνωση" (η ξύλινη ορολογία παραμένει ίδια στις οικονομικές, πολιτικές, και κάθε είδους ειδήσεις). Οι κυβερνώντες τρέχουν να μαζέψουν ό,τι μπορεί να μαζευτεί ανακοινώνοντας οικονομικά μέτρα ενίσχυσης των καταστηματαρχών. Οι ειδικοί κάθε μορφής, ειδικότητας και ιδιότητας "έχουν πάρει τα κανάλια" και "τα δίνουν όλα". Τα συνθήματα του τύπου "αγοράστε από τα μαγαζιά της Αθήνας" ακούγονται από όλους τους φέροντες τον "πολιτικά ορθόν" λόγο. Οι πολιτικοί της μείζωνος αντιπολίτευσης έχουν πάρει τα πάνω τους και αν έπρεπε να απαντήσουν μονολεκτικά σε όλα, θα έλεγαν τη λέξη "εκλογές".
Τα blog έχουν "ανάψει" και γενικά, ένας ανεγκέφαλος (αυτό ερευνάται), ένα όπλο, μια σφαίρα, και ένα άτυχο παιδί που βρέθηκε μπροστά του, έγιναν το κλειδί για να ανοίξει το "κουτί της Πανδώρας" και να βγουν από μέσα πλείστα όσα τρομερά πράγματα, σχετικά με τα οποία ελάχιστοι θέτουν το ερώτημα: πώς βρέθηκαν όλα αυτά μέσα στο κουτί της Πανδώρας;
Απαντήσεις πολλές, οι περισσότερες σε μορφή ψηφιακού όπιου προς κατανάλωση από παντοφλοφόρους τηλεθωρούντες δανειολήπτες νεοέλληνες. Η "κυβέρνηση της φωτιάς" λένε οι πράσινοι. "Δεν είστε αρκετά δεξιοί και ορθόδοξοι", λένε οι πιο μπλε. "Θερίζετε ό,τι σπείρατε" λένε οι αριστεροί του καναπέως. "Κλείστε τα σχολεία και τα πανεπιστήμια" λένε οι ορθόδοξοι αριστεροί. Για να δει κανείς τηλεόραση, πρέπει να πάρει πρώτα ηρεμηστικά.
Μερικές σκηνές από το σημερινό πρωινό (11.12.2008) γεμάτες με χαρακτηριστικές μορφές:
Ενας κύριος και μια κυρία που αμφότεροι κληρονόμησαν τη βουλευτική έδρα από τον μπαμπά, να αναλύουν με ύφος τα προβλήματα της νεολαίας στην εκπαίδευση και την καθημερινότητα, τα οποία οι ίδιοι, προφανώς, από κάπου τα πληροφορήθηκαν.
Ενα πιτσιρίκι με το υφάκι του 17% εκείνης της δημοσκόπησης, να "μαρκάρει" όπως οι "μεγάλοι" πολιτικοί τον συνομιλητή του και να μην τον αφήνει να ολοκληρώσει καμία φράση που δεν τη βρίσκει Ορθή, και να χαμογελά με χαρά που ήταν κολλητός του Ωραίου.
Ενας κυβερνητικός να προσπαθεί να αναλύσει ότι ούτε λίγο ούτε πολύ, οι καμμένοι θα βρεθούν και ωφελημένοι γιατί θα τους δώσουν και άτοκα δάνεια, θα τους αφήσουν να πάρουν αυτοκίνητο χωρίς τέλη ταξινόμησης (που σε ένα σοβαρό αυτοκίνητο μπορούν να φτάσουν τις αρκετές δεκάδες χιλιάδες ευρώ), θα τους κλείσουν τις ανέλεγκτες υποθέσεις, και διάφορα άλλα, που κάνουν αυτούς που δεν κάηκαν να αναρρωτιώνται για ποιο λόγο δεν πήγαν να παρκάρουν την μερσεντές στη Στουρνάρη ή μήπως να την πάνε σήμερα.
Κανένα, μα κανένα, νέο πρόσωπο. Οι ίδιοι γνωστοί των καναλαρχών, πρωτοκλασσάτοι, θυγατέρες, κυρίες που μόλις βγήκαν από το κομμωτήριο, κόλακες της σημερινής και αυριανής κυβέρνησης που δε λησμονούν να επαναλαμβάνουν το όνομα του Αρχηγού. Ακριβώς οι ίδιοι που τόσα χρόνια κοσμούν με το ανάλγητο βλέμμα τους και το φτωχό πλην φανταχτερό λεξιλόγιό τους τα σαλόνια μας.
Ολοι συμφωνούν στο ότι "η κοινωνία πρέπει να σκύψει πάνω από το πρόβλημα". Καθένας με τον τρόπο του, τις διατυπώσεις του και το δικό του ξύλινο λεξιλόγιο του δικού του Ορθού Λόγου, αυτό λέει: να δούμε το πρόβλημα, να ακούσουμε τους νέους. Μάλιστα. Το μόνο που δεν σκέφτονται είναι ότι για να "δουν το πρόβλημα" πρέπει απλά να σταθούν όλοι μαζί απέναντι από έναν καθρέφτη. Οτι για να το αντιμετωπίσουν, πρέπει να εξαφανιστούν και το μόνο επίπεδο αντικείμενο επί του οποίου να βλέπουν τον εαυτό τους να είναι επίσης ο καθρέφτης. Ολα τα σκέφτονται εκτός από αυτό. Δεν σκέφτονται ότι κάποιον που τον βιάζεις πνευματικά και σωματικά εδώ και χρόνια, δεν αρκεί να του πεις "τι έχεις παιδάκι μου έλα να σε ακούσω".
Ομως, όποιο και να ναι το πάνελ, οι Σοβαροί Δημοσιογράφοι το "στριμώχνουν" μέχρι ένα σημείο. Εκείνο το σημείο που ο τηλεθεατής δεν θα τους προσάψει ότι είναι φιλικοί με τους πολιτικούς, ότι τους κάνουν πάσα ερωτήσεις τις οποίες θα απαντήσουν με τρόπο ώστε να επανεμφανιστούν σα σωτήρες του κοινωνικού πτώματος που το είδος τους δημιούργησε. Εκείνο το σημείο που ο τηλεθεατής δεν θα πατήσει το κουμπί της ζαπιέρας. Μέχρι εκείνο το λεπτό σημείο τους πιέζουν. Ούτε λέξη για τον τρόπο που γέμισε το κουτί της Πανδώρας. Μόνο αναλύσεις για το τι θα γίνει τώρα που οι Ελληνες θα τους ξαναεκλέξουν, τους μεν ή τους δε, αδιάφορο.
Εχουμε μερικές σκέψεις για το γέμισμα του κουτιού της Πανδώρας, τις οποίες θα τις μοιραστούμε και με άλλους και σύντομα θα τις εκθέσουμε και εδώ.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
11.12.08
8.12.08
Οι Άθλιοι
Χωρίς καμία διάθεση πλειοδοσίας στην αγανάκτηση για το θάνατο του 15χρονου, οφείλουμε να αναφερθούμε στο γενικότερο φαινόμενο που με βίαιο τρόπο εκδηλώνεται τις τελευταίες ημέρες. Η οργή όπως και η αγανάκτηση περισσεύει. Όπως περισσεύει και η υστεροβουλία πολλών από αυτούς που τις εκφράζουν ή ακόμη και τις υποθάλπουν δημόσια. Το παράδοξο θα ήταν να μην επιχειρούσε κανείς να εκμεταλλευτεί το γεγονός προς όφελος της δικής του αλήθειας, της δικής του επιδίωξης και εν γένει της δικής του προβολής στο μέλλον. Το ενδιαφέρον θα ήταν να προσπαθούσαν όλοι να κάνουν αναλύσεις όχι της εικόνας, αλλά των αιτιών που την προκάλεσαν. Η πραγματικότητα της δημόσιας τηλεμεταφερόμενης εικόνας, της γεμάτης με βία και "αγανάκτηση", όμως, δεν είναι καθόλου παράδοξη - κάθε άλλο. Είναι πλήρως ευθυγραμμισμένη με τα σημεία των καιρών.
Ας δούμε λίγο την εικόνα πριν συνεχίσουμε. Κατ αρχήν είναι η ίδια η εικόνα: το πλάνο με τις φωτιές, τις πέτρες, τους αγανακτισμένους, τους περαστικούς, τα αυτοκίνητα με τις ρόδες να κοιτάνε στον ουρανό. Είναι η φωνή του εκφωνητή που τη συνοδεύει: "κυρίες και κύριοι", "πού είναι το κράτος", "ανεξέλεγκτη η κατάσταση", "η Αθήνα καίγεται", "οι γνωστοί άγνωστοι", "Νίκο φύγε από εκεί μην κινδυνεύσεις". Είναι η εικόνα του πολίτη-θύματος: "πού ήταν η αστυνομία;", "περιμέναμε να δουλέψουμε στις γιορτές και τώρα τι θα κάνουμε;", "φώναζα στον αστυνομικό και εκείνος μου έλεγε να πάρω το 100", "στο χώρο που κάηκε δούλευαν 100 εργαζόμενοι της εταιρίας μας", "το κατάστημα ήταν ασφαλισμένο". Είναι η εικόνα του κυβερνώντος: "θα τους τιμωρήσουμε", "θα χυθεί άπλετο φως", "θα φτάσει το μαχαίρι στο κόκκαλο", "η κυβέρνηση συμπαρίσταται στα θύματα". Η εικόνα του μείζονος αντιπολιτευόμενου: "η κυβέρνηση αυτή έχει κλείσει τον κύκλο της", "εκλογές τώρα", "η κυβέρνηση είναι επικίνδυνη για το έθνος", "είμαστε έτοιμοι να αναλάβουμε τη διακυβέρνηση της χώρας". Και η εικόνα της προοδευτικής αριστεράς: "καλούμε τους νέους να κλείσουν τα σχολεία και τα πανεπιστήμια", "εμείς τη δική μας την πορεία την περιφρουρήσαμε", "όποιος και να ναι κυβέρνηση φταίει το σύστημα", "δεν συνεργαζόμαστε με κανέναν σε κυβέρνηση". Τέλος, η εικόνα του Αναλυτή: "η κοινωνία μας νοσεί", "να σκύψουμε πάνω από το πρόβλημα", "να λειτουργήσουν οι θεσμοί".
Τι κοινό έχουν όλες αυτές οι εικόνες; Κατά την άποψή μας, τρία πράγματα:
Κατ αρχήν επιφανειακά: είναι ίδιες, ως τηλεοπτικά πλάνα, με τις εικόνες πολλών γεγονότων εδώ και πολλά χρόνια, από τότε που ήρθαν στο προσκήνιο τα "Εξάρχεια", αν όχι νωρίτερα, κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 80, λίγο μετά την "Αλλαγή". Με τη δολοφονία του Καλτεζά, με τον εμπρησμό του Πολυτεχνείου, τα "παραδοσιακά" επεισόδια της επετείου του Πολυτεχνείου, τον κλεφτοπόλεμο εντός και εκτός του Ιδρύματος, τα καψίματα της σημαίας, την άρση του ασύλου το 95 και πολλά παρόμοια.
Κατόπιν γλωσσικά: το ίδιο λεξιλόγιο, οι ίδιες φράσεις, εκπεφρασμένες από τα ίδια πρόσωπα, πρωταγωνιστές, αντιπολιτευόμενους, αναλυτές, παράγοντες γενικά, το πολύ-πολύ σε διαφορετικούς ρόλους. Το ίδιο βάπτισμα της επιφανειακής συνθηματολογίας ως "πολιτική", η ίδια αγανάκτηση του δημοσιογράφου.
Το τρίτο κοινό στοιχείο είναι λίγο πιο κρυμμένο: είναι το απέραντο Εγώ, η απέραντη Αυθεντία όλων των τοποθετήσεων των εμπλεκομένων σε οποιοδήποτε ρόλο. Είναι η δήθεν πολιτική έως και προσωπική υστεροβουλία εκμετάλλευσης του όποιου γεγονότος για ίδιον πολιτικό ή άλλο όφελος, έναντι της αντίπαλης παράταξης ή του εσωκομματικού ανταγωνισμού, ή και του αντίπαλου δικηγορικού γραφείου. Πάνω απ' όλα είναι η οικειοποίηση της πραγματικότητας με πρακτικές σκέδασης του φωτός της αλήθειας προς το χρώμα του παρατηρητή και η συνακόλουθη τύφλωση των παθητικών ακροατών ώστε να μην αναζητούν τίποτε παραπέρα.
Ως ενδιάμεσο συμπέρασμα μπορούμε με ασφάλεια να πούμε ότι το μόνο που άλλαξε "φέτος" είναι η ένταση των γεγονότων, η οποία όμως, δεν είναι τοπικό ελληνικό φαινόμενο, και επίσης, εξηγείται αν συμπεριλάβει κανείς την έννοια "συσσώρευση" στους συλλογισμούς του. Εδώ θα επανέλθουμε. Αρα δεν βρισκόμαστε προ "πρωτοφανών" καταστάσεων. Κάθε άλλο. Μάλιστα, ο τονισμός του "πρωτοφανών" είναι έως και ύποπτος και επιβεβαιώνει την άγνοια ή προβληματίζει για τις προθέσεις όσων τον χρησιμοποιούν. Επιβεβαιώνει, επίσης, το ανιστόρητο αυτών στους οποίους απευθύνεται, ακόμη και για μικρές περιόδους της τάξης των 15-25 ετών. Αλλά γι αυτό ας είναι καλά το Σχολείο, όποτε λειτουργεί.
Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι η τοποθέτηση του γεγονότος του θανάτου του 15χρονου από τη σφαίρα του αστυνομικού είναι εύστοχη: χαρακτηρίζεται ως αφορμή, και όντως έτσι είναι. Ποιες είναι, όμως, οι αιτίες; Για ποιο λόγο κανείς δεν αναφέρεται σε αυτές χωρίς να αναμασά δήθεν πολιτικές εκφράσεις που δεν σημαίνουν τίποτε απολύτως; Προς το παρόν θα επιχειρήσουμε να καταγράψουμε μερικά ερωτήματα και μάλλον θα επανέλθουμε.
1. Ποιοι είναι μεγαλύτεροι υποκριτές από τους επαγγελματίες πολιτικούς; Ποιοι νομοθετούν ό,τι τους συμφέρει, ενίοτε και προσωπικά, και δεν έχουν τιμωρηθεί ποτέ και για τίποτε; Το ερώτημα, βέβαια, είναι άτοπο αν πιστεύουμε ότι κανείς τους δεν έχει τίποτε για να τιμωρηθεί.
2. Ποιοι μεγαλώνουν τους αγριεμένους 15χρονους; Πόσο χρόνο τους αφιερώνουν; Πόσο παραγωγική και δημιουργική δουλειά κάνουν και πόσο μακριά από μικρά οικονομικά σκάνδαλα βρίσκονται; Πόσες φορές ψήφισαν με βάση το δικό Τους Συμφέρον; Αυτοί δεν χειροκρότησαν ως "προοδευτική" την κατάργηση του κόκκινου μελανιού στη διόρθωση, τις σύγχρονες παιδαγωγικές μεθόδους του σχολείου της ευκολίας; Την κατάργηση των Δημόσιων Πρότυπων σχολείων;
3. Ποιοι δημιούργησαν τη γενιά των 700 Ευρώ; Φύτρωσε η γενιά αυτή; Πόσοι από τους αναλυτές και κάθε είδους ενδιαφερόμενους για τους νέους που γυρνάνε στα παράθυρα και δίνουν το λόγο όπου και όπως θέλουν, παίρνουν 10 έως και 50 φορές περισσότερα το μήνα; Πόσοι από τους αγανακτισμένους επαγγελματίες που τους καίνε τις περιουσίες, είναι εργοδότες της γενιάς αυτής;
4. Πώς διαφοροποιούνται τα κόμματα εξουσίας; Από τα οράματα; Τις ιδεολογίες; Την πραγματιστική αντίληψη για τον κόσμο; Ή μήπως από τον εγωιστικό "ρεαλισμό" και τον αδιάκριτο κανιβαλιστικό συμφεροντολογικό ωφελιμισμό μετ' υποκριτικών επιφάσεων περί του "κοινού καλού";
5. Πώς αντιστέκονται τα κόμματα της λεγόμενης αριστεράς; Μήπως με κλισέ και ξύλινη φρασεολογία που δήθεν προστατεύει την υπέρτατη αλήθεια η οποία δεν διδάσκεται καν από τα πρωτότυπα κείμενα, παρά προβάλλεται ως δόγμα το οποίο όποιος δεν αποδέχεται είναι από αφομοιωμένος μέχρι υπάλληλος του συστήματος; Ή μήπως με την προτροπή να κλείσουν τα σχολεία και τα πανεπιστήμια και να μείνουν ακόμη περισσότερο αγράμματοι οι ήδη ημιμαθείς απόφοιτοι των φροντιστηρίων;
Το δε γελοίο, που γίνεται τραγικό όταν χάνονται ζωές, δεν είναι που όλοι μας είμαστε συνένοχοι σε όλα τα παραπάνω. Είναι που νομίζουμε ότι οι νέοι δεν τα βλέπουν ή έστω ότι δεν τα διαισθάνονται. Είναι που τους έχουμε και για βλάκες από πάνω. Και βέβαια, οι νέοι μας "τιμωρούν", ή τουλάχιστον έτσι νομίζουν.
Ας αφήσουμε, όμως, τις φιλοσοφίες, και ας ετοιμαστούμε να ψηφίσουμε το "Αλλο Κόμμα", για να "αλλάξουν τα πράγματα", και να έχουμε "την ησυχία μας" για να αποπληρώσουμε το "στεγαστικό" γιατί στην Ελλάδα "από τη γη ποτέ κανείς δεν έχασε". Περαστικά μας...
Ας δούμε λίγο την εικόνα πριν συνεχίσουμε. Κατ αρχήν είναι η ίδια η εικόνα: το πλάνο με τις φωτιές, τις πέτρες, τους αγανακτισμένους, τους περαστικούς, τα αυτοκίνητα με τις ρόδες να κοιτάνε στον ουρανό. Είναι η φωνή του εκφωνητή που τη συνοδεύει: "κυρίες και κύριοι", "πού είναι το κράτος", "ανεξέλεγκτη η κατάσταση", "η Αθήνα καίγεται", "οι γνωστοί άγνωστοι", "Νίκο φύγε από εκεί μην κινδυνεύσεις". Είναι η εικόνα του πολίτη-θύματος: "πού ήταν η αστυνομία;", "περιμέναμε να δουλέψουμε στις γιορτές και τώρα τι θα κάνουμε;", "φώναζα στον αστυνομικό και εκείνος μου έλεγε να πάρω το 100", "στο χώρο που κάηκε δούλευαν 100 εργαζόμενοι της εταιρίας μας", "το κατάστημα ήταν ασφαλισμένο". Είναι η εικόνα του κυβερνώντος: "θα τους τιμωρήσουμε", "θα χυθεί άπλετο φως", "θα φτάσει το μαχαίρι στο κόκκαλο", "η κυβέρνηση συμπαρίσταται στα θύματα". Η εικόνα του μείζονος αντιπολιτευόμενου: "η κυβέρνηση αυτή έχει κλείσει τον κύκλο της", "εκλογές τώρα", "η κυβέρνηση είναι επικίνδυνη για το έθνος", "είμαστε έτοιμοι να αναλάβουμε τη διακυβέρνηση της χώρας". Και η εικόνα της προοδευτικής αριστεράς: "καλούμε τους νέους να κλείσουν τα σχολεία και τα πανεπιστήμια", "εμείς τη δική μας την πορεία την περιφρουρήσαμε", "όποιος και να ναι κυβέρνηση φταίει το σύστημα", "δεν συνεργαζόμαστε με κανέναν σε κυβέρνηση". Τέλος, η εικόνα του Αναλυτή: "η κοινωνία μας νοσεί", "να σκύψουμε πάνω από το πρόβλημα", "να λειτουργήσουν οι θεσμοί".
Τι κοινό έχουν όλες αυτές οι εικόνες; Κατά την άποψή μας, τρία πράγματα:
Κατ αρχήν επιφανειακά: είναι ίδιες, ως τηλεοπτικά πλάνα, με τις εικόνες πολλών γεγονότων εδώ και πολλά χρόνια, από τότε που ήρθαν στο προσκήνιο τα "Εξάρχεια", αν όχι νωρίτερα, κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 80, λίγο μετά την "Αλλαγή". Με τη δολοφονία του Καλτεζά, με τον εμπρησμό του Πολυτεχνείου, τα "παραδοσιακά" επεισόδια της επετείου του Πολυτεχνείου, τον κλεφτοπόλεμο εντός και εκτός του Ιδρύματος, τα καψίματα της σημαίας, την άρση του ασύλου το 95 και πολλά παρόμοια.
Κατόπιν γλωσσικά: το ίδιο λεξιλόγιο, οι ίδιες φράσεις, εκπεφρασμένες από τα ίδια πρόσωπα, πρωταγωνιστές, αντιπολιτευόμενους, αναλυτές, παράγοντες γενικά, το πολύ-πολύ σε διαφορετικούς ρόλους. Το ίδιο βάπτισμα της επιφανειακής συνθηματολογίας ως "πολιτική", η ίδια αγανάκτηση του δημοσιογράφου.
Το τρίτο κοινό στοιχείο είναι λίγο πιο κρυμμένο: είναι το απέραντο Εγώ, η απέραντη Αυθεντία όλων των τοποθετήσεων των εμπλεκομένων σε οποιοδήποτε ρόλο. Είναι η δήθεν πολιτική έως και προσωπική υστεροβουλία εκμετάλλευσης του όποιου γεγονότος για ίδιον πολιτικό ή άλλο όφελος, έναντι της αντίπαλης παράταξης ή του εσωκομματικού ανταγωνισμού, ή και του αντίπαλου δικηγορικού γραφείου. Πάνω απ' όλα είναι η οικειοποίηση της πραγματικότητας με πρακτικές σκέδασης του φωτός της αλήθειας προς το χρώμα του παρατηρητή και η συνακόλουθη τύφλωση των παθητικών ακροατών ώστε να μην αναζητούν τίποτε παραπέρα.
Ως ενδιάμεσο συμπέρασμα μπορούμε με ασφάλεια να πούμε ότι το μόνο που άλλαξε "φέτος" είναι η ένταση των γεγονότων, η οποία όμως, δεν είναι τοπικό ελληνικό φαινόμενο, και επίσης, εξηγείται αν συμπεριλάβει κανείς την έννοια "συσσώρευση" στους συλλογισμούς του. Εδώ θα επανέλθουμε. Αρα δεν βρισκόμαστε προ "πρωτοφανών" καταστάσεων. Κάθε άλλο. Μάλιστα, ο τονισμός του "πρωτοφανών" είναι έως και ύποπτος και επιβεβαιώνει την άγνοια ή προβληματίζει για τις προθέσεις όσων τον χρησιμοποιούν. Επιβεβαιώνει, επίσης, το ανιστόρητο αυτών στους οποίους απευθύνεται, ακόμη και για μικρές περιόδους της τάξης των 15-25 ετών. Αλλά γι αυτό ας είναι καλά το Σχολείο, όποτε λειτουργεί.
Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι η τοποθέτηση του γεγονότος του θανάτου του 15χρονου από τη σφαίρα του αστυνομικού είναι εύστοχη: χαρακτηρίζεται ως αφορμή, και όντως έτσι είναι. Ποιες είναι, όμως, οι αιτίες; Για ποιο λόγο κανείς δεν αναφέρεται σε αυτές χωρίς να αναμασά δήθεν πολιτικές εκφράσεις που δεν σημαίνουν τίποτε απολύτως; Προς το παρόν θα επιχειρήσουμε να καταγράψουμε μερικά ερωτήματα και μάλλον θα επανέλθουμε.
1. Ποιοι είναι μεγαλύτεροι υποκριτές από τους επαγγελματίες πολιτικούς; Ποιοι νομοθετούν ό,τι τους συμφέρει, ενίοτε και προσωπικά, και δεν έχουν τιμωρηθεί ποτέ και για τίποτε; Το ερώτημα, βέβαια, είναι άτοπο αν πιστεύουμε ότι κανείς τους δεν έχει τίποτε για να τιμωρηθεί.
2. Ποιοι μεγαλώνουν τους αγριεμένους 15χρονους; Πόσο χρόνο τους αφιερώνουν; Πόσο παραγωγική και δημιουργική δουλειά κάνουν και πόσο μακριά από μικρά οικονομικά σκάνδαλα βρίσκονται; Πόσες φορές ψήφισαν με βάση το δικό Τους Συμφέρον; Αυτοί δεν χειροκρότησαν ως "προοδευτική" την κατάργηση του κόκκινου μελανιού στη διόρθωση, τις σύγχρονες παιδαγωγικές μεθόδους του σχολείου της ευκολίας; Την κατάργηση των Δημόσιων Πρότυπων σχολείων;
3. Ποιοι δημιούργησαν τη γενιά των 700 Ευρώ; Φύτρωσε η γενιά αυτή; Πόσοι από τους αναλυτές και κάθε είδους ενδιαφερόμενους για τους νέους που γυρνάνε στα παράθυρα και δίνουν το λόγο όπου και όπως θέλουν, παίρνουν 10 έως και 50 φορές περισσότερα το μήνα; Πόσοι από τους αγανακτισμένους επαγγελματίες που τους καίνε τις περιουσίες, είναι εργοδότες της γενιάς αυτής;
4. Πώς διαφοροποιούνται τα κόμματα εξουσίας; Από τα οράματα; Τις ιδεολογίες; Την πραγματιστική αντίληψη για τον κόσμο; Ή μήπως από τον εγωιστικό "ρεαλισμό" και τον αδιάκριτο κανιβαλιστικό συμφεροντολογικό ωφελιμισμό μετ' υποκριτικών επιφάσεων περί του "κοινού καλού";
5. Πώς αντιστέκονται τα κόμματα της λεγόμενης αριστεράς; Μήπως με κλισέ και ξύλινη φρασεολογία που δήθεν προστατεύει την υπέρτατη αλήθεια η οποία δεν διδάσκεται καν από τα πρωτότυπα κείμενα, παρά προβάλλεται ως δόγμα το οποίο όποιος δεν αποδέχεται είναι από αφομοιωμένος μέχρι υπάλληλος του συστήματος; Ή μήπως με την προτροπή να κλείσουν τα σχολεία και τα πανεπιστήμια και να μείνουν ακόμη περισσότερο αγράμματοι οι ήδη ημιμαθείς απόφοιτοι των φροντιστηρίων;
Το δε γελοίο, που γίνεται τραγικό όταν χάνονται ζωές, δεν είναι που όλοι μας είμαστε συνένοχοι σε όλα τα παραπάνω. Είναι που νομίζουμε ότι οι νέοι δεν τα βλέπουν ή έστω ότι δεν τα διαισθάνονται. Είναι που τους έχουμε και για βλάκες από πάνω. Και βέβαια, οι νέοι μας "τιμωρούν", ή τουλάχιστον έτσι νομίζουν.
Ας αφήσουμε, όμως, τις φιλοσοφίες, και ας ετοιμαστούμε να ψηφίσουμε το "Αλλο Κόμμα", για να "αλλάξουν τα πράγματα", και να έχουμε "την ησυχία μας" για να αποπληρώσουμε το "στεγαστικό" γιατί στην Ελλάδα "από τη γη ποτέ κανείς δεν έχασε". Περαστικά μας...
7.11.08
Το ταξίδι του Λόγου
Επειδή μία σελίδα το μήνα (στο ne.o.) είναι λίγο, ο χώρος αυτός μετατρέπεται σε "ευρύτερο" blog. Ισως από αυτά που ακούμε στις ειδήσεις, ίσως πάλι όχι. Δημόσια ψυχανάλυση; Ναι, αλλά χωρίς επαγγελματική ή άλλη υστεροβουλία.
Το όνομα: το όνομα προέρχεται από τη σκέψη ότι και ο Λόγος ταξιδεύει. Ισως επιστρέφει στη γέννησή του, ίσως όχι. Υποφέρει, βιάζεται, πεθαίνει και ξαναγεννιέται. Ο Λόγος, με την έννοια της Λογικής, του "Ορθού Λόγου" και όποια άλλη, δογματική ή μη, έννοια θέλει ο αναγνώστης. Τίποτε από αυτά δεν σημαίνει ότι είναι ο Ορθός Λόγος αυτός που βάζουμε να ταξιδεύει. Με τίποτε δεν ισχυριζόμαστε την κατοχή κανενός Ορθού Λόγου.
Μόνο που να, επειδή το ταξίδι είναι που μετράει, πάνω στο ταξίδι διαμορφωνόμαστε όλοι. Και ο Λόγος ακόμη, του οποίου ίσως όλο το παιχνίδι της ύπαρξης να είναι μια μεταφορά, διαμορφώνεται και εξελίσσεται. Εμείς, απλά γράφουμε, αναζητώντας. Με αδυναμίες, ελλείψεις, αλλά προσπαθώντας να μη θέτουμε περιορισμούς στο ταξίδι της αναζήτησης...
Το όνομα: το όνομα προέρχεται από τη σκέψη ότι και ο Λόγος ταξιδεύει. Ισως επιστρέφει στη γέννησή του, ίσως όχι. Υποφέρει, βιάζεται, πεθαίνει και ξαναγεννιέται. Ο Λόγος, με την έννοια της Λογικής, του "Ορθού Λόγου" και όποια άλλη, δογματική ή μη, έννοια θέλει ο αναγνώστης. Τίποτε από αυτά δεν σημαίνει ότι είναι ο Ορθός Λόγος αυτός που βάζουμε να ταξιδεύει. Με τίποτε δεν ισχυριζόμαστε την κατοχή κανενός Ορθού Λόγου.
Μόνο που να, επειδή το ταξίδι είναι που μετράει, πάνω στο ταξίδι διαμορφωνόμαστε όλοι. Και ο Λόγος ακόμη, του οποίου ίσως όλο το παιχνίδι της ύπαρξης να είναι μια μεταφορά, διαμορφώνεται και εξελίσσεται. Εμείς, απλά γράφουμε, αναζητώντας. Με αδυναμίες, ελλείψεις, αλλά προσπαθώντας να μη θέτουμε περιορισμούς στο ταξίδι της αναζήτησης...
1.7.07
"Δεύτερη ευκαιρία"
(Περιοδικό ne.o - Τεύχος 73 - Ιούλιος 2007)
Σε έγκριτο δικτυακό τόπο διαβάσαμε το εξής: second life + google earth = second earth. "Second life" είναι ο δικτυακός χώρος που μας παρέχει τη δυνατότητα να "ζήσουμε" μια εικονική δεύτερη παράλληλη ζωή στην οποία είμαστε κάτι διαφορετικό από την πραγματικότητα: αυτό που θέλουμε, που μπορούμε, που αξίζουμε, που κρύβουμε μέσα μας, κλπ. Το google earth είναι η γνωστή μηχανή γεωγραφικής απεικόνισης του πλανήτη, με ένα εντυπωσιακό interface που χρησιμοποιεί δορυφορικές φωτογραφίες που ακόμη και στη δωρεάν έκδοση κατά περιοχές έχουν μεγάλη ευκρίνεια για κάθε "κοινή" χρήση, και περισσότερο εντυπωσιακές δυνατότητες όπως απεικόνιση πόλεων σε τρεις διαστάσεις, όλα αυτά μαζί με ένα αρκετά ισχυρό πλαίσιο προγραμματισμού, διάφορα συνεχώς αυξανόμενα "καλούδια", κοινότητες χρηστών, και πολλά άλλα, όλα με το όνομα "google" πίσω τους.
Η ιδέα, λοιπόν, του second earth είναι απλή: αντί να ζούμε εικονικά σε μια απροσδιόριστη ή και αδιάφορη, καθότι μη πραγματική γεωγραφία, να φέρουμε τις εικονικές δραστηριότητες στη γνωστή μας γήινη σφαίρα και ναι μεν να είναι εικονικές, όμως να λαμβάνουν χώρα σε γνωστά μας μέρη. Ετσι, θα μπορούμε να δείχνουμε το τάδε κτίριο και να λέμε με στόμφο "στο second earth αυτό που το βλέπεις είναι δικό μου", ή ό,τι άλλο μπορεί να περιοριστεί μόνο από τη φαντασία μας.
Από τεχνολογικής άποψης η ιδέα είναι με τα σημερινά μέτρα εντυπωσιακή. Συνθέτει πολλά διαφορετικά, κατ αρχήν, πράγματα και δημιουργεί "χώρο" για να γεννηθούν πολλά περισσότερα. Είναι κάτι πολύ ισχυρό το οποίο εμπεριέχει δε μέσα του το ίδιο το σπέρμα που έκανε το internet αυτό που είναι σήμερα: την μη κεντρικά ελεγχόμενη δραστηριοποίηση του καθενός. Αυτά, εκ πρώτης όψεως.
Χωρίς η προχειρότητα του ανά χείρας να επιτρέπει αναλύσεις σε βάθος, επιχειρούμε μια διαφορετική θέαση της συγκεκριμένης εξέλιξης. Το internet αναζητά "εναγωνίως" το επόμενο βήμα μιας εξέλιξης που είναι αναγκαία και συνάμα ιδιαίτερα ποθητή από όσους δεν το βλέπουν μόνο ρομαντικά. Η παιδική ασθένεια της κρίσης των dot com δίδαξε ότι δεν αρκεί το τεχνολογικά δυνητικό για να γίνει το internet ένα παγκόσμιο marketplace και ότι σίγουρα δεν θα γίνει στην κλίμακα που όλοι τότε νόμιζαν. Δίδαξε, επίσης, ότι η δυνατότητα καθένας ελεύθερα να εκδίδει ό,τι θέλει, είναι τόσο ρηξικέλευθη και ανατρεπτική όσο είναι το να ανέβει κανείς σε μια καρέκλα και να βγάζει λόγο στην αγορά χωρίς να τον εμποδίζει κανείς: Τελικά, θα ακουστούν όσοι έχουν τα μεγάφωνα και αυτό τελικά έγινε και στο internet μόνο που έγινε σε μεγαλύτερη εμβέλεια και με άλλου είδους "καρέκλες" και "μεγάφωνα".
Καλή, λοιπόν, η διακίνηση ψηφιακού περιεχομένου και η κατάργηση των δισκοπωλείων και των video clubs, αλλά το "επόμενο μεγάλο πράγμα" αναζητείται ακόμη. Εν προκειμένω μιλάμε για μεταφορά του ενδιαφέροντος του ατόμου, από την πραγματικότητα που βιώνει με τις αισθήσεις του, σε μια άλλη, η οποία σήμερα λαμβάνει χώρα μέσα σε μια οθόνη και αύριο δημιουργείται κατ' ευθείαν στον εγκέφαλο από κάποια συσκευή. Στην οποία, γιατί όχι, το περιβάλλον δεν είναι κατεστραμμένο, δεν υπάρχει πείνα ούτε παραλογισμός, πόλεμοι κλπ. Ή και αντίστροφα: δεν υπάρχουν απαγορεύσεις, μπορεί κανείς να κάνει ό,τι νομίζει χωρίς συνέπειες. Η "πραγματικότητα" εκείνου του τύπου δεν υποχρεούται να υπακούει σε κανόνες: ορίζεται από τον οποιονδήποτε και όποιος θέλει την επισκέπτεται και συμμετέχει.
Τρομακτικό; Περισσότερο από όσο φαντάζεται κανείς. Και αυτό γιατί δεν μπορούμε παρά να αφήσουμε τη φαντασία μας ελεύθερη και να "δούμε" το "Matrix" να μην απέχει και τόσο. Ή και άλλα σενάρια του (εμείς-σας-τα-είπαμε-νωρίς) Hollywood - δυστυχώς κανένα αισιόδοξο. Το αν κάποιο σενάριο τύπου Matrix θα γίνει τελικά πραγματικότητα σε μια εποχή που κανείς δεν θα ενδιαφέρεται για την πραγματικότητα και ενδεχομένως να μην την αναγνωρίζει καν, είναι η πρόκληση του δυτικού πολιτισμού. Η δική μας ελπίδα βρίσκεται στη δυνατότητα επιλογής. Αν η broadband σύνδεσή σας, σας προσφέρει έναν τέτοιο κόσμο, κόψτε άφοβα το καλώδιο με τσεκούρι όσο ακόμη αυτό επιτρέπεται.
Σε έγκριτο δικτυακό τόπο διαβάσαμε το εξής: second life + google earth = second earth. "Second life" είναι ο δικτυακός χώρος που μας παρέχει τη δυνατότητα να "ζήσουμε" μια εικονική δεύτερη παράλληλη ζωή στην οποία είμαστε κάτι διαφορετικό από την πραγματικότητα: αυτό που θέλουμε, που μπορούμε, που αξίζουμε, που κρύβουμε μέσα μας, κλπ. Το google earth είναι η γνωστή μηχανή γεωγραφικής απεικόνισης του πλανήτη, με ένα εντυπωσιακό interface που χρησιμοποιεί δορυφορικές φωτογραφίες που ακόμη και στη δωρεάν έκδοση κατά περιοχές έχουν μεγάλη ευκρίνεια για κάθε "κοινή" χρήση, και περισσότερο εντυπωσιακές δυνατότητες όπως απεικόνιση πόλεων σε τρεις διαστάσεις, όλα αυτά μαζί με ένα αρκετά ισχυρό πλαίσιο προγραμματισμού, διάφορα συνεχώς αυξανόμενα "καλούδια", κοινότητες χρηστών, και πολλά άλλα, όλα με το όνομα "google" πίσω τους.
Η ιδέα, λοιπόν, του second earth είναι απλή: αντί να ζούμε εικονικά σε μια απροσδιόριστη ή και αδιάφορη, καθότι μη πραγματική γεωγραφία, να φέρουμε τις εικονικές δραστηριότητες στη γνωστή μας γήινη σφαίρα και ναι μεν να είναι εικονικές, όμως να λαμβάνουν χώρα σε γνωστά μας μέρη. Ετσι, θα μπορούμε να δείχνουμε το τάδε κτίριο και να λέμε με στόμφο "στο second earth αυτό που το βλέπεις είναι δικό μου", ή ό,τι άλλο μπορεί να περιοριστεί μόνο από τη φαντασία μας.
Από τεχνολογικής άποψης η ιδέα είναι με τα σημερινά μέτρα εντυπωσιακή. Συνθέτει πολλά διαφορετικά, κατ αρχήν, πράγματα και δημιουργεί "χώρο" για να γεννηθούν πολλά περισσότερα. Είναι κάτι πολύ ισχυρό το οποίο εμπεριέχει δε μέσα του το ίδιο το σπέρμα που έκανε το internet αυτό που είναι σήμερα: την μη κεντρικά ελεγχόμενη δραστηριοποίηση του καθενός. Αυτά, εκ πρώτης όψεως.
Χωρίς η προχειρότητα του ανά χείρας να επιτρέπει αναλύσεις σε βάθος, επιχειρούμε μια διαφορετική θέαση της συγκεκριμένης εξέλιξης. Το internet αναζητά "εναγωνίως" το επόμενο βήμα μιας εξέλιξης που είναι αναγκαία και συνάμα ιδιαίτερα ποθητή από όσους δεν το βλέπουν μόνο ρομαντικά. Η παιδική ασθένεια της κρίσης των dot com δίδαξε ότι δεν αρκεί το τεχνολογικά δυνητικό για να γίνει το internet ένα παγκόσμιο marketplace και ότι σίγουρα δεν θα γίνει στην κλίμακα που όλοι τότε νόμιζαν. Δίδαξε, επίσης, ότι η δυνατότητα καθένας ελεύθερα να εκδίδει ό,τι θέλει, είναι τόσο ρηξικέλευθη και ανατρεπτική όσο είναι το να ανέβει κανείς σε μια καρέκλα και να βγάζει λόγο στην αγορά χωρίς να τον εμποδίζει κανείς: Τελικά, θα ακουστούν όσοι έχουν τα μεγάφωνα και αυτό τελικά έγινε και στο internet μόνο που έγινε σε μεγαλύτερη εμβέλεια και με άλλου είδους "καρέκλες" και "μεγάφωνα".
Καλή, λοιπόν, η διακίνηση ψηφιακού περιεχομένου και η κατάργηση των δισκοπωλείων και των video clubs, αλλά το "επόμενο μεγάλο πράγμα" αναζητείται ακόμη. Εν προκειμένω μιλάμε για μεταφορά του ενδιαφέροντος του ατόμου, από την πραγματικότητα που βιώνει με τις αισθήσεις του, σε μια άλλη, η οποία σήμερα λαμβάνει χώρα μέσα σε μια οθόνη και αύριο δημιουργείται κατ' ευθείαν στον εγκέφαλο από κάποια συσκευή. Στην οποία, γιατί όχι, το περιβάλλον δεν είναι κατεστραμμένο, δεν υπάρχει πείνα ούτε παραλογισμός, πόλεμοι κλπ. Ή και αντίστροφα: δεν υπάρχουν απαγορεύσεις, μπορεί κανείς να κάνει ό,τι νομίζει χωρίς συνέπειες. Η "πραγματικότητα" εκείνου του τύπου δεν υποχρεούται να υπακούει σε κανόνες: ορίζεται από τον οποιονδήποτε και όποιος θέλει την επισκέπτεται και συμμετέχει.
Τρομακτικό; Περισσότερο από όσο φαντάζεται κανείς. Και αυτό γιατί δεν μπορούμε παρά να αφήσουμε τη φαντασία μας ελεύθερη και να "δούμε" το "Matrix" να μην απέχει και τόσο. Ή και άλλα σενάρια του (εμείς-σας-τα-είπαμε-νωρίς) Hollywood - δυστυχώς κανένα αισιόδοξο. Το αν κάποιο σενάριο τύπου Matrix θα γίνει τελικά πραγματικότητα σε μια εποχή που κανείς δεν θα ενδιαφέρεται για την πραγματικότητα και ενδεχομένως να μην την αναγνωρίζει καν, είναι η πρόκληση του δυτικού πολιτισμού. Η δική μας ελπίδα βρίσκεται στη δυνατότητα επιλογής. Αν η broadband σύνδεσή σας, σας προσφέρει έναν τέτοιο κόσμο, κόψτε άφοβα το καλώδιο με τσεκούρι όσο ακόμη αυτό επιτρέπεται.
1.6.07
Μαθήματα επιτυχίας
(Περιοδικό ne.o - Τεύχος 72 - Ιούνιος 2007)
Το μήνα αυτό θα μας απασχολήσουν 10 μαθήματα - "συνταγές επιτυχίας" σε ανταγωνιστικές εποχές.
Μάθημα 1: Κρατάτε μια ενημερωμένη βέση δεδομένων με τις γνωριμίες σας. Φροντίστε να έχετε τα σωστά τηλέφωνα, αλλά και κάποιες σημαντικές επετείους. Ενα καλό PDA θα βοηθήσει πολύ. Αξίζει να μάθετε να το "συγχρονίζετε" με ανάλογο πρόγραμμα στο PC.
Μάθημα 2: Τηρείτε "ζεστές" τις γνωριμίες σας. Ακόμη και αν δεν έχετε κάτι να πείτε, κάντε που και που κανένα τηλεφώνημα. Οταν χρειαστείτε κάτι, θα έχουν ήδη καταγραφεί οι επικοινωνίες που έγιναν σε ανύποπτο χρόνο και αυτό θα είναι υπέρ σας.
Μάθημα 3: Αν "χαθείτε" με κάποιον που εκτιμάτε ότι για κάποια περίοδο θα σας είναι χρήσιμος, φροντίστε να κάνετε το πρέπον comeback. Μάθετε όσα περισσότερα μπορείτε γι αυτόν και "χτυπήστε" εύστοχα από την πρώτη συνάντηση. Εντοπίστε αυτά που τον απασχολούν και τον εντυπωσιάζουν: είναι οι ιδιοσυχνότητες που πρέπει να φροντίσετε να διεγείρετε με διακριτικότητα και έλεγχο.
Μάθημα 4: Στοχεύστε. Αποφασίστε τι θέλετε από τον καθένα στην ατζέντα σας και σχεδιάστε πώς θα το επιτύχετε. Χρησιμοποιήστε τη γνώση σας για τις ιδιοσυγκρασίες των άλλων, ώστε να κερδίσετε τον χρόνο που χρειάζεστε για να πετύχετε το στόχο σας, χωρίς κανείς να καταλάβει τι κάνετε. Εμφανίστε στο τραπέζι σχέδια, ιδέες, οράματα, χόμπυ, τεχνογνωσία και εν γένει γοητεία σε ό,τι θα μπορούσε να κρατήσει τους άλλους απασχολημένους και μάλιστα με τα δικά τους όνειρα.
Μάθημα 5: Κρατάτε πάντα μερικά χαρτιά κλειστά. Δεν χρειάζεται να τα ξέρουν όλοι όλα. Ιδιαίτερα εκείνοι που δεν ανήκουν στο στενό κύκλο και που ίσως θα ερμήνευαν την πραγματικότητα κατά τρόπο άβολο για εσάς. Σαφείς αναφορές στα οικονομικά τα δικά σας, καθώς και του στενού κύκλου σας, απαγορεύονται.
Μάθημα 6: Μην εκτίθεστε. Αν μπορείτε να αποφύγετε να χρεωθείτε μια ιδέα, ένα σχέδιο, μία κίνηση, κλπ, προτιμήστε το. Αφήστε κάποιον άλλο να πάει μπροστά εκτιθέμενος, όμως φροντίστε να έχετε κάποια ατού που θα σας δώσουν την πραγματική εξουσία στην κατάλληλη στιγμή. Αν τα πράγματα πάνε στραβά, θα μπορείτε να "δείξετε" ως υπαίτιους, τους με τη θέλησή τους εκτεθειμένους, ή ακόμη και να εμφανιστείτε ως σωτήρας. Τι καλύτερο;
Μάθημα 7: Διατηρήστε έλεγχο στις επικοινωνίες μεταξύ δύο ή περισσοτέρων μερών που έστω συγκυριακά φροντίζετε να έρθουν σε επαφή στα πλαίσια ενός στόχου σας. Αποφεύγετε να τους δίνετε το περιθώριο να επικοινωνούν μεταξύ τους. Οποιοσδήποτε από τους εμπλεκόμενους πρέπει να μπορεί να αποκοπεί από τους υπόλοιπους μόνο με μια δική σας παρέμβαση, η οποία είναι τόσο πιο εύκολη και αποτελεσματική, όσο περισσότερο εκτεθειμένος είναι ο άλλος.
Μάθημα 8: Ακολουθήστε το κοινωνικό etiquette, ιδιαίτερα για τους στόχους οι οποίοι έχουν περί πολλού την κοινωνική συναναστροφή. Δώστε σημασία σε μικρές πινελιές όπως δώρα ή events που θερμαίνουν το ενδιαφέρον του άλλου μέρους. Προσαρμοστείτε ακόμη και σε life style που δεν σας ταιριάζει, αρκεί αυτό να συμβάλλει στην επίτευξη του στόχου σας.
Μάθημα 9: Κάντε κοινωνικά "statements", δηλαδή δηλώστε κάποιες θέσεις σας ή υπονοείστε κάποιες ικανότητές σας μέσω του life style σας. Ολα επιτρέπονται: από την ενδυμασία των παιδιών σας μέχρι την υποτίμησή σας στα ακριβά αυτοκίνητα με πρόφαση την προστασία του περιβάλλοντος. Αν υπάρχει γύρω σας η οικονομική δυνατότητα, μπορείτε πάντα να καταφύγετε σε extreme statements που κάνουν καθαρό σε όλους ποιος έχει την ισχύ, ανεξάρτητα από την προστασία του περιβάλλοντος.
Μάθημα 10: Οταν έχετε επιτύχει το στόχο σας, αποχωρήστε με σαφήνεια και χωρίς συναισθηματισμούς. Η συσσώρευση συναναστροφών που έχουν κλείσει τον κύκλο τους είναι άσκοπη, και ενδεχομένως και να σας εκθέτει στις συναναστροφές που έχουν κάτι να σας προσφέρουν στο μέλλον. Διαμορφώστε τον επόμενο στόχο σας, μελετήστε τον, ετοιμαστείτε και προχωρήστε αποφασιστικά.
Αντί επιλόγου μια διευκρίνηση: τα μαθήματα αυτά ο υποφαινόμενος δεν τα παραδίδει, αλλά συνήθως τα λαμβάνει, όντας μάλλον κακός μαθητής. Το παρόν είναι μια απόπειρα ταξινόμησης και διατύπωσης ορισμένων εμπειριών που μπορεί να φανούν σε κάποιους χρήσιμες, στη μία ή την άλλη κατεύθυνση.
Το μήνα αυτό θα μας απασχολήσουν 10 μαθήματα - "συνταγές επιτυχίας" σε ανταγωνιστικές εποχές.
Μάθημα 1: Κρατάτε μια ενημερωμένη βέση δεδομένων με τις γνωριμίες σας. Φροντίστε να έχετε τα σωστά τηλέφωνα, αλλά και κάποιες σημαντικές επετείους. Ενα καλό PDA θα βοηθήσει πολύ. Αξίζει να μάθετε να το "συγχρονίζετε" με ανάλογο πρόγραμμα στο PC.
Μάθημα 2: Τηρείτε "ζεστές" τις γνωριμίες σας. Ακόμη και αν δεν έχετε κάτι να πείτε, κάντε που και που κανένα τηλεφώνημα. Οταν χρειαστείτε κάτι, θα έχουν ήδη καταγραφεί οι επικοινωνίες που έγιναν σε ανύποπτο χρόνο και αυτό θα είναι υπέρ σας.
Μάθημα 3: Αν "χαθείτε" με κάποιον που εκτιμάτε ότι για κάποια περίοδο θα σας είναι χρήσιμος, φροντίστε να κάνετε το πρέπον comeback. Μάθετε όσα περισσότερα μπορείτε γι αυτόν και "χτυπήστε" εύστοχα από την πρώτη συνάντηση. Εντοπίστε αυτά που τον απασχολούν και τον εντυπωσιάζουν: είναι οι ιδιοσυχνότητες που πρέπει να φροντίσετε να διεγείρετε με διακριτικότητα και έλεγχο.
Μάθημα 4: Στοχεύστε. Αποφασίστε τι θέλετε από τον καθένα στην ατζέντα σας και σχεδιάστε πώς θα το επιτύχετε. Χρησιμοποιήστε τη γνώση σας για τις ιδιοσυγκρασίες των άλλων, ώστε να κερδίσετε τον χρόνο που χρειάζεστε για να πετύχετε το στόχο σας, χωρίς κανείς να καταλάβει τι κάνετε. Εμφανίστε στο τραπέζι σχέδια, ιδέες, οράματα, χόμπυ, τεχνογνωσία και εν γένει γοητεία σε ό,τι θα μπορούσε να κρατήσει τους άλλους απασχολημένους και μάλιστα με τα δικά τους όνειρα.
Μάθημα 5: Κρατάτε πάντα μερικά χαρτιά κλειστά. Δεν χρειάζεται να τα ξέρουν όλοι όλα. Ιδιαίτερα εκείνοι που δεν ανήκουν στο στενό κύκλο και που ίσως θα ερμήνευαν την πραγματικότητα κατά τρόπο άβολο για εσάς. Σαφείς αναφορές στα οικονομικά τα δικά σας, καθώς και του στενού κύκλου σας, απαγορεύονται.
Μάθημα 6: Μην εκτίθεστε. Αν μπορείτε να αποφύγετε να χρεωθείτε μια ιδέα, ένα σχέδιο, μία κίνηση, κλπ, προτιμήστε το. Αφήστε κάποιον άλλο να πάει μπροστά εκτιθέμενος, όμως φροντίστε να έχετε κάποια ατού που θα σας δώσουν την πραγματική εξουσία στην κατάλληλη στιγμή. Αν τα πράγματα πάνε στραβά, θα μπορείτε να "δείξετε" ως υπαίτιους, τους με τη θέλησή τους εκτεθειμένους, ή ακόμη και να εμφανιστείτε ως σωτήρας. Τι καλύτερο;
Μάθημα 7: Διατηρήστε έλεγχο στις επικοινωνίες μεταξύ δύο ή περισσοτέρων μερών που έστω συγκυριακά φροντίζετε να έρθουν σε επαφή στα πλαίσια ενός στόχου σας. Αποφεύγετε να τους δίνετε το περιθώριο να επικοινωνούν μεταξύ τους. Οποιοσδήποτε από τους εμπλεκόμενους πρέπει να μπορεί να αποκοπεί από τους υπόλοιπους μόνο με μια δική σας παρέμβαση, η οποία είναι τόσο πιο εύκολη και αποτελεσματική, όσο περισσότερο εκτεθειμένος είναι ο άλλος.
Μάθημα 8: Ακολουθήστε το κοινωνικό etiquette, ιδιαίτερα για τους στόχους οι οποίοι έχουν περί πολλού την κοινωνική συναναστροφή. Δώστε σημασία σε μικρές πινελιές όπως δώρα ή events που θερμαίνουν το ενδιαφέρον του άλλου μέρους. Προσαρμοστείτε ακόμη και σε life style που δεν σας ταιριάζει, αρκεί αυτό να συμβάλλει στην επίτευξη του στόχου σας.
Μάθημα 9: Κάντε κοινωνικά "statements", δηλαδή δηλώστε κάποιες θέσεις σας ή υπονοείστε κάποιες ικανότητές σας μέσω του life style σας. Ολα επιτρέπονται: από την ενδυμασία των παιδιών σας μέχρι την υποτίμησή σας στα ακριβά αυτοκίνητα με πρόφαση την προστασία του περιβάλλοντος. Αν υπάρχει γύρω σας η οικονομική δυνατότητα, μπορείτε πάντα να καταφύγετε σε extreme statements που κάνουν καθαρό σε όλους ποιος έχει την ισχύ, ανεξάρτητα από την προστασία του περιβάλλοντος.
Μάθημα 10: Οταν έχετε επιτύχει το στόχο σας, αποχωρήστε με σαφήνεια και χωρίς συναισθηματισμούς. Η συσσώρευση συναναστροφών που έχουν κλείσει τον κύκλο τους είναι άσκοπη, και ενδεχομένως και να σας εκθέτει στις συναναστροφές που έχουν κάτι να σας προσφέρουν στο μέλλον. Διαμορφώστε τον επόμενο στόχο σας, μελετήστε τον, ετοιμαστείτε και προχωρήστε αποφασιστικά.
Αντί επιλόγου μια διευκρίνηση: τα μαθήματα αυτά ο υποφαινόμενος δεν τα παραδίδει, αλλά συνήθως τα λαμβάνει, όντας μάλλον κακός μαθητής. Το παρόν είναι μια απόπειρα ταξινόμησης και διατύπωσης ορισμένων εμπειριών που μπορεί να φανούν σε κάποιους χρήσιμες, στη μία ή την άλλη κατεύθυνση.
3.9.06
Περί κριτικής και έργων
Η κριτική της πραγματικότητας, όπως και να την αντιλαμβάνεται κανείς, είναι πάντα ευκολότερη από τη διαμόρφωσή της. Για να κάνεις κριτική χρειάζεσαι κατ' ελάχιστον ορισμένες προσλαμβάνουσες παραστάσεις, μαζί με τις αναμνήσεις από το σχολείο περί καλού και κακού. Καλό είναι να έχεις ολοκληρωμένη γνώση ενός θέματος ή της ολότητας των θεμάτων που συγκροτούν την σύνθετη πραγματικότητα, όμως οι ελάχιστες προϋποθέσεις είναι οι προαναφερθείσες, και αυτές πράγματι πληρούνται από πολλούς κρίνοντες. Το αποτέλεσμα το βλέπουμε παντού γύρω μας, δεν απορούμε δε ακόμη όταν η κριτική παραβαίνει αυθαίρετα τις αρχές της λογικής και της επιστημονικής μεθοδολογίας, βασιζόμενη σε εντυπώσεις και επιφανειακές διαπιστώσεις οι οποίες πολλάκις επαναλαμβάνονται από όλες τις πλευρές που εκπέμπουν πληροφορία στο περιβάλλον.
Είναι πολλά θέματα που αν τα εξετάσει κανείς μεμονωμένα, θα αποκτήσει μια εικόνα που θα τον οδηγήσει ενστικτωδώς ή έστω ασυναίσθητα, σε ατεκμηρίωτη και μη επιστημονική κριτική και σε πρόχειρες αποφάσεις που μόνο χειρότερα θα κάνουν τα πράγματα. Για παράδειγμα, βλέπουμε όλοι ότι η εικόνα της εκπαίδευσης είναι τουλάχιστον προβληματική. Η αναποτελεσματικότητα και η διαφθορά έχουν βαθιά χαραγμένα τα σημάδια τους σε όλες τις θεσμικές δομές της και κυρίως στην καθημερινότητά της. Τα επ αυτού παραδείγματα αναδύονται στις εκπομπές των απανταχού τηλε-ερευνητών. Αυτά, όμως, είναι μόνο η επιφάνεια. Είναι το αποτέλεσμα, η "κορυφή του παγόβουνου" κατά το δημοσιογραφικώς λεγόμενον. Για αντιληφθεί κανείς την πραγματική ουσία, και κατά συνέπεια, για να μπορεί να συλλάβει αποτελεσματικές αποφάσεις, χρειάζεται ιδιαίτερος κάματος ώστε να προσεγγιστούν τα ουσιώδη και ως εκ τούτου μη επιφανειακά χαρακτηριστικά της εκπαίδευσης.
Το αυτό ισχύει και για πολλά άλλα από τα θέματα των τηλεοπτικών ερευνητών, όπως η κατάσταση στη δικαιοσύνη, στην εκκλησία και παντού στις αξίες του παρελθόντος οι οποίες σήμερα τελούν υπό τηλεοπτική αποκαθήλωση, τεκμηριωμένη δήθεν, μόνο από την πρόχειρη και αντιεπιστημονική κριτική της επιφανείας, αλλά ταυτόχρονα ιδιαίτερα δημοφιλή, ως διεγείρουσα τις ιδιοσυχνότητες του ατομικού και συλλογικού "αι-σιχτίρ". Και αν πράγματι πρέπει να γίνουν αλλαγές, που πρέπει, αυτές πρέπει να γίνουν για τους σωστούς λόγους, και με τρόπο που θα αποφύγουμε να χαρακτηρίσουμε "σωστό", όμως γνωρίζουμε ότι δεν είναι εύκολος, ανέξοδος, δεν εφαρμόζεται "αύριο" και δεν επιφέρει άμεση εξωτερική ευδαιμονία σε όποιον τον ακολουθεί. Για τέτοιες αλλαγές άλλος δρόμος δεν φαίνεται να υπάρχει πλην αυτού που απαιτεί κάματο δεκαετιών, χρόνος που σήμερα ηχεί ως το σύγχρονο ισοδύναμο του χρόνου κατασκευής των πυραμίδων, ασφαλώς με την ελέω τεχνολογίας εντυπωσιακή διαστολή του χρόνου.
Η εποχή αυτή, όμως, δεν είναι η εποχή του κάματου και των έργων που διαρκούν δεκαετίες. Είναι εποχή της αλλαγής "εδώ και τώρα", και της αναδιάρθρωσης γενικώς και αορίστως ή έστω σύμφωνα με προγράμματα κομμάτων, τα οποία είναι δυστυχώς προϊόν επιφανειακής και αντιεπιστημονικής κριτικής προσέγγισης της φαινομενικής πραγματικότητας, με μηδαμινή έμπνευση και πλήθος ομηριών. Ετσι, οι ραγδαίες εξελίξεις και οι πάσης φύσεως και κλίμακας διαρθρωτικές αλλαγές που ακούμε και βλέπουμε, αποτελούν πρακτικά αυτοσκοπό που ανακυκλώνεται στην επιφάνεια, προκαλώντας μάλιστα ενίοτε ισχυρές κοινωνικές αναταραχές, με μόνο και πλέον κοινότυπο επιχείρημα υπεράσπισης στο υποθετικό κοσμικό δικαστήριο, αυτό των καλών προθέσεων.
Από την άλλη, υπάρχουν αρκετές θεωρίες συνωμοσίας, σύμφωνα με τις οποίες όλα αυτά είναι μέρος ενός σχεδιασμού που στοχεύει στο να εγκαθιδρύσει μια αόρατη αλλά αποτελεσματική παγκόσμια κυριαρχία με κύρια όπλα τον έλεγχο της εκπαίδευσης, της ενημέρωσης, και κατ επέκταση της συμπεριφοράς των πολιτισμών σε συλλογικό και ατομικό επίπεδο. Χωρίς να μπορούμε να έχουμε άποψη περί αυτού, ο συνδυασμός όλων των αναφερθέντων μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο σκεπτόμενος άνθρωπος οφείλει να υπερβεί τη στάση ζωής που χαρακτηρίζεται επιφανειακή προσέγγιση της Ιστορίας και να οργανώσει τη σκέψη και τη συμπεριφορά του με μια ευρύτερη θεώρηση που όμως απαιτεί πολλή και δύσκολη δουλειά μέσα και έξω από το άτομο. Τότε η όποια κριτική θα έχει βαθύτερο νόημα και περισσότερη ουσία, σε ό,τι και αν αναφέρεται και, ασφαλώς, θα οδηγεί σε μεγαλύτερα Εργα.
Είναι πολλά θέματα που αν τα εξετάσει κανείς μεμονωμένα, θα αποκτήσει μια εικόνα που θα τον οδηγήσει ενστικτωδώς ή έστω ασυναίσθητα, σε ατεκμηρίωτη και μη επιστημονική κριτική και σε πρόχειρες αποφάσεις που μόνο χειρότερα θα κάνουν τα πράγματα. Για παράδειγμα, βλέπουμε όλοι ότι η εικόνα της εκπαίδευσης είναι τουλάχιστον προβληματική. Η αναποτελεσματικότητα και η διαφθορά έχουν βαθιά χαραγμένα τα σημάδια τους σε όλες τις θεσμικές δομές της και κυρίως στην καθημερινότητά της. Τα επ αυτού παραδείγματα αναδύονται στις εκπομπές των απανταχού τηλε-ερευνητών. Αυτά, όμως, είναι μόνο η επιφάνεια. Είναι το αποτέλεσμα, η "κορυφή του παγόβουνου" κατά το δημοσιογραφικώς λεγόμενον. Για αντιληφθεί κανείς την πραγματική ουσία, και κατά συνέπεια, για να μπορεί να συλλάβει αποτελεσματικές αποφάσεις, χρειάζεται ιδιαίτερος κάματος ώστε να προσεγγιστούν τα ουσιώδη και ως εκ τούτου μη επιφανειακά χαρακτηριστικά της εκπαίδευσης.
Το αυτό ισχύει και για πολλά άλλα από τα θέματα των τηλεοπτικών ερευνητών, όπως η κατάσταση στη δικαιοσύνη, στην εκκλησία και παντού στις αξίες του παρελθόντος οι οποίες σήμερα τελούν υπό τηλεοπτική αποκαθήλωση, τεκμηριωμένη δήθεν, μόνο από την πρόχειρη και αντιεπιστημονική κριτική της επιφανείας, αλλά ταυτόχρονα ιδιαίτερα δημοφιλή, ως διεγείρουσα τις ιδιοσυχνότητες του ατομικού και συλλογικού "αι-σιχτίρ". Και αν πράγματι πρέπει να γίνουν αλλαγές, που πρέπει, αυτές πρέπει να γίνουν για τους σωστούς λόγους, και με τρόπο που θα αποφύγουμε να χαρακτηρίσουμε "σωστό", όμως γνωρίζουμε ότι δεν είναι εύκολος, ανέξοδος, δεν εφαρμόζεται "αύριο" και δεν επιφέρει άμεση εξωτερική ευδαιμονία σε όποιον τον ακολουθεί. Για τέτοιες αλλαγές άλλος δρόμος δεν φαίνεται να υπάρχει πλην αυτού που απαιτεί κάματο δεκαετιών, χρόνος που σήμερα ηχεί ως το σύγχρονο ισοδύναμο του χρόνου κατασκευής των πυραμίδων, ασφαλώς με την ελέω τεχνολογίας εντυπωσιακή διαστολή του χρόνου.
Η εποχή αυτή, όμως, δεν είναι η εποχή του κάματου και των έργων που διαρκούν δεκαετίες. Είναι εποχή της αλλαγής "εδώ και τώρα", και της αναδιάρθρωσης γενικώς και αορίστως ή έστω σύμφωνα με προγράμματα κομμάτων, τα οποία είναι δυστυχώς προϊόν επιφανειακής και αντιεπιστημονικής κριτικής προσέγγισης της φαινομενικής πραγματικότητας, με μηδαμινή έμπνευση και πλήθος ομηριών. Ετσι, οι ραγδαίες εξελίξεις και οι πάσης φύσεως και κλίμακας διαρθρωτικές αλλαγές που ακούμε και βλέπουμε, αποτελούν πρακτικά αυτοσκοπό που ανακυκλώνεται στην επιφάνεια, προκαλώντας μάλιστα ενίοτε ισχυρές κοινωνικές αναταραχές, με μόνο και πλέον κοινότυπο επιχείρημα υπεράσπισης στο υποθετικό κοσμικό δικαστήριο, αυτό των καλών προθέσεων.
Από την άλλη, υπάρχουν αρκετές θεωρίες συνωμοσίας, σύμφωνα με τις οποίες όλα αυτά είναι μέρος ενός σχεδιασμού που στοχεύει στο να εγκαθιδρύσει μια αόρατη αλλά αποτελεσματική παγκόσμια κυριαρχία με κύρια όπλα τον έλεγχο της εκπαίδευσης, της ενημέρωσης, και κατ επέκταση της συμπεριφοράς των πολιτισμών σε συλλογικό και ατομικό επίπεδο. Χωρίς να μπορούμε να έχουμε άποψη περί αυτού, ο συνδυασμός όλων των αναφερθέντων μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο σκεπτόμενος άνθρωπος οφείλει να υπερβεί τη στάση ζωής που χαρακτηρίζεται επιφανειακή προσέγγιση της Ιστορίας και να οργανώσει τη σκέψη και τη συμπεριφορά του με μια ευρύτερη θεώρηση που όμως απαιτεί πολλή και δύσκολη δουλειά μέσα και έξω από το άτομο. Τότε η όποια κριτική θα έχει βαθύτερο νόημα και περισσότερη ουσία, σε ό,τι και αν αναφέρεται και, ασφαλώς, θα οδηγεί σε μεγαλύτερα Εργα.
1.8.04
Το "τιμημένο"
[Περιοδικό ne.o. - Αύγουστος-Σεπτέμβριος 2004]
Η Ολυμπιακή επικαιρότητα σκέπασε το θόρυβο των πανηγυρισμών από τη νίκη της Εθνικής στο Πανευρωπαϊκό. Σκέπασε, επίσης, την ανεκδιήγητη παρουσία των πολιτικών και λοιπών ηγετών μας στο Παναθηναϊκό στάδιο, συμπεριφορά που πάνω στον πυρετό της χαράς είχε ούτως ή άλλως μικρή σημασία. Εμεινε μόνο το περιβόητο "σήκωσέ το", το οποίο, σε πλήθος παραλλαγών έγινε ringtone, CD single και καλοκαιρινό μπλουζάκι. Στο μυαλό κάποιων, έμεινε επίσης ένα ερώτημα: Πού πήγε εκείνη η εσωτερική δύναμη, η Πίστη στη συλλογική δουλειά που μπορεί να φέρνει τέτοιες διακρίσεις και σε άλλα πεδία;
Το ερώτημα εύλογο, μιας και ακούμε και συχνά αναμεταδίδουμε διατυπώσεις σχετικά με την αριστεία των Ελλήνων σπουδαστών σε πανεπιστήμια του εξωτερικού και αλλού, όμως το συνολικό και συλλογικό αποτέλεσμα για τη χώρα μας είναι αξιοθρήνητο: είμαστε "καλοί" καταναλωτές ερευνητικών κονδυλίων, λ.χ., όμως στο παγκοσμιοποιημένο πρωτάθλημα της συλλογικής επιστημονικής και τεχνικής αριστείας, ίσως δεν φτάνουμε καν στους προκριματικούς. Αυτά είναι γνωστά στους ανθρώπους της πληροφορικής και της νέας οικονομίας και δεν είναι το καλοκαιρινό μας θέμα. Αυτό τον Αύγουστο, θα αναζητήσουμε την απάντηση στο ερώτημα που θέσαμε.
Ισως, λοιπόν, η Πίστη στην ποιότητα και τη συλλογική και αποτελεσματική δουλειά να χάθηκε μαζί με την ντροπή από τα μάτια των αδιάβαστων μαθητών όταν η δασκάλα τους σήκωνε στον πίνακα. Ισως να την εξαφάνισε το εκπαιδευτικό νομοθετικό έργο των εκπροσώπων μας, όταν σε όλες τις βαθμίδες θεσμοθετούσε σχολεία χωρίς τιμωρίες και χωρίς ανταμοιβές, σχολεία που όλοι ανεξαιρέτως θα τα τελειώσουν εκτός αν τα εγκαταλείψουν με τη θέλησή τους. Σχολεία που θεωρούν τον κόπο "αντιπαιδαγωγικό", που δεν αφήνουν μαθητή στην ίδια τάξη ακόμη και αν δεν ξέρει να γράφει το όνομά του, σχολεία που από τις πρώτες κιόλας τάξεις του Δημοτικού διδάσκουν το "δε βαριέσαι", το "δεν υπάρχει τιμωρία" και το "η επιτυχία βρίσκεται αλλού". Η πρώτη μας εκδοχή είναι ότι η πίστη χάθηκε σε εκείνο το αέναο νομοθετικό έργο και μετατράπηκε σε "πανηγυρισμούς" όσων "κατακτούσαν την πρόοδο" και "έφερναν την αλλαγή στο εκπαιδευτικό σύστημα".
Ισως η Πίστη στις δυνάμεις μας να χάθηκε μαζί με τα "Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα" ή καλύτερα να μετατράπηκε σε χαρά από τις αποζημιώσεις για το θάψιμο της παραγωγής των αγροτών, σε χαμόγελα όσων έκτισαν τα ερειπωμένα εργοστάσια-φαντάσματα κάπου στη Θράκη και γενικά σε ικανοποίηση από τις πάσης φύσεως εφαρμογές των "αναπτυξιακών νόμων" της "Αλλαγής". Η δεύτερη εκδοχή μας είναι ότι η Πίστη μετατράπηκε σε χαμόγελα (και όχι μόνο) παντός είδους "εκπροσώπων" και "σωτήρων" των πολλών. Σε χαμόγελα και θέσεις στα πάσης φύσεως κατ' όνομα και μόνον "συλλογικά όργανα", τα οποία έσπειραν το σπόρο της ευκολίας και της ανεμελιάς στους ανθρώπους του μόχθου, χωρίς να τους λένε ότι όλα αυτά ήταν δανεικά στο δικό τους όνομα, και οδηγώντας τους σε αυτό που ξέρουμε ότι έφτασε να είναι και η ύπαιθρος και η βιομηχανία στη χώρα μας.
Ισως, πάλι, η Πίστη να χάθηκε στα πιο "σοφιστικέ" προγράμματα που ακολούθησαν. Στις "εθνικές στρατηγικές", στα "ολοκληρωμένα συστήματα" στην "καινοτομία", στην "ανταγωνιστικότητα", στην "επιχειρηματικότητα", στα "ΤΔΕ", στα "ΟΠΣ", στα "υποπρογράμματα" και σε πλήθος άλλων αξιοθρήνητων και κενών όρων που χρησιμοποιήθηκαν δυστυχώς για την εκπόρνευση συνειδήσεων και πρακτικών. Η τρίτη εκδοχή μας είναι ότι η Πίστη μετατράπηκε σε υποκρισία ότι "κάνουμε πολλά" ενώ ξέρουμε καλά ότι κάνουμε ελάχιστα, σε "παραδοτέα" και σε δήθεν "βιώσιμα ολοκληρωμένα πλαίσια" διαχείρισης του πολυμεσικού κενού μας.
Ισως να ευσταθούν και πολλές άλλες εκδοχές. Ισως η Πίστη να χάθηκε στις τύψεις μας που αφήσαμε όλα αυτά και άλλα πολλά να γίνουν. Η αυθόρμητη συλλογική αντίδραση για το "τιμημένο", δείχνει ότι κατά βάθος υπάρχουμε, ελπίζουμε, ότι κάτι μέσα μας θέλει να έχουμε υπόσταση, έστω και μόνο εκεί που μας επιτρέπεται. Το αν θα το επιτύχουμε εξαρτάται μόνο από την αποφασιστικότητα και τον κόπο που θα εναποθέσουμε σε αυτό που οι επαγγελματίες "εκπρόσωποι" αποκαλούν μέλλον μας. Προς το παρόν, ας κάνουμε διακοπές.
Η Ολυμπιακή επικαιρότητα σκέπασε το θόρυβο των πανηγυρισμών από τη νίκη της Εθνικής στο Πανευρωπαϊκό. Σκέπασε, επίσης, την ανεκδιήγητη παρουσία των πολιτικών και λοιπών ηγετών μας στο Παναθηναϊκό στάδιο, συμπεριφορά που πάνω στον πυρετό της χαράς είχε ούτως ή άλλως μικρή σημασία. Εμεινε μόνο το περιβόητο "σήκωσέ το", το οποίο, σε πλήθος παραλλαγών έγινε ringtone, CD single και καλοκαιρινό μπλουζάκι. Στο μυαλό κάποιων, έμεινε επίσης ένα ερώτημα: Πού πήγε εκείνη η εσωτερική δύναμη, η Πίστη στη συλλογική δουλειά που μπορεί να φέρνει τέτοιες διακρίσεις και σε άλλα πεδία;
Το ερώτημα εύλογο, μιας και ακούμε και συχνά αναμεταδίδουμε διατυπώσεις σχετικά με την αριστεία των Ελλήνων σπουδαστών σε πανεπιστήμια του εξωτερικού και αλλού, όμως το συνολικό και συλλογικό αποτέλεσμα για τη χώρα μας είναι αξιοθρήνητο: είμαστε "καλοί" καταναλωτές ερευνητικών κονδυλίων, λ.χ., όμως στο παγκοσμιοποιημένο πρωτάθλημα της συλλογικής επιστημονικής και τεχνικής αριστείας, ίσως δεν φτάνουμε καν στους προκριματικούς. Αυτά είναι γνωστά στους ανθρώπους της πληροφορικής και της νέας οικονομίας και δεν είναι το καλοκαιρινό μας θέμα. Αυτό τον Αύγουστο, θα αναζητήσουμε την απάντηση στο ερώτημα που θέσαμε.
Ισως, λοιπόν, η Πίστη στην ποιότητα και τη συλλογική και αποτελεσματική δουλειά να χάθηκε μαζί με την ντροπή από τα μάτια των αδιάβαστων μαθητών όταν η δασκάλα τους σήκωνε στον πίνακα. Ισως να την εξαφάνισε το εκπαιδευτικό νομοθετικό έργο των εκπροσώπων μας, όταν σε όλες τις βαθμίδες θεσμοθετούσε σχολεία χωρίς τιμωρίες και χωρίς ανταμοιβές, σχολεία που όλοι ανεξαιρέτως θα τα τελειώσουν εκτός αν τα εγκαταλείψουν με τη θέλησή τους. Σχολεία που θεωρούν τον κόπο "αντιπαιδαγωγικό", που δεν αφήνουν μαθητή στην ίδια τάξη ακόμη και αν δεν ξέρει να γράφει το όνομά του, σχολεία που από τις πρώτες κιόλας τάξεις του Δημοτικού διδάσκουν το "δε βαριέσαι", το "δεν υπάρχει τιμωρία" και το "η επιτυχία βρίσκεται αλλού". Η πρώτη μας εκδοχή είναι ότι η πίστη χάθηκε σε εκείνο το αέναο νομοθετικό έργο και μετατράπηκε σε "πανηγυρισμούς" όσων "κατακτούσαν την πρόοδο" και "έφερναν την αλλαγή στο εκπαιδευτικό σύστημα".
Ισως η Πίστη στις δυνάμεις μας να χάθηκε μαζί με τα "Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα" ή καλύτερα να μετατράπηκε σε χαρά από τις αποζημιώσεις για το θάψιμο της παραγωγής των αγροτών, σε χαμόγελα όσων έκτισαν τα ερειπωμένα εργοστάσια-φαντάσματα κάπου στη Θράκη και γενικά σε ικανοποίηση από τις πάσης φύσεως εφαρμογές των "αναπτυξιακών νόμων" της "Αλλαγής". Η δεύτερη εκδοχή μας είναι ότι η Πίστη μετατράπηκε σε χαμόγελα (και όχι μόνο) παντός είδους "εκπροσώπων" και "σωτήρων" των πολλών. Σε χαμόγελα και θέσεις στα πάσης φύσεως κατ' όνομα και μόνον "συλλογικά όργανα", τα οποία έσπειραν το σπόρο της ευκολίας και της ανεμελιάς στους ανθρώπους του μόχθου, χωρίς να τους λένε ότι όλα αυτά ήταν δανεικά στο δικό τους όνομα, και οδηγώντας τους σε αυτό που ξέρουμε ότι έφτασε να είναι και η ύπαιθρος και η βιομηχανία στη χώρα μας.
Ισως, πάλι, η Πίστη να χάθηκε στα πιο "σοφιστικέ" προγράμματα που ακολούθησαν. Στις "εθνικές στρατηγικές", στα "ολοκληρωμένα συστήματα" στην "καινοτομία", στην "ανταγωνιστικότητα", στην "επιχειρηματικότητα", στα "ΤΔΕ", στα "ΟΠΣ", στα "υποπρογράμματα" και σε πλήθος άλλων αξιοθρήνητων και κενών όρων που χρησιμοποιήθηκαν δυστυχώς για την εκπόρνευση συνειδήσεων και πρακτικών. Η τρίτη εκδοχή μας είναι ότι η Πίστη μετατράπηκε σε υποκρισία ότι "κάνουμε πολλά" ενώ ξέρουμε καλά ότι κάνουμε ελάχιστα, σε "παραδοτέα" και σε δήθεν "βιώσιμα ολοκληρωμένα πλαίσια" διαχείρισης του πολυμεσικού κενού μας.
Ισως να ευσταθούν και πολλές άλλες εκδοχές. Ισως η Πίστη να χάθηκε στις τύψεις μας που αφήσαμε όλα αυτά και άλλα πολλά να γίνουν. Η αυθόρμητη συλλογική αντίδραση για το "τιμημένο", δείχνει ότι κατά βάθος υπάρχουμε, ελπίζουμε, ότι κάτι μέσα μας θέλει να έχουμε υπόσταση, έστω και μόνο εκεί που μας επιτρέπεται. Το αν θα το επιτύχουμε εξαρτάται μόνο από την αποφασιστικότητα και τον κόπο που θα εναποθέσουμε σε αυτό που οι επαγγελματίες "εκπρόσωποι" αποκαλούν μέλλον μας. Προς το παρόν, ας κάνουμε διακοπές.
1.8.03
Ειδήσεις
[Περιοδικό ne.o. - Αύγουστος-Σπτέμβριος 2003]
Αγαπητοί τηλεθεατές καλησπέρα! Είναι το δελτίο των 8 από όποιο κανάλι και να βλέπετε. Ακολουθούν οι σημαντικότερες ειδήσεις της ημέρας που πέρασε.
Στην περιοχή Βαθύ Πηγάδι συναντήθηκαν Ελληνες και Τούρκοι διατελέσαντες Υπουργοί Εθνικής Αμυνας μαζί με τέως πλανητάρχες και παράγοντες του διεθνούς jet set. Στη συνάντηση είχαν την ευκαιρία να ανταλλάξουν απόψεις για πολλά θέματα, μέσα σε ένα φιλικό και άτυπο περιβάλλον, όπου δοκίμασαν τις παραδοσιακές νοστιμιές του Βαθέως Πηγαδιού. Στο μενού περιλαμβάνονταν καδαβιδόψυχα, αστακομακαρονάδα και ψητή σφυρίδα, ενώ για επιδόρπιο δοκίμασαν καταϊφι με παγωτό καιμάκι. Αίσθηση προκάλεσε η δήλωση Τούρκου Τέως Υπουργού ότι το καταϊφι είναι στην Ελλάδα νοστιμότερο από ότι στην Τουρκία.
Στο μαγευτικό νησί της Μυκόνου πραγματοποιεί τις διακοπές της η Τέως Βασιλική οικογένεια της Ελλάδας. Ο μεγαλειότατος οδηγεί ο ίδιος, σαν απλός θνητός, το 4x4 όχημα που του παραχώρησε ο μεγαλοεφοπλιστής Redkid με τον οποίο τον συνδέει βαθιά φιλία. Ο Κωνσταντίνος, η Αννα-Μαρία, τα παιδιά τους Πρίγκιπες Νικόλαος και Παύλος και τα υπόλοιπα μέλη της Βασιλικής οικογενείας δήλωσαν συγκινημένοι που βρίσκονται στη χώρα μας και ευχήθηκαν να την επισκέπτονται συχνότερα. Στο πλάνο βλέπετε σκηνές από την επίσκεψη της βασιλικής οικογενείας σε ξωκλήσι όπου συνομίλησαν με απλούς ανθρώπους.
Αναστάτωσε την επιστημονική κοινότητα η δήλωση του Γνωστού Γενετιστή, ότι σκοπεύει να κλωνοποιήσει άνθρωπο από το γενετικό υλικό που μπορεί να συλλέξει από μια τρίχα του. Ο κ. Γενετιστής, που πραγματοποιεί τα πειράματά του σε δεξαμενόπλοιο που πλέει στα διεθνή χωρικά ύδατα, δήλωσε πως η μέθοδος έχει εφαρμοστεί με επιτυχία σε γουρούνια και είναι θέμα χρόνου η εφαρμογή της στον άνθρωπο. Στο μεταξύ, το διεθνές top model Πανωραία, δήλωσε ότι σκοπεύει να μηνύσει οποιονδήποτε την κλωνοποιήσει χωρίς την άδειά της και ασφάλισε τις τρίχες της για το αστρονομικό ποσό των 500 εκ ευρώ.
Στα δικά μας πάλι, στα 2 ευρώ έχει φτάσει το μπουκαλάκι εμφιαλωμένο νερό που πουλιέται στις ακρογιαλιές. Και ενώ οι διαμαρτυρίες για την ακρίβεια πληθαίνουν, το Υπουργείο Τιμών, ανακοίνωσε ότι έχει προγραμματίσει αιφνιδιαστικούς ελέγχους για αύριο και μεθαύριο σε παραλίες, για να διαπιστωθεί αν υπάρχουν παραβάσεις. Οι έλεγχοι θα γίνονται από “ράμπο” με χρήση του ειδικού πλοιαρίου που φέρει τη σημαία του ΣΔΟΕ, καθώς και με τα 43 οχήματα 4x4 που προμηθεύτηκε από φέτος το σώμα. Στο ρεπορτάζ η Μαρία Θελωναγίνω. Μαρία. Εφη, κυρίες και κύριοι, βρισκόμαστε στην παραλία της Αττικής όπου λειτουργεί η νέα ιδιόκτητη πλαζ που θα φιλοξενεί όσους δεν προλαβαίνουν να κάνουν αγροτουρισμό. Βλέπετε τις αιθέριες υπάρξεις που αναστατώνουν τα πλήθη με την παρουσία τους, να έχουν ανάμεσα στα απαραίτητα αξεσουάρ, εκτός από το αντηλιακό και το παρεό, και ένα μπουκαλάκι με νερό το οποίο προτιμούν να φέρουν από το σπίτι τους. Κατά τα άλλα η ατμόσφαιρα εδώ στην παραλία της Αττικής είναι πολύ δροσερή και παντού κυκλοφορούν προκλητικές ελληνίδες με σφιχτά κορμιά, ντυμένες στα χρώματα του φετεινού καλοκαιριού. Εφη.
Ενα δράμα ζουν οι κάτοικοι στην περιοχή Ανωκάτω στον Ολυμπο οι οποίοι, περιμένοντας το απελευθερωμένο ρεύμα, έσβησαν σε ένδειξη διαμαρτυρίας όλες τις τηλεοράσεις και τα κλιματιστικά. Ο Πρόεδρος δήλωσε ότι ενώ ήδη στο διπλανό χωριό Κατωπάνω να έχει απελευθερωθεί η ενέργεια, στο δικό τους δεν έχει ακόμη φτάσει το ελεύθερο ρεύμα και απείλησε με χρήση βίας.
Αθλητικά. Σε εκκρεμότητα βρίσκεται η μεταγραφή του Τόπη Χατζηαγράματου στην Βασίλισσα. Οι κιτρινοπράσινοι δήλωσαν ότι σκοπεύουν να τον εξετάσουν παντού, ενώ ο εκπρόσωπος του Τόπη ανέφερε ότι περιμένει ακόμη το πράσινο φως από την ΕΑΑΠ. Στο μεταξύ, λύση αναζητούν από το πρωί ο μεγαλομέτοχος Σασεκλέγω και οι φίλαθλοι που έχουν συγκεντρωθεί έξω από τα γραφεία της ΠΑΕ στο θέμα του γηπέδου, όπου η Πολιτεία δια στόματος του Υπουργού δήλωσε ότι μελετά τις προτάσεις της Επιτροπής. Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον αναμένουν, τέλος, οι φίλαθλοι των Πρασινοροζ στο καμπιονάτο, την κατάληξη της αναζήτησης πολυτελούς στέγης από τον Γίγα Μονοτρέχη, από την οποία θα εξαρτηθεί η σύναψη διετούς συμβολαίου με την ομάδα τους. Ευχαριστούμε που μας παρακολουθήσατε.
Αγαπητοί τηλεθεατές καλησπέρα! Είναι το δελτίο των 8 από όποιο κανάλι και να βλέπετε. Ακολουθούν οι σημαντικότερες ειδήσεις της ημέρας που πέρασε.
Στην περιοχή Βαθύ Πηγάδι συναντήθηκαν Ελληνες και Τούρκοι διατελέσαντες Υπουργοί Εθνικής Αμυνας μαζί με τέως πλανητάρχες και παράγοντες του διεθνούς jet set. Στη συνάντηση είχαν την ευκαιρία να ανταλλάξουν απόψεις για πολλά θέματα, μέσα σε ένα φιλικό και άτυπο περιβάλλον, όπου δοκίμασαν τις παραδοσιακές νοστιμιές του Βαθέως Πηγαδιού. Στο μενού περιλαμβάνονταν καδαβιδόψυχα, αστακομακαρονάδα και ψητή σφυρίδα, ενώ για επιδόρπιο δοκίμασαν καταϊφι με παγωτό καιμάκι. Αίσθηση προκάλεσε η δήλωση Τούρκου Τέως Υπουργού ότι το καταϊφι είναι στην Ελλάδα νοστιμότερο από ότι στην Τουρκία.
Στο μαγευτικό νησί της Μυκόνου πραγματοποιεί τις διακοπές της η Τέως Βασιλική οικογένεια της Ελλάδας. Ο μεγαλειότατος οδηγεί ο ίδιος, σαν απλός θνητός, το 4x4 όχημα που του παραχώρησε ο μεγαλοεφοπλιστής Redkid με τον οποίο τον συνδέει βαθιά φιλία. Ο Κωνσταντίνος, η Αννα-Μαρία, τα παιδιά τους Πρίγκιπες Νικόλαος και Παύλος και τα υπόλοιπα μέλη της Βασιλικής οικογενείας δήλωσαν συγκινημένοι που βρίσκονται στη χώρα μας και ευχήθηκαν να την επισκέπτονται συχνότερα. Στο πλάνο βλέπετε σκηνές από την επίσκεψη της βασιλικής οικογενείας σε ξωκλήσι όπου συνομίλησαν με απλούς ανθρώπους.
Αναστάτωσε την επιστημονική κοινότητα η δήλωση του Γνωστού Γενετιστή, ότι σκοπεύει να κλωνοποιήσει άνθρωπο από το γενετικό υλικό που μπορεί να συλλέξει από μια τρίχα του. Ο κ. Γενετιστής, που πραγματοποιεί τα πειράματά του σε δεξαμενόπλοιο που πλέει στα διεθνή χωρικά ύδατα, δήλωσε πως η μέθοδος έχει εφαρμοστεί με επιτυχία σε γουρούνια και είναι θέμα χρόνου η εφαρμογή της στον άνθρωπο. Στο μεταξύ, το διεθνές top model Πανωραία, δήλωσε ότι σκοπεύει να μηνύσει οποιονδήποτε την κλωνοποιήσει χωρίς την άδειά της και ασφάλισε τις τρίχες της για το αστρονομικό ποσό των 500 εκ ευρώ.
Στα δικά μας πάλι, στα 2 ευρώ έχει φτάσει το μπουκαλάκι εμφιαλωμένο νερό που πουλιέται στις ακρογιαλιές. Και ενώ οι διαμαρτυρίες για την ακρίβεια πληθαίνουν, το Υπουργείο Τιμών, ανακοίνωσε ότι έχει προγραμματίσει αιφνιδιαστικούς ελέγχους για αύριο και μεθαύριο σε παραλίες, για να διαπιστωθεί αν υπάρχουν παραβάσεις. Οι έλεγχοι θα γίνονται από “ράμπο” με χρήση του ειδικού πλοιαρίου που φέρει τη σημαία του ΣΔΟΕ, καθώς και με τα 43 οχήματα 4x4 που προμηθεύτηκε από φέτος το σώμα. Στο ρεπορτάζ η Μαρία Θελωναγίνω. Μαρία. Εφη, κυρίες και κύριοι, βρισκόμαστε στην παραλία της Αττικής όπου λειτουργεί η νέα ιδιόκτητη πλαζ που θα φιλοξενεί όσους δεν προλαβαίνουν να κάνουν αγροτουρισμό. Βλέπετε τις αιθέριες υπάρξεις που αναστατώνουν τα πλήθη με την παρουσία τους, να έχουν ανάμεσα στα απαραίτητα αξεσουάρ, εκτός από το αντηλιακό και το παρεό, και ένα μπουκαλάκι με νερό το οποίο προτιμούν να φέρουν από το σπίτι τους. Κατά τα άλλα η ατμόσφαιρα εδώ στην παραλία της Αττικής είναι πολύ δροσερή και παντού κυκλοφορούν προκλητικές ελληνίδες με σφιχτά κορμιά, ντυμένες στα χρώματα του φετεινού καλοκαιριού. Εφη.
Ενα δράμα ζουν οι κάτοικοι στην περιοχή Ανωκάτω στον Ολυμπο οι οποίοι, περιμένοντας το απελευθερωμένο ρεύμα, έσβησαν σε ένδειξη διαμαρτυρίας όλες τις τηλεοράσεις και τα κλιματιστικά. Ο Πρόεδρος δήλωσε ότι ενώ ήδη στο διπλανό χωριό Κατωπάνω να έχει απελευθερωθεί η ενέργεια, στο δικό τους δεν έχει ακόμη φτάσει το ελεύθερο ρεύμα και απείλησε με χρήση βίας.
Αθλητικά. Σε εκκρεμότητα βρίσκεται η μεταγραφή του Τόπη Χατζηαγράματου στην Βασίλισσα. Οι κιτρινοπράσινοι δήλωσαν ότι σκοπεύουν να τον εξετάσουν παντού, ενώ ο εκπρόσωπος του Τόπη ανέφερε ότι περιμένει ακόμη το πράσινο φως από την ΕΑΑΠ. Στο μεταξύ, λύση αναζητούν από το πρωί ο μεγαλομέτοχος Σασεκλέγω και οι φίλαθλοι που έχουν συγκεντρωθεί έξω από τα γραφεία της ΠΑΕ στο θέμα του γηπέδου, όπου η Πολιτεία δια στόματος του Υπουργού δήλωσε ότι μελετά τις προτάσεις της Επιτροπής. Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον αναμένουν, τέλος, οι φίλαθλοι των Πρασινοροζ στο καμπιονάτο, την κατάληξη της αναζήτησης πολυτελούς στέγης από τον Γίγα Μονοτρέχη, από την οποία θα εξαρτηθεί η σύναψη διετούς συμβολαίου με την ομάδα τους. Ευχαριστούμε που μας παρακολουθήσατε.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Αναρτήσεις
